แก้ปัญหาด่วน! พบผู้ป่วยโควิดใจกลางกรุง อย่างน้อย 3 คนยังหาเตียงไม่ได้


เพิ่มเพื่อน    

22 เม.ย.64 - นายเชาว์ มีขวด อดีตรองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ โพสต์ ข้อความบนเฟซบุ๊ก ดังนี้  ติดโควิด หาเตียงไม่ได้ เรื่องจริงที่รัฐบาลต้องรีบแก้ไข 

หลายวันมานี้ ภาครัฐเสียเวลาไปกับการยืนยัน ตัวเลขเตียงรองรับผู้ป่วยติดเชื้อโควิด 19 ว่ามีเพียงพอที่จะรองรับ ทั้งในส่วนของโรงพยาบาลหลักและโรงพยาบาลสนาม แต่ในความเป็นจริงหากผู้ป่วยติดเชื้อโควิดไม่ได้ตรวจพบจากการระบาดในคลัสเตอร์ที่เป็นข่าวดังจะมีปัญหาเรื่องการรับตัวส่งต่อไปรักษาจำนวนมาก แค่เฉพาะที่มีการร้องเรียนมากับตนในเขตห้วยขวาง มี 3 กรณี ดังนี้ 1.น้องเอ(นามสมมุติ) ติดต่อประสานงาสคุณนพรัตน์  เกิดทอง โทร 099-0969637 บ้านเลขที่ 695 ซอยโพธิรัญอุทิศมพระราม 9 ซอย 15 เขตห้วยขวาง ตรวจพบโควิดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งย่านคลองตันตั้งแต่วันที่ 15 เมษายนกลับมาพักอยู่ที่ห้องพัก ยืนยันกับผมว่าโรงพยาบาลแจ้งว่าไม่มีเตียงรองรับ 

2. น้องบี(นามสมมุติ) ชุมชนลาดพร้าว 45 เขตห้วยขวาง ตรวจพบว่าติดเชื้อไวรัสโควิด-19  ตั้งแต่วันที่  14 เม.ย. 64 ได้กักตัวอยู่ที่บ้านจนถึงวันนี้ ซึ่งคนป่วยได้จัดเตรียมอุปกรณ์ของใช้ส่วนตัวรอมาหลายวันแล้ว ติดต่อไปโรงพยาบาลแต่ไม่มีรถมารับ และ 3. น้องซี(นามสมมุติ)ชุมชนลาดพร้าว 45 ตรวจพบติดเชื้อวันที่ 19 เมษายน แต่ก็ไร้โรงพยาบาลที่จะรับตัวเช่นเดียวกัน ทั้งสองรายนี้ติดต่อประสานงานที่ประธานชุมชนลาดพร้าว 45

พล.อ.ประยุทธ์เพิ่งให้สัมภาษณ์ว่า ต้องการให้ผู้ป่วยเข้าสู่ระบบการรักษาพยาบาลของรัฐ โดยให้ติดต่อสายด่วน 1669 และ 1668 ของกระทรวงสาธารณสุข แต่กลับติดต่อยากไม่มีผู้รับสาย มีคำถามว่าคู่สายเต็มเพราะมีคนติด covid จำนวนมากหรือไม่กล้ารับสายแล้ว เพราะไม่สามารถส่งต่อไปโรงพยาบาลและโรงพยาบาลสนามได้ สิ่งเหล่านี้รัฐบาลต้องรีบเคลียร์ปัญหาโดยเร็ว 

และ 3. กรณีผู้ป่วยที่ผมชี้เป้าให้ หากมีเตียงอย่างที่พวกท่านคุยไว้จริง ต้องรีบส่งรถมารับผู้ป่วยทั้ง 3 คนเข้าสู่ระบบการรักษาพยาบาลภายในวันนี้ เพราะผู้ป่วยทั้งหมดไม่มีใครเกี่ยงงอนว่าจะเป็นโรงพยาบาลหลัก โรงแรมที่จับคู่กับโรงพยาบาล  หรือโรงพยาบาลสนาม ที่สำคัญรัฐบาลต้องเร่งแก้ไขปัญหาการบริหารจัดการที่ล้มเหลวไร้ประสิทธิภาพ ในการรับตัวส่งต่อเพื่อให้ผู้ป่วยได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีโดยเร็ว เพราะหากมีผู้ป่วยติดค้างอยู่ภายในบ้าน คนในครอบครัวย่อมมีความเสี่ยงที่จะติดเชื้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชุมชนแออัด บ้านเล็กคับแคบ ไม่ได้มีพื้นที่ห้องหับมากพอที่จะกักตัวได้แบบเว้นระยะห่าง สุดท้ายหากคนในครอบครัวของผู้ป่วยเหล่านี้ต้องติดโควิดและระบาดไปทั่วชุมชน จะไปโทษใคร ถ้าไม่บอกว่า พวกเขาติดโควิชจากคลัสเตอร์การบริหารที่ล้มเหลวของรัฐบาล.