29 มี.ค.61- นายษัษฐรัมย์ ธรรมบุษดี อาจารย์ประจำวิทยาลัยสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผู้ร่วมก่อตั้งพรรคอนาคตใหม่ โพสต์ข้อความในเฟซบุ๊กส่วนตัว Sustarum Thammaboosadee ระบุว่า

หรือว่าประเทศนี้จะไม่ใช่ของเรา?

เราคน 70% ของประเทศที่ไม่มีชีวิตที่ปลอดภัย และต้องทำงานจนตาย ผมยืมคำของนักศึกษาที่เรียนกับผม คุณศุภณัฐ กิ่งแก้ว "เราต้องบำเพ็ญทุกรกริยาในกระแสเสรีนิยมใหม่---ไปจนตาย" 
ผมอยากชวนให้เราคิดว่าเราเป็น 70% นี้หรือไม่
คุณมีเงินเดือน 30,000 บาท/เดือน ตอนอายุ 25 ได้รับการขึ้นเงินเดือนปีละ 8% มีกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ 10% หรือเงินออมเริ่มต้นปีละ 72,000 บาท คุณมีประกันสุขภาพที่ครอบคลุมทุกขณะของชีวิตและ คนในครอบครัวมีประกันสุขภาพครบถ้วนที่คุณไม่ต้องรับผิดชอบ การตกงานว่างงานไม่กระทบต่อเงินเก็บของคุณ

ถ้าขาดข้อใดข้อหนึ่ง ประเทศนี้ไม่ใช่ของเรา และการเลื่อนลำดับชั้นในสังคมไม่ใช่ของเรา เท่ากับเราถูกสาปแช่งให้จองจำกับชาติกำเนิดของเรา
แต่เรามีทางเลือกเสมอ

เส้นปกติของการต่อสู้ครั้งใหม่ทั้งในและนอกรัฐสภา คือการสู้กันเรื่องรัฐสวัสดิการ สู้เรื่องปากท้อง

ผมทำวิจัยเรื่องปากท้องและรัฐสวัสดิการมาหลายชิ้น สัมผัสข้อมูลทั้งตัวเลขและเสียงของคนจริงๆ ผลักดันเรื่องนี้มาตั้งแต่อายุ 19 ผมตระหนักถึงความเป็นไปได้ทั้งทางปรัชญา เศรษฐกิจ การเมืองอยู่เต็มอก แต่ผมต้องเรียนรู้อีกเยอะ เพราะโลกนี้มีการผูกขาดความเป็นไปไม่ได้ผ่านอำนาจทางเศรษฐกิจการเมือง

การทำลายความเป็นไปไม่ได้นี้ผมทำคนเดียวไม่ได้ ไม่สามารถทำลายได้ด้วยงานวิจัย หรือสูตรคำนวณทางเศรษฐศาสตร์การเมือง 
มันทำลายได้ด้วยการรวมตัวทางการเมืองในรูปแบบต่างๆ พรรคการเมืองคือหนึ่งในตัวเลือก

ไม่กี่วันก่อนผมได้คุยกับพี่สาว--นักกิจกรรมแรงงานที่เคารพ เธอทำพรรคการเมืองเมื่อ 4-5 ปีก่อนถ้านับแล้วก็อายุขณะนั้นใกล้เคียงกับ ธนาธรตอนนี้ เสียดายที่ขณะนั้นไม่มีการเลือกตั้ง

ภายใต้กระแสความหวังและข้อกังขาหลายส่วน ผมรู้สึกโล่งใจที่ เธอบอกว่าดีใจมากที่ได้คุยกัน เธอเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้ เธอบอกผมว่า อะไรที่จะนำสู่การเปลี่ยนแปลงเพื่อชีวิตของผู้ใช้แรงงานทั้งในและนอกระบบอันเป็นคนส่วนมากของประเทศ เป็นสิ่งที่เราสนับสนุนทั้งสิ้นแต่ด้วยระยะทาง คงได้แค่ส่งกำลังใจ และความเห็น

เช่นเดียวกับวันนี้ผมได้สนทนากับนักวิชาการด้านชนบทศึกษาผู้ศึกษาด้านคนจนในชนบทและมีประสบการณ์มากมาย ผมถามประโยคสุดท้ายว่า "อาจารย์มีข้อสงสัยอะไรเพิ่มเติมมั้ยครับ" 
อาจารย์ท่านนั้นตอบกลับในลักษณะว่า "อะไรที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับคนยากจนคนส่วนใหญ่ของประเทศ...ไม่มีข้อสงสัยใดๆเลย"

งานใหญ่ไม่น้อยกว่าการสร้างจุดยืนที่ก้าวหน้า คือทำอย่างไรให้คนส่วนมากเชื่อว่ามันมีทางเลือก มีความเป็นไปได้ชุดใหม่ ที่ไม่ต้องอยู่กับความเป็นไปได้ชุดเดิมที่จองจำเรากับความสิ้นหวัง.