'ดร.อานนท์' เปิดความจริง 'รพ.อุ้มผาง' ที่เห็นกับตาตัวเอง

3 เม.ย. 2569 – ผศ.ดร.อานนท์ ศักดิ์วรวิชญ์ อาจารย์ประจำคณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่า “ผมเข้าใจว่าพี่น้องชาวไทยหลายคนรู้สึกไม่ดีที่โรงพยาบาลอุ้มผาง รักษาพี่น้องชาวพม่าเยอะมาก

ในฐานะที่เคยไปพื้นที่ รพ.อุ้มผาง จังหวัดตาก และทราบทั้งนิสัยของพี่หมอวรวิทย์ ผอ. รพ.อุ้มผาง ทราบสภาพพื้นที่ ขอเล่าให้ฟังเป็นข้อๆ นะครับ

หนึ่ง อุ้มผางนั้นเป็นป่าดิบเขา ถนนจากกรุงเทพไปแม่สอด แสนสบาย สะดวก แต่จากแม่สอดไปอุ้มผางนั้นคือ ถนนบนดอยทางลอยฟ้า สองข้างทางมีแต่หุบเขาและโกรกธาร ตลอดจนป่าดิบเขาอันรกชัฎ สวยงามมากแต่อันตรายมากยิ่ง ผมไปมาแล้ว แทบทั้งคันรถ เมารถกันอ้วกแตกกันถ้วนหน้า ยกเว้นอานนท์ ที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย และมีความสุขกับธรรมชาติอันงดงาม แต่ก็หวาดเสียวเส้นทางอันแสนอันตรายมาก โค้งหักศอกนับไม่ถ้วน ถนนที่ไต่สันเขาและทั้งสองข้างคือหน้าผาและหุบเหว คือสิ่งที่ได้เห็น

สอง อุ้มผาง เป็นอำเภอที่เล็กมาก โรงพยาบาลก็เล็ก ประชากรเบาบาง อยู่กลางป่าและหุบเขา ผมไปแวะมา เพราะจะลงเรือยางและเดินเท้าไปน้ำตกทีลอซู พื้นที่จากแม่สอดมาอุ้มผาง มีหมู่บ้านชาวปกากะญอหรือชาวกะเหรี่ยงยากจนเป็นส่วนใหญ่ คนไทยก็อาจจะมีน้อยมาก อำเภอเล็กมากครับ

สาม ชาวบ้านฝั่งพม่า ก็เป็นป่าดงดิบเขา ชาวบ้านก็ยากจนแบบนี้ ทราบมาว่าพอป่วยก็แบกก็หาม บางทีก็ซ้อนรถเครื่อง มากับทางลูกรัง ข้ามน้ำข้ามเขามา เพื่อรักษา เพราะฝั่งพม่านั้นกันดารและไม่เจริญเสียยิ่งกว่า ชาวบ้านฝั่งพม่าก็กะเหรี่ยงยากจนมากแทบทั้งหมด มีความศรัทธา หอบกันข้ามห้วยข้ามเขา ข้ามพรมแดนกันมาไม่รู้กี่ลูก เพื่อมารักษาที่ รพ.อุ้มผาง มาด้วยความศรัทธาเต็มเปี่ยม แม้จะยากลำบาก และมักจะมาด้วยอาการที่หนักหนาสาหัสมากแล้วด้วย

สี่ หมอวรวิทย์ เป็นแพทย์ชนบทตัวจริง ไม่อิงการเมือง ไม่แอบอ้างชนบท รักษาคนด้วยจริยธรรมและเมตตาธรรมแห่งความเป็นแพทย์ ใจซื่อ มือสะอาด มีความสุจริตเป็นที่ตั้ง ผมเคยไปขอให้ทาง จส 100 รับบริจา่คยาเก่าที่กินไม่หมดของคนไทยส่งไปอุ้มผาง หมอตุ๋ย เป็นคนเสียสละ ทำเพื่อคนอื่น อยู่ในพื้นที่มายาวนานสามสิบกว่าปี ไม่เคยคิดหนีไปไหน ไม่เคยทิ้งชาวบ้าน ทำงาน 24 ชั่วโมง ผมมีความมั่นใจว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ส่งไปอุ้มผางจะถึงประชาชน ซึ่งก็เป็นคนเหมือนเราเท่ากัน ไม่ว่าจะกะเหรี่ยงหรือไทย

ห้า ในพื้นที่มีโรคระบาดแปลก ๆ เช่น เท้าช้าง และโรคเมืองร้อนที่ในพื้นที่อื้่น ๆ ของประเทศไทยไม่มีกันแล้ว และระบาดข้ามพรมแดนมาค่อนข้างมาก พี่หมอตุ๋ยข้ามไปรักษาให้ทางพม่าก็มี เอาวัคซีนไปฉีดให้ทางพม่าเพื่อไม่ให้โรคระบาดลุกลามเข้ามาฝั่งไทยก็ทำครับ

หก หลายคนอาจจะมองว่า ทำไมโรงพยาบาลของรัฐของไทยต้องไปรักษาคนกะเหรี่ยงในพม่า ผมอยากจะบอกว่า แค่ลำพังรักษาคนไทย ด้วยเงิน 30 บาทนั้น สปสช. ก็ทำให้โรงพยาบาลอุ้มผางเจ๊งแล้วอย่างแน่นอน แต่นี่ยังต้องมาเตี้ยอุ้มค่อมรักษาคนกะเหรี่ยงที่ถือสัญชาติพม่ากันอีกหรือ

ผมว่าเราต้องแยก คนในพื้นที่ยากจน พื้นที่ลำบากมาก แต่โรคระบาดและโรคภัยไข้เจ็บอื่น ๆ มันก็ไม่มีพรมแดนเหมือนกัน

คนจากฝั่งพม่า ไม่ใช่จะมาเอาเปรียบประเทศไทย ไม่ใช่แรงงานพม่าที่เข้ามาในประเทศไทยแต่ไม่มีประกันสุขภาพที่ต้องมีการบังคับซื้อแต่บังคับซื้อจริงไม่ได้ และราคาค่าเบี้ยประกันสุขภาพแรงงานพม่าก็ถูกแสนถูก ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในกรุงเทพ แล้วแรงงานพม่ามีเงินเสียค่ารักษาพยาบาล ในโรงพยาบาลเอกชนที่หมอและพยาบาลพูดภาษาพม่าได้ มีโรงพยาบาลเอกชนแบบนี้ทั้งที่แถวฝั่งธนบุรี และในพื้นที่สมุทรสาคร

ภาพมันคือคนละเรื่องกับที่อุ้มผาง ฟ้ากับเหว นิยายคนละบทจริง ๆ ครับ

ผมไม่ได้อยากให้ประเทศไทยเป็นม้าอารีแบบเตี้ยอุ้มค่อม แต่พื้นที่พิเศษอย่างอุ้มผางนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มี ผอ. หมอตุ๋ยที่เป็นคนพิเศษ หาได้อยากยิ่ง

แต่กับปัญหาแรงงานพม่าในเมืองหลวงกับปริมณฑล ไปแย่งทรัพยากรการรักษาของคนไทย เป็นคนละเรื่องกันจริงๆ นะครับ

ที่พูดนี้คือได้ไปเห็นด้วยตนเองกับตามาแล้วจริงๆ”.