'ศิลปินแห่งชาติ' ชี้เสรีภาพในการเลือกสีถุงเท้า ตีนใครตีนมัน แต่ในด้านองค์กรสะท้อนวัฒนธรรม 'อะไรก็ได้'

เราทุกคนย่อมมีเสรีภาพในการเลือกสีถุงเท้า ตีนใครตีนมัน อย่างไรก็ตาม ในด้านองค์กร ก็ควรระวังสักนิดหากเราเป็นตัวแทนของบริษัทหรือองค์กรใดไปติดต่อธุรกิจกับลูกค้า การแต่งกายของพนักงานสะท้อนองค์กรนั้นไปโดยปริยาย การแต่งตัวแบบ “อะไรก็ได้” ก็สะท้อนวัฒนธรรมองค์กรนั้นๆ

24 ต.ค.2566- วินทร์ เลียววาริณ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ โพสต์เฟซบุ๊กว่า สองสัปดาห์นี้มีหลายข่าวที่เกิดขึ้นในช่วงงานหนังสือ ทำให้ผมไม่มีเวลาเขียนถึงทันที จึงขอเขียนย้อนหลัง เรื่องหนึ่งคือสีถุงเท้า

เปล่า! ข้อเขียนนี้ไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์สีถุงเท้าของใคร หรือเหมาะสมหรือไม่ แต่เราจะมาคุยถึงเรื่องการเลือกสีถุงเท้าที่ควรจะเป็น เพื่อประโยชน์ของการพัฒนาบุคลิกภาพของตน

นานปีมาแล้ว ผมเคยเข้าเรียนในสถาบันบุคลิกภาพแห่งหนึ่ง ครูผู้สอนวิชาการแต่งกายสอนหลักหนึ่งที่ผมจดจำได้จนวันนี้ นั่นคือ “มันไม่มีการแต่งกายที่สุภาพหรอก มีแต่การแต่งกายที่ดีกับการแต่งกายที่ไม่ดี”

มาคิดดูก็เห็นคล้ายตาม รสนิยมที่ดีไม่ได้มาจากค่านิยมของสังคม ไม่ใช่การใช้ของแพง แต่คือการจัดองค์ประกอบศิลป์ให้ตัวเอง เพื่อให้ “ดูดี”

คำว่า ‘ดูดี’ คือภาพรวมของการแต่งกาย เวลาเรามองคนอื่น เรามองการแต่งตัวในภาพรวมของเขาหรือเธอ ไม่ใช่มองที่จุดใดจุดหนึ่ง นี่ตรงกับหลักของของการจัดองค์ประกอบศิลป์คือไม่ใช้สีจุดใดจุดหนึ่งที่หลุดออกไปจนกลายเป็นจุดเด่นข่มภาพรวม

ในชั้นเรียนเรื่องสีเข็มขัดกับสีถุงเท้า ครูผู้สอนบอกว่า หลักการเลือกสีเข็มขัดคือให้ตรงกับสีรองเท้า เช่น สวมรองเท้าดำ ก็ใช้เข็มขัดสีดำ จะได้ดูแล้วไม่สะดุดหลุดออกมา

ส่วนหลักการเลือกสีถุงเท้าคือให้มันเข้ากับสีรองเท้า มากกว่าสีของกางเกง

ถ้าสวมรองเท้าสีดำ ก็ใส่ถุงเท้าสีดำ ถ้าสวมรองเท้าสีน้ำตาล ก็สวมถุงเท้าสีน้ำตาล

อีกหลักหนึ่งคือเลือกสีถุงเท้าให้เข้าสีกางเกง วิธีการคือเลือกสีถุงเท้าเข้มกว่าสีกางเกงสักสองสามเฉด เช่น สวมกางเกงสีน้ำตาลอ่อน ก็ใช้ถุงเท้าสีน้ำตาลเข้มกว่าสีกางเกง

นี่เป็นหลักสากลที่นิยมใช้กัน ไม่ว่าจะทำงานหรือไปออกงานที่ไหน การแต่งกายที่ดีมักมาจาก “ดูดี” ไม่ใช่ “ดูเด่น”

บางคนอาจอ้าง ไมเคิล แจ็คสัน สวมถุงเท้าขาว รองเท้าดำ นั่นอาจเป็นข้อยกเว้น เพราะ ไมเคิล แจ็คสัน สวมถุงเท้าสีขาวเพื่อให้เท้าของเขาเด่นออกมา เนื่องจากต้องการเน้นลีลาการเต้น เช่น moonwalk ของเขา เขาตั้งใจให้คนมองที่เท้าของเขา

แต่ถ้าไม่เดินตามหลักนี้ ก็ตามสบายอีกนั่นแหละ เพราะมันเป็นแค่เกณฑ์นิยม ไม่ใช่กฎตายตัว เราทุกคนย่อมมีเสรีภาพในการเลือกสีถุงเท้า ตีนใครตีนมัน อย่างไรก็ตาม ในด้านองค์กร ก็ควรระวังสักนิดหากเราเป็นตัวแทนของบริษัทหรือองค์กรใดไปติดต่อธุรกิจกับลูกค้า การแต่งกายของพนักงานสะท้อนองค์กรนั้นไปโดยปริยาย การแต่งตัวแบบ “อะไรก็ได้” ก็สะท้อนวัฒนธรรมองค์กรนั้นๆ

และในด้านปัจเจก “มันไม่มีการแต่งกายที่สุภาพหรอก มีแต่การแต่งกายที่ดีกับการแต่งกายที่ไม่ดี”.