เมื่อส้มกลายพันธุ์

ดูเหมือนพรรคเริ่มจะค้นพบแนวทางที่ควรจะเป็นของตัวเองแล้ว

คนนอกมองแบบนั้น

แต่...ไม่ใช่สำหรับคนใน ที่ยึดอุดมการณ์เดิมตั้งแต่ก่อตั้งพรรคอนาคตใหม่

วันนี้พรรคส้มเปลี่ยนไปแล้ว

“กัลยพัชร รจิตโรจน์” อดีต สส.บัญชีรายชื่อพรรคก้าวไกล สมาชิกพรรคประชาชน ให้เหตุผลในการลาออกจากสมาชิกพรรค ยาวเหยียด

สาระสำคัญคือเรื่องอุดมการณ์ที่เปลี่ยนไป

“...เราคิดเรื่องนี้สะสมมาหลายเดือน ยาวนานประมาณ 6 เดือน ก่อนจะยกมือให้นายกน้ำเงิน จนมาถึงวันนี้ เรารู้ว่าข้อความนี้อาจทำให้หลายคนไม่พอใจ แต่เราเป็นคนตรงไปตรงมาแบบนี้ แบบที่เข้าใจว่า ทั้งโหวตเตอร์  สมาชิกพรรค แกนนำ และเพื่อน สส. รวมทั้งผู้สมัคร ทีมงานพรรค ทีมเครือข่าย จากอนาคตใหม่ ก้าวไกล มาจนถึงประชาชน น่าจะพอรับฟังได้

เราไม่เคยพูดเรื่องทั้งหมดนี้กับใคร ถ้าเราเป็นคนไม่ต่อต้านระบบ สยบยอม เราคงเรียนต่อแพทย์สี่ ใช้ทุนครบ เป็นอาจารย์ หูคอจมูก ไปแล้ว ไม่ถ่อไปเรียน MSc dermatology อังกฤษ เพื่อให้คนมาดูถูก ว่าเป็นหมอความงาม หมอชั้นสอง โง่บ้างไรบ้าง

ตั้งแต่เราเกิดมา เราไม่เคยเจอคนฉลาดที่ไหน ว่าคนอื่นโง่เลย

จริงๆ ทางเดินชีวิตนิวมันง่ายมากนะ เรียนผิวหนังในไทย ใช้เส้นสูงเสียดฟ้า ที่มีแต่คนหาว่าโง่ ที่มีเส้นแล้วไม่ใช้ โทรกริ๊งเดียวก็ได้เรียน นิวเลือกที่จะไม่เรียนผิวหนังในไทย เพราะไม่ต้องการเริ่มต้นอาชีพ ด้วยการเป็นหนี้บุญคุณใคร

แค่จุดนั้น มันก็ทำให้นิวรู้สึกแล้วว่า แล้วเราจะตั้งใจเรียน ที่ผ่านมา เพื่ออะไร เมื่อในที่สุดแล้ว มันไม่อาจชนะ เส้นสายที่แน่นหนา ในทุกมิติของสังคมนี้ไปได้

ทำไมเราถึงสนใจพรรคอนาคตใหม่?

เพราะพรรคทำให้ ignorant แบบเรา หันมาสนใจการเมืองได้ เพราะมันเจอคนที่ไม่สยบยอมกับระบบ ผู้นำแบบธนาธร ความคิดก้าวหน้าแบบ อจ.ป๊อก เป็นสิ่งที่เรารอมานาน และดีใจที่มีพรรคนี้เกิดขึ้น

ความคิดที่ว่า คุณมีฝันแบบไหน จงเข้ามาทำให้มันเกิดขึ้น ด้วยตัวเอง ผ่านมาถึงก้าวไกล นิวเห็นพรรคใหญ่ขึ้น มวลชนรักพรรค เราเองก็รักพรรคมากขึ้น จนอยากมีส่วนร่วมเข้าไปช่วยพรรค ตั้งใจกะจะเข้าไปเป็นอาสาเฉยๆ

ปรึกษาวาโย และเดินเข้าไปหาพี่ทิมเลยวันที่พี่วิโรจน์เปิดตัวผู้ว่า ว่ามีอะไรพอจะช่วยได้ไหม ในฐานะ volunteer

จากวันนั้น จนถึงวันนี้ ไม่เคยเสียดาย ๒ ปีกว่าที่ผ่านมา กับการทำหน้าที่ในหมวกใหม่ของชีวิต ทุกแววตาที่มีความหวัง ดอกไม้ ขนม รอยยิ้ม มือที่โอบกอดพวกเรา จะอยู่ในใจคนๆ นี้ ตลอดไป

