2 มิ.ย.61 - พล.ต.นพ. เหรียญทอง แน่นหนา ผู้อำนวยการโรงพยาบาลมงกุฎวัฒนะ และผู้ก่อตั้งองค์กรเก็บขยะแผ่นดิน เปิดเผยผ่านเฟซบุ๊กเหรียญทอง แน่นหนาว่า "เรื่องเล่านายทองเหรียญ ตอน ‘เฮียเหรียญ’...ผมลาออกจากราชการเมื่อ ต.ค.50 ขณะนั้นมีอายุ 47 ปี ผมลาออกเพราะพี่สาวของผมป่วยด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้ายและผมต้องการใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว ผมลาออกจากราชการใหม่ๆ ใช้ชีวิตอย่างสุขนิยมมากๆ ขับรถรับส่งลูกๆไปโรงเรียน ทำงานธุรกิจ มีเวลาว่างก็ท่องเที่ยว ขับเครื่องบิน ขี่ม้า ใช้ชีวิตที่มีสุขมากๆครับ แต่ในปี 51 บ้านเมืองมีสถานการณ์ความขัดแย้งมีการชุมนุมของพันธมิตรประชาธิปไตย ในระยะเริ่มต้นการชุมนุมผมไม่ได้สนใจยังคงเห็นแก่ความสุขส่วนตัวจนประมาณเดือน ก.ค.-ส.ค.51 ผมทราบข่าวว่ามีการยิง M.79 ทำให้ผู้ชุมนุมซึ่งเป็นเด็กหนุ่มขณะกำลังส่งอาหารให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเสียชีวิตและไม่กี่วันต่อมาก็มีการยิง M.79 เข้าสู่ผู้ชุมนุมอีกทำให้ผู้ชุมนุมซึ่งเป็นคนชลบุรีอายุเท่าๆกับผมเสียชีวิต...ผมตัดสินใจเข้าร่วมชุมนุมในคืนวันต่อมาและเกือบทุกคืนผมจะนอนบนถนนราชดำเนิน ผมไปชุมนุมเงียบๆของผมคนเดียว ไม่ได้ไปเป็นหมู่คณะ ผมจะนอนอยู่ใกล้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นชาวสวนยางจากชุมพร เขาจะเรียกผมว่า ‘เฮีย’ ...ผมไม่เคยบอกเขาว่าผมชื่ออะไร ทำงานอะไร

ปลาย พ.ย.- 1 ธ.ค.51 ผมย้ายที่ชุมนุมมาที่ท่าอากาศยานดอนเมืองแต่ครั้งนี้ผมนำรถพยาบาลจาก รพ.มงกุฎวัฒนะมาด้วย ที่ดอนเมืองมีการขว้างระเบิดเข้าใส่ผู้ชุมนุมหลายครั้ง จนเมื่อวันที่ 1 ธ.ค.51 หลังเที่ยงคืน ขณะที่ผมกำลังนอนอยู่ข้างกองสัมภาระก็มีการยิง M.79 ใส่ผู้ชุมนุมในบริเวณที่ผมนอนแต่ผมโชคดีที่มีกระสอบข้าวสารเป็นกำบังจึงทำให้ผมไม่ได้รับบาดเจ็บ ผมออกมาช่วยผู้บาดเจ็บ 20 คนและนำส่ง รพ.มงกุฎวัฒนะ แต่เสียชีวิต 1 ราย ชื่อ รณไชย ชัยศรี เป็นชาวสงขลา ส่วนอีก 2 รายเป็นคนเชียงใหม่ถูกสะเก็ดระเบิดที่ทรวงอกแต่ผ่าตัดที่ รพ.มงกุฎวัฒนะจนรอดปลอดภัย ที่เหลือบาดเจ็บเล็กน้อย

เช้าตรู่วันนั้น ผมได้รับโทรศัพท์ว่า “เฮีย...เอ๊ยท่าน ผมขอบคุณมากๆที่ช่วยผู้บาดเจ็บ’ ...ผมรู้ว่าเขาคือชาวสวนยางจากชุมพรที่นอนอยู่ข้างๆผมที่ถนนราชดำเนิน ผมตอบไปว่า “เรียกเฮียเหมือนเดิม แล้วรู้ได้ไงว่าเฮียเป็นหมอ”...เขาตอบว่า “บนเวทีสนามบินสุวรรณภูมิประกาศขอบคุณ พลตรี นายแพทย์ เหรียญทอง แน่นหนา ผอ.รพ.มงกุฎวัฒนะ”

หลังจากนั้น 6 ปีต่อมา...ในเย็นวันที่ 14 ก.พ.57 หลังจากผมและครอบครัวไปดันโล่ตำรวจ ผมได้รับโทรศัพท์จากชายคนหนึ่งว่า “เฮีย ผมขอให้กำลังใจเฮียนะ สู้สู้”...ผมตอบว่า “เฮียถวายสัตย์ว่าจะดูแลประชาชนของในหลวง เฮียก็ต้องสู้สิวะ”