ไม่เห็นจะต้องขำ!

คำตอบ.. “1.สส. มีสวัสดิการอาหารระหว่างการประชุมสภาฯ โดยงบประมาณค่าอาหารของ สส. 500 คน ในปี 2566 สูงถึงประมาณ 108 ล้านบาท

จึงมีการเสนอให้ ยกเลิกอาหารกลางวันฟรี เพื่อลดการใช้ภาษีประชาชน โดยมีข้อวิจารณ์ว่า สส.มีรายได้สูงกว่าแสนบาทต่อเดือนอยู่แล้ว ควรรับผิดชอบค่าอาหารด้วยตนเอง

2.อดีต สส. มีสิทธิได้รับ “เงินทุนเลี้ยงชีพ” (คล้ายบำนาญ) ตามระยะเวลาที่เคยดำรงตำแหน่ง โดยกองทุนนี้ส่วนหนึ่งมาจากเงินงบประมาณแผ่นดิน

มีการเสนอให้ยกเลิกกองทุนบำนาญ สส. เนื่องจากมองว่าไม่เป็นธรรมต่อประชาชนทั่วไปที่ต้องทำงานและสมทบเงินเองเพื่อสวัสดิการยามเกษียณ

3.สส.ยังมีสิทธิประโยชน์อื่นๆ เพื่อสนับสนุนการทำงาน ดังนี้: สามารถเบิกค่ารักษาพยาบาลได้ตามจ่ายจริงแต่ไม่เกินเพดานที่กำหนด

: สิทธิในการเบิกค่าตั๋วเครื่องบิน รถไฟ และรถโดยสาร เพื่อมาประชุมรัฐสภาหรือไปราชการ

: สส.สามารถแต่งตั้งผู้ช่วยและที่ปรึกษาได้สูงสุด 8 คน โดยมีเงินเดือนแยกต่างหากจากงบประมาณรัฐ

สรุปมุมมองทางสังคม ๐ ฝ่ายที่เห็นควรมี: มองว่าเป็นสวัสดิการพื้นฐานที่ช่วยให้ผู้แทนสามารถปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนตัวระหว่างทำงาน

๐ ฝ่ายที่เห็นควรลด/ยกเลิก: มองว่า สส.เป็นอาสาสมัครที่มาทำงานการเมืองเพียงชั่วคราวและมีเงินเดือนสูงอยู่แล้ว จึงไม่ควรมีสวัสดิการที่ดู “อภิสิทธิ์” เกินกว่าข้าราชการหรือประชาชนทั่วไป”

คุณคิดว่าสวัสดิการส่วนไหนที่ควร “คงไว้” เพื่อให้เขาทำงานได้สะดวก และส่วนไหนที่ควร “ตัดออก” เพื่อประหยัดงบประมาณครับ?

“เรื่องนี้มักจะถูกพิจารณาจาก “ความสมดุล” ระหว่าง ความจำเป็นในการทำงาน กับความโปร่งใสต่อภาษี ดังนี้ครับ:

1.เรื่องอาหารฟรี ๐ มุมที่ควรมี: การประชุมสภาบางครั้งลากยาวถึงดึกดื่น การจัดอาหารให้ สส.ทานพร้อมกันช่วยให้การประชุมราบรื่นและต่อเนื่อง ไม่ต้องเสียเวลาออกไปหาทานข้างนอก

๐ มุมที่ควรปรับ: อาจไม่จำเป็นต้องเป็นมื้อหรูหรา หรือควรมีระบบ “จ่ายเองในราคาประหยัด” เหมือนโรงอาหารสวัสดิการทั่วไป

2.เรื่องบำนาญ (เงินทุนเลี้ยงชีพ) ๐ มุมที่ควรมี: เพื่อให้คนเก่งๆ ที่อาจจะไม่ได้รวยมาก กล้าทิ้งงานประจำมาอาสาทำงานการเมือง โดยมั่นใจว่าหลังหมดวาระจะมีเงินดูแลตัวเองได้บ้าง

๐ มุมที่ควรปรับ: ควรมีเงื่อนไขที่สะท้อนการทำงานจริง เช่น ต้องดำรงตำแหน่งครบวาระ หรือเป็นระบบกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ที่ สส.ต้องหักเงินเดือนตัวเองสะสมร่วมกับรัฐ (ไม่ใช่รัฐจ่ายให้ฝ่ายเดียว)

3.มุมมองโดยรวม: “อาสา” หรือ “อาชีพ”? ๐ หากเรามองว่าเขาคือ “ผู้สมัครใจมาอาสา” สวัสดิการก็ควรมีเท่าที่จำเป็นต่อการทำงาน (เช่น ค่าเดินทาง, อุปกรณ์ทำงาน)

๐ แต่ถ้าสวัสดิการสูงเกินไปจนกลายเป็น “อภิสิทธิ์” มันอาจดึงดูดคนที่อยากได้ “ลาภยศ” มากกว่าคนที่อยากมา “ทำงานให้ประชาชน” จริงๆ ครับ

สรุปสั้นๆ: สวัสดิการควรมีเพื่อให้เขา “ทำงานได้สะดวก” แต่ไม่ควรมีเพื่อให้เขา “อยู่สบายกว่าประชาชน” ที่เขาอาสามาทำงานแทนครับ”

ครับ..ก็ไม่เห็น “ท่านประธานสภาฯ ที่เคารพ” ต้องตลกเลยนิ!.

สันต์ สะตอแมน