แต่ตอนนี้ พรรคเปลี่ยนไป มันเป็นแค่ความเห็นส่วนตัวของนิว ไม่ต้องเชื่อก็ได้ หัวเราะเยาะก็ได้ แต่มันคือความรู้สึก จริงๆ จากใจ

นิวเข้าใจทุกอย่าง ว่าเราต้องการตัวเลขมากพอ เพื่อให้ได้เป็นรัฐบาล เราต้องกลืนเลือด ประนีประนอม เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจรัฐ ไม่งั้นจะถูกดูถูกไปตลอด ว่าไม่เคยบริหาร ถ้ากลัวการดูถูก ก็ไม่ควรเป็นพรรคแบบนี้

อย่าลืมว่าเราชนะมวลชนมา ด้วยความเป็นตัวเราแบบนี้ การเมืองไทยเขย่า เปลี่ยนแปลงมากแค่ไหน หลังจากมีพรรคส้มเกิดขึ้นมา หากผู้พูดยังจำได้ พี่แกนนำพรรคท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่าเราไม่สมาทานรัฐมนตรี และนายกรัฐมนตรีคนนอก ทุกคนควรเป็น สส.เท่านั้น เพราะได้รับการเลือกตั้งมาจากประชาชนจริง

ทราบค่ะว่าครั้งนี้บริบทเปลี่ยนไป จะบอกว่ากลัวเหตุผลทางการเมือง กลัว ๔๔ สส.โดนตัดสิทธิ์ กลัวเพื่อนคดี ๑๑๒ โดนตัดสิน จึงต้องเอาทีมผู้บริหาร the professionals คนนอก ซึ่งเรื่องทีม ครม.คนนอกเนี่ย นิวทราบมาก่อนทราบผลปาร์ตี้ลิสต์ ๑๐๐ คน มาระยะหนึ่งแล้ว

 เราเคยกลัวด้วยหรอคะ ที่ผ่านมา? ถ้าโตโต้ลงบางนาต่อ แล้วโดนคดี ๑๑๒ คนที่ผิดคือโตโต้หรอคะ ที่ต้องจัดการเรื่องเลือกตั้งซ่อม พรรคถึงต้องย้ายเพื่อนที่มีคดี ๑๑๒ เข้ามาไว้ในปาร์ตี้ลิสต์ เสมือนพวกเขาจะเป็นภาระ

หากมีการเลือกตั้งซ่อมเกิดขึ้น คุณจะเอาเทคโนแครต ศ. ดร. อีลิตที่เก่งมาอีกกี่ร้อยคน มันก็ไม่มีค่าเท่าอุดมการณ์คนหนึ่ง ที่ต้องออกไป กี่ร้อยดอกเตอร์ ก็แทน ลูกเกด โตโต้ แก้วตา พี่มาร์ท เท่า ไม่ได้

สำหรับนิว ขอชี้แจงตรงนี้ว่าเคารพอาจารย์ผู้หลักผู้ใหญ่ที่จะมาเป็น ครม.คนนอกนะคะ

แต่ … นิวให้ความสำคัญกับคนที่ใช้เวลามากพอกับพรรค มีดีเอ็นเอพรรค เข้าใจตัวตนของพรรคมากกว่า

พรรคคิดมากเกินไปตอนเจอกระแสคุณศุภจี คุณสีหศักดิ์ คุณเอกนิติ ซึ่งดิฉันก็ชื่นชมทุกคน โดยเฉพาะคุณศุภจี แต่พวกเขาเหล่านั้นไม่ได้มาช่วยพรรคเราค่ะ

ทำไม โรม จะเป็น รมว.ยุติธรรม ไม่ได้? ทำไมวาโย หรือพี่มาร์ท พี่สุภัทร จะคุมกระทรวง สธ.ไม่ได้? ทำไมพี่เซีย พี่มด หรือเนม จะเป็น รมว.แรงงาน ไม่ได้? ทำไมลูกเกดหรือแก้วตา จะดูแล กต.ไม่ได้? ออจวง เป็น รมว.ศึกษาได้ แน่นอนไร้ข้อกังขา พี่ชายดูแลพาณิชย์ ทนายแจมดูแล พม.ได้ ก๊อปหรือเท่า ทำให้กระทรวงท่องเที่ยวดีขึ้นได้ และพี่วิโรจน์ก็ย่อมดูแลกลาโหมได้ พี่เป๊กพี่ณิ กระทรวงทรัพย์ สบายมาก เพียงแค่เราต้องอดทน เพื่อให้เวลาของเรามาถึง

สรุปการเมืองที่คนธรรมดาเปลี่ยนแปลงได้ มันมีจริงไหม?

