เด็กชาวยูเครนต้องตายอีกกี่คน?

เพราะทุกวันนี้คนที่ทำงานด้านมนุษยธรรมในยูเครนยังไม่สามารถจะเข้าถึงทุกๆ จุดที่มีผู้คนล้มตายและบาดเจ็บได้ท่ามกลางการสู้รบและถล่มทั้งทางบกและอากาศอย่างไม่หยุดยั้ง

แม้จะมีการเจรจากันระหว่างฝ่ายรัสเซียและยูเครนมาไม่ต่ำกว่า 5 รอบ แต่ก็ยังไม่อาจจะตกลงที่จะหยุดยิงชั่วคราวเพื่อให้ประชาชนที่ไม่เกี่ยวกับสงครามได้อพยพหลบหนีจากสมรภูมิรบได้

ที่แน่ๆ ก็คือมีการถล่มโรงพยาบาลแม่และเด็ก และโรงละครที่ทำให้มีเด็ก, ผู้หญิงและคนแก่หลบซ่อนอยู่โดยที่ฝ่ายรัสเซียอ้างว่าไม่ใช่เป็นการทิ้งระเบิดของตน

แต่ไม่มีใครสามารถจะเข้าไปสอบสวนได้ว่าใครคือผู้ก่อ “อาชญากรรมสงคราม” ที่โหดเหี้ยมเช่นนี้เพื่อหาผู้รับผิดชอบที่จะต้องได้รับการลงโทษตามกฎหมายระหว่างประเทศ

ไม่เพียงแต่เด็กที่ต้องกลายเป็นเหยื่อของสงครามเท่านั้น ถึงวันนี้มีชาวยูเครนไม่น้อยกว่า 3.3 ล้านคน ที่พากันลี้ภัยหนีตายไปอยู่ประเทศเพื่อนบ้าน โดยที่ไม่รู้ชะตากรรมของคนที่ถูกทิ้งอยู่ข้างหลังอีกหลายสิบล้านคน

ซากปรักหักพังของตึกรามบ้านช่องในเมืองใหญ่ๆ ของยูเครนที่เราเห็นผ่านสื่อทุกสำนักนั้นเป็นการยืนยันว่าสงครามครั้งนี้จะทำลายล้างยูเครนที่สาหัสที่สุดตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นต้นมา

คราวนั้นผู้รุกรานคือนาซีเยอรมัน วันนี้ผู้ก่อเหตุคือรัสเซีย

ไม่ว่าคุณจะเห็นว่าใครเป็นฝ่ายถูกหรือฝ่ายผิดในสงครามครั้งนี้ ที่ปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือ มีการสังหารทำลายล้างประชาชนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งแต่อย่างใด

ย้อนกลับไปเมื่อ 80 ปีก่อน ยูเครนก็เป็นเป้าการทำลายล้างที่หนักหน่วงรุนแรงที่สุดเช่นกัน

เหตุเกิดที่หุบเขา Babyn Yar นอกเมือง Kyiv ครั้งนั้นพลเรือน 33,771 คน ถูกสังหารหมู่เมื่อวันที่ 29 และ 30 กันยายนในปี 1941

วันที่ 19 กันยายน 1941 ประมาณ 3 เดือนหลังจากกองทหารนาซีเยอรมันบุกเข้าสหภาพโซเวียตก็ได้ยาตราทัพเข้ากรุงเคียฟ เมืองหลวงของยูเคร ซึ่งขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต

หลังจากนั้นไม่กี่วัน นักรบยูเครนที่พยายามจะต้านการรุกรานได้ระเบิดอาคารหลายหลัง ณ ใจกลางเมืองที่ผู้ยึดครองได้อาศัยอยู่

พวกนาซีใช้เหตุการณ์นั้นเป็นข้ออ้างในการเปิดปฏิบัติการสังหารหมู่

วิธีการอันชั่วร้ายนั้นมาในรูปแบบของการแจกจ่ายแผ่นพับไปทั่วเมือง ซึ่งมีประชากรมากกว่า 1 ล้านคน

ในประกาศนั้นสั่งให้ชาวยิวไปปรากฏตัวที่สี่แยกในเขตชานเมืองของเคียฟ เวลา 08.00 น. ของวันที่ 29 กันยายน 1941

โดยมีคำสั่งว่าชาวยิวทุกคนจะต้องนำเงินและเสื้อผ้าที่อบอุ่นมาด้วย ใครไม่ยอมปรากฏตัวจะถูกยิง

จากนั้นประชาชนก็ได้รับคำสั่งให้ถอดเสื้อผ้าออก และทหารนาซีเยอรมันก็ผลักชาวยิวที่มารวมตัวกันนั้นไปที่ขอบหุบเขา หลังจากนั้นก็ถูกระดมยิงด้วยห่ากระสุน

ทหารนาซีใช้วิธีเปิดเพลงเสียงดังและเครื่องบินที่บินวนอยู่เหนือศีรษะเพื่อกลบเสียงปืนและเสียงกรีดร้องจากความเจ็บปวดรวดร้าว

แค่ช่วง 2 วัน กว่า 33,000 คนถูกสังหารโหดโดยกลุ่มสังหารนาซี เป็นเหตุการณ์สังหารหมู่ครั้งเลวร้ายที่สุดของชาวยิวในช่วงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในสงครามโลกครั้งที่ 2

การสังหารหมู่ครั้งนั้นนำโดยนายทหารชื่อ พอล โบลเบล ซึ่งมีส่วนโยงใยกับปฏิบัติการป่าเถื่อนและโหดร้ายที่คล้ายคลึงกันในจุดอื่นๆ ของยูเครน

เขาถูกตัดสินลงโทษและถูกประหารชีวิตในการพิจารณาคดีของนูเรมเบิร์กในเวลาต่อมา

สำหรับคนยูเครนแล้ว ทุกสงครามคือการ “ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์” ไม่ว่าผู้รุกรานจะมาจากทิศตะวันออก, ตะวันตก, หรือด้วยข้ออ้างทางการเมืองใดๆ ก็ตาม.