ไชน่าทาวน์..แห่งใหม่

ทำให้มนุษย์ป้ารู้สึกทึ่งสุดๆ เพราะตอนเด็กๆ เคยอาศัยอยู่ในแถบนั้น สองฟากถนนบรรทัดทองส่วนมากจะเป็นร้านค้าอะไหล่ หรือไม่ก็เป็นเหมือนสาขาย่อยๆของเซียงกง สลับไปกับร้านขายเสื้อผ้ากีฬา ร้านปรินต์เสื้อ อิงค์เจ็ต รับทำไวนิล โปสเตอร์ อะไรเทือกนั้น

จะมีร้านอาหารอร่อยขึ้นชื่อ ก็เป็นแค่ตึกแถวห้องเดียว ซึ่งเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวบ้าง ข้าวมันไก่บ้าง ซึ่งแต่ละร้าน ในช่วงก่อนโควิดระบาดก็จะบอกว่า เตรียมปิดร้านในเร็วๆ นี้ เพราะอายุอานามก็มากแล้ว ลูกหลานส่วนใหญ่ก็มีงานทำเป็นหลักเป็นฐานไม่สนใจที่จะรับช่วงต่อค้าขายอาหารที่เป็นงานหนัก

แต่หลังโควิดนี่สิ อะไรๆ มันก็เปลี่ยนไป ลูกหลานที่เคยคิดว่าไม่เอาแล้วกับอาชีพเก่าๆ ของพ่อแม่ปู่ย่าตายาย กลับหวนคืนสู่สามัญ เลือกที่จะใช้ตึกแถวดั้งเดิมของบรรพบุรุษในการปรับรูปแบบแล้วเปิดร้านที่เอาใจวัยรุ่นกันอย่างคึกคัก

เมื่อเจนใหม่ลงมือทำต่อยอดในสิ่งที่รุ่นพ่อแม่ทำ วิธีคิดวิธีทำแตกต่างเข้ากับยุคดิจิทัล วันนี้ บนถนนบรรทัดทองจึงเป็นจุดเช็กอินที่น่าสนใจอย่างมาก ขนาดมนุษย์ป้าไปอยู่แถวนั้น ยังให้รู้สึกว่า อยู่ผิดที่ผิดทางแล้วกระมัง

อย่างไรก็ตาม เราก็ยังฝ่าฟันเข้าไปถึงร้านอาหารเก่าแก่ที่เรากินเมื่อตอนเป็นเด็กบนถนนสวนหลวงได้ ซึ่งเจ้าของร้านก็ยิ้มแย้มแจ่มใส บอกว่า เดี๋ยวนี้เพื่อนบ้านเยอะมาก คึกคัก ชวนวุ่นวาย แม้จะเป็นคนต่างวัย เพราะเจ้าของร้านอายุ 70 ปีขึ้นแล้วทั้งนั้น แต่อาแปะอาม่า ก็รู้สึกว่า คนเยอะดีกว่าเหงาแน่นอน

ไม่ไปก็ไม่รู้ ลองไปดูก็จะเห็นว่า อีกหน่อยเยาวราชอาจจะหงอยนะจ๊ะ.

"ป้าเอง"