เปิดเหตุผล 3 ข้อ ต้องหนุนหลัง 'ศุภจี' กวาดล้างนอมินี-มาเฟียล้งมะพร้าวให้สิ้นซาก

9 มีนาคม 2569 - นายอัษฎางค์ ยมนาค หรือเอ็ดดี้ นักวิชาการอิสระและครีเอเตอร์ดิจิทัล โพสต์เฟซบุ๊ก เผยแพร่บทความเรื่อง ศึกทุบโต๊ะล้งมะพร้าว ขุนพลหญิง "ศุภจี" ผ่าตัดมะเร็งร้าย ทวงคืนอธิปไตยเกษตรกรไทย มีเนื้อหาดังนี้ อุตสาหกรรมมะพร้าวน้ำหอมไทยที่มีมูลค่าการส่งออกสูงเกือบ 10,000 ล้านบาทต่อปี โดยมีตลาดจีนเป็นขุมทรัพย์ใหญ่ที่กวาดส่วนแบ่งไปกว่า 85% เคยเป็น "ทองคำบนต้น" ของเกษตรกร แต่วันนี้กลับถูกทุบราคาหน้าสวนจนเหลือเพียงลูกละ 3 บาท ในขณะที่ปลายทางบนชั้นวางในต่างประเทศยังคงขายได้ราคาสูงลิ่ว คำถามคือ... ส่วนต่างมหาศาลจากเค้กหมื่นล้านก้อนนี้ ตกไปอยู่ในกระเป๋าใคร?

ปรากฏการณ์ "239 ล้ง" รวมหัวกันขู่หยุดรับซื้อ เพื่อท้าทายอำนาจรัฐ ไม่ใช่แค่กลไกตลาดที่สะดุดล้ม แต่มันคือ "การกบฏทางเศรษฐกิจ" ที่กลุ่มทุนข้ามชาติในคราบ "นอมินี" กำลังใช้ปากท้องของชาวสวนไทยเป็นตัวประกัน การที่ รมว.พาณิชย์ ศุภจี สุธรรมพันธุ์ สวนหมัดกลับด้วยวลี "ไม่ต้องหยุดแค่ 2 วัน หยุดไปเลย" จึงเป็นแอคชั่นที่สะใจมวลชน

ท่ามกลางวิกฤตราคาผลผลิตทางการเกษตรที่มักจบลงด้วยการนำเงินภาษีประชาชนไปอุดหนุนราคาชั่วคราว ปรากฏการณ์ที่ รมว.พาณิชย์ ศุภจี สุธรรมพันธุ์ ประกาศกร้าวใส่กลุ่ม 239 ล้งมะพร้าวที่ขู่จะหยุดรับซื้อว่า "ไม่ต้องหยุดแค่ 2 วัน หยุดไปเลย" ถือเป็นมิติใหม่ของการบริหารราชการแผ่นดิน นี่ไม่ใช่แค่วาทกรรมทางการเมือง แต่คือการประกาศสงครามกับ "โครงสร้างการผูกขาด" ที่กัดกินเกษตรกรไทยมาอย่างยาวนาน

อุตสาหกรรมมะพร้าวน้ำหอมมูลค่าส่งออกเฉียดหมื่นล้านบาทต่อปี กลับมีสภาพไม่ต่างจากอาณานิคมทางเศรษฐกิจ เมื่อชาวสวนต้องทนขายผลผลิตในราคาลูกละ 3 บาท การลุกขึ้นมาชนกับกลุ่มทุนที่มีข้อกังขาว่าเป็น "นอมินีข้ามชาติ" จึงเป็นก้าวที่กล้าหาญและมาถูกทางที่สุด ด้วยเหตุผลเชิงเศรษฐศาสตร์การเมือง 3 ประการ

1. การทำลายอำนาจฮั้วราคา

การที่กลุ่มล้ง 239 แห่ง สามารถรวมหัวกันขู่หยุดรับซื้อผลผลิตพร้อมกันได้ คือใบเสร็จชั้นดีที่ยืนยันว่าตลาดนี้ไม่ใช่ตลาดเสรี แต่เป็น "ระบบฮั้ว" ที่สมบูรณ์แบบ การที่ภาครัฐยอมถอยให้กับคำขู่เหล่านี้ในอดีต คือการปล่อยให้พ่อค้าคนกลางมีอำนาจเหนือรัฐ การสวนหมัดของ รมว.ศุภจี จึงเป็นการใช้ "อำนาจรัฐที่ชอบธรรม" เข้าทุบกำแพงการผูกขาด เพื่อส่งสัญญาณว่ากลไกของประเทศจะไม่ยอมตกเป็นตัวประกันของกลุ่มทุนข้ามชาติอีกต่อไป

2. "ล้งกลาง" คือกลไกความมั่นคงทางอาหาร

เสียงวิจารณ์ที่มองว่าการตั้ง "ล้งกลาง" เป็นการแทรกแซงตลาดที่ล้าหลัง อาจเป็นการมองข้ามบริบทของวิกฤต ในสภาวะที่โครงสร้างตลาดล้มเหลว จากความไม่สมมาตรของข้อมูลและอำนาจต่อรอง การสร้าง "อำนาจต่อรองคู่ขนาน" ผ่านเครือข่ายของรัฐ ถือเป็นวัคซีนเข็มแรกที่จำเป็นอย่างยิ่งในการพยุงสายพานการผลิต ไม่ให้ชาวสวนต้องโค่นต้นมะพร้าวทิ้ง นี่ไม่ใช่การผูกขาดโดยรัฐ แต่เป็นการสร้าง "ทางเลือก" เพื่อบังคับให้ล้งเอกชนต้องกลับมาแข่งขันรับซื้อในราคาที่เป็นธรรม

3. ผ่าตัดถึงรากเหง้า ไม่ใช่แค่แจกยาแก้ปวด

ที่ผ่านมา การแก้ปัญหาสินค้าเกษตรมักวนเวียนอยู่กับการประกันรายได้หรือจำนำ ซึ่งเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุและสร้างภาระทางการคลังมหาศาล แต่นโยบายของ รมว.ศุภจี ที่เดินเกมคู่ขนาน ทั้งการปราบล้งนอมินีอย่างเด็ดขาด และคุมเข้มการนำเข้า คือการแก้ปัญหาที่ "โครงสร้าง" อย่างแท้จริง เป็นการปกป้องผลประโยชน์แห่งชาติ ไม่ให้เม็ดเงินนับหมื่นล้านไหลออกนอกประเทศผ่านเงื้อมมือของบริษัทตัวแทน

4. บทสรุป: วาระแห่งชาติที่ต้องหนุนหลัง

ในโลกของเศรษฐศาสตร์การเมือง การปฏิรูปโครงสร้างที่บิดเบี้ยว ย่อมต้องเผชิญกับแรงเสียดทานมหาศาลจากกลุ่มผู้เสียผลประโยชน์ ท่าทีที่แข็งกร้าวของ รมว.ศุภจี เป็นเพียง "จุดเริ่มต้น" ของการทวงคืนความยุติธรรมให้ชาวสวนมะพร้าว

สิ่งที่สังคมไทย คือการ "ผนึกกำลังหนุนหลัง" ภาครัฐให้สามารถกวาดล้างเครือข่ายนอมินีได้จนสิ้นซาก เพราะหากขุนพลที่กล้าชนต้องพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้ อนาคตของเกษตรกรไทยก็คงถูกผูกขาดไปตราบนานเท่านาน