นิวรู้สึกว่าพรรคกำลังจะกลายไปเป็นพวกเขา เราก้าวถอยหลังออกมาจากจุดยืน จนอยู่ในจุดที่เราหมดศรัทธาในพรรค

แค่เราคนเดียวมันไม่เป็นไรและพวกคุณก็คงไม่แคร์ แต่คุณกำลังทำให้ประชาชนสิ้นหวังกับการเมืองใหม่ ที่ไม่ใหม่จริง

พรรคไม่ต้องปฏิเสธเรื่องคัดบ้านใหญ่ หรือคนมีฐานะเข้ามา ตัดสินคนด้วย credit bureau ดิฉันคงไม่ต้องพูดอีกคนว่ากระบวนการคัดสรรมีปัญหา เพราะก็พูดกันมาแทบทุกครั้งเวลาประชุม สส. และมันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เราต้องถอยไปถึงจุดไหน?

คุณอาจจะพูดว่าเราถอย เพื่อให้ได้เสียงจากฝ่ายอนุรักษ์ หรือ swing vote มากขึ้น เพื่อเข้าสู่อำนาจ การเข้าสู่อำนาจนั้นดีค่ะ ใครสมัคร สส.แล้วไม่อยากเป็นรัฐบาลก็ไม่น่าจะมี

แต่ถ้าเรา great grand compromise ไปเรื่อยๆ เช่นนี้ Then whats the point of winning in the first place? เพราะเราสูญเสียตัวตน แนวร่วมอุดมการณ์ไปตลอดทาง คนแล้วคนเล่า เพื่อเข้าสู่อำนาจจอมปลอมนี้ ที่ทุกคนก็ทราบ ว่าถ้าหากเราเล่นตามกติกาของอำนาจเก่า คุณจะเอามืออาชีพเก่งมาจากไหน ก็จะไม่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงได้เลย เพราะคุณต้องเล่นตามกรอบและกติกาของเขา และมันสายไปแล้ว

คุณสูญเสียตัวตนไปมากจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว แล้วมันคุ้มไหม กับการสูญเสียตัวตนหรือจุดยืนที่ดีงามเหล่านััน เพื่อให้ได้อำนาจมา

คงไม่ต้องถามแล้วว่าเรายังฝันเหมือนกันอยู่ไหม?

แต่อยากถามพวกคุณว่า คุณมองตัวเองในกระจกบ้างไหม ว่าคุณเปลี่ยนไปแค่ไหน? คุณลืมไปแล้วใช่ไหม ว่าคุณเข้ามาการเมืองเพื่ออะไร?

ที่สำคัญ คุณเปลี่ยนมิตรให้เป็นศัตรู ทำให้เราเสียแนวร่วมเรื่อยมา เพราะมีแกนนำท่านหนึ่งพูดว่า ยังไงประชาชนก็ต้องเลือกเรา เพราะเขาไม่มีทางอื่นแล้ว

ประชาชนไม่ใช่ของตายค่ะ ดิฉันขอยืนยันตรงนี้ ในฐานะประชาชนคนหนึ่งในวันนี้ ผลการตัดสิน อยู่ที่ประชาชนค่ะ...”

ครับ...เป็นข้อเขียนที่ลึกถึงก้นบึ้งที่สุดที่เคยมีการเขียนถึงพรรคส้ม

ผมเองก็สารภาพว่า มองภาพการเปลี่ยนแปลงของพรรคส้มได้ไม่ละเอียดเท่า

จากพรรคที่มีอุดมการณ์แรงกล้าที่จะเปลี่ยนประเทศ มาวันนี้แค่อยากเข้าไปบริหารประเทศโดยละทิ้งอุดมการณ์ของตัวเอง

สูญเสียตัวตน!

ว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องดีสำหรับประเทศไทย เพราะอย่างน้อยพรรคที่จ้องจะยกเลิก ม.๑๑๒ ปฏิรูปสถาบันพระมหากษัตริย์ เป็นปฏิปักษ์กับกองทัพ เริ่มจะเปลี่ยนแนวทาง

แต่ในแง่การเปลี่ยนอุดมการณ์ทางการเมืองเป็นดาบสองคม

อาจหมายถึงไร้อุดมการณ์.