บ้านป่าแหว่งจบแล้วหรือ? 
    เหมือนจะจบแบบ....แยกย้ายไปกินข้าวบ้านใครบ้านมัน  
    ไม่มีใครคิดติดใจจุดเริ่มต้นของเรื่องกันเลยหรือ 
    ถ้าจะให้กรณีนี้เป็นตัวอย่างกับโครงการอื่นๆ จะเกิดขึ้นในอนาคต การจบแบบไม่มีการพูดถึงจุดเริ่มต้น ไม่ต่างไปจากการคัดค้านแบบขอไปที 
    สังคมไทยมักพูดเรื่อง "กรณีตัวอย่าง" 
    ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ เมื่อเกิดความผิดพลาด ล้วนถูกยกให้เป็นกรณีตัวอย่างเสมอ 
    แม้กระทั่ง มีความวิบัติในเรื่องเดิมๆ ก็มักพูดกันว่า ให้เป็นกรณีตัวอย่าง
    นั่นเพราะเราใช้ "ปลายเหตุ" เป็นตัวอย่างเสมอ
    เหตุจึงเกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก เป็นตัวอย่างแล้ว ตัวอย่างอีก ไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบสิ้น 
    แล้วต้นเหตุล่ะ จะจัดการอย่างไร 
    วันนี้ศาลไม่ขอใช้พื้นที่ป่าแหว่งแล้ว  
    รัฐบาลก็ซื้อเวลาเพื่อให้เข้าองค์ประกอบที่จะสามารถจัดการปัญหาด้วยกฎหมายได้  
    นี่เรียกว่าจบหรือ
    งบประมาณแผ่นดินที่เสียไปกว่า ๓ ร้อยล้านบาท จะต้องมีใครรับผิดชอบหรือไม่ 
    และที่สำคัญ นี่คือการบริหารงบประมาณแผ่นดินที่ผิดพลาดหรือไม่ 
    โครงการนี้ที่ได้รับความเห็นชอบมาตั้งแต่รัฐบาลนายทักษิณ ชินวัตร ในปี ๒๕๔๘
    ขณะนั้นมีปลัดกระทรวงยุติธรรมชื่อ สมชาย วงศ์สวัสดิ์ 
    ๘๙ ไร่ ที่ใช้ก่อสร้างบ้านพักตุลาการนั้น ตอนที่สมชายชงให้ "ทักษิณ" เป็นพื้นราบหรืออย่างไร 
    เพิ่งจะมาเป็นเชิงดอยสุเทพในช่วงเวลานี้อย่างนั้นหรือ 
    พื้นที่เดิมทีเป็นป่าเสื่อมโทรม มาในปี ๒๕๕๖ ยุครัฐบาลยิ่งลักษณ์ ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค ๕ ได้รับงบประมาณนั้น ป่าเสื่อมโทรมได้แปลงสภาพมีพื้นที่ป่าปกคลุมไปทั่วแล้วใช่หรือไม่ 
    ถ้าพิจารณาในแง่การเพิ่มพื้นที่ป่า แม้เชิงดอยสุเทพจะอยู่นอกเขตป่าสงวน แต่การเปลี่ยนสภาพจากป่าเสื่อมโทรม เป็นป่าที่เริ่มจะสมบูรณ์ ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดี 
    ในประเทศไทยมีไม่มากนักที่ผืนป่าจะกลับคืน 
    ฉะนั้นช่วงการอนุมัติงบประมาณ มีการเข้าไปศึกษาพื้นที่บ้างหรือไม่ 
    ทั้งหมดคือคำถาม ที่อยากได้คำตอบว่า หากจะให้กรณีนี้เป็นตัวอย่าง กับกรณีอื่นๆ ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต จะต้องหาคนรับผิดชอบต่อการสูญเสียงบประมาณที่มาจากภาษีประชาชนไปแบบเปล่าประโยชน์หรือไม่ 
    ไม่เฉพาะคนเชียงใหม่ คนไทยทั้งประเทศลองนำไปคิดดู.