‘เขยชินวัตร’ หน้ากากอนาคต ภารกิจฟื้นภาพลักษณ์พรรคเพื่อไทย?

การเมืองไทยไม่เคยเปลี่ยนบท มีเพียงเปลี่ยนคนแสดงบนเวที เสียงกระซิบคำว่า “เขยชินวัตร” ไม่ได้เป็นเพียงชื่อบุคคล แต่ถูกวางให้เป็น “หน้ากากอนาคต” ที่จะช่วยปกปิดบาดแผลและรอยเสื่อมของ พรรคเพื่อไทย พรรคอาจยกใบหน้าใหม่ขึ้นเวที แต่แก่นแท้ยังคงวนเวียนอยู่กับการสืบสายอำนาจในตระกูลเดิมการเมืองไทย คล้ายละครเวทีที่ผู้ชมรู้จักนักแสดงหลักกันอยู่แล้ว แต่ก็ยังตั้งตารอดูฉากใหม่ ครอบครัวชินวัตร อยู่ในละครเรื่องนี้มายาวนาน จนกลายเป็นทั้งนักแสดงและผู้กำกับในเวลาเดียวกัน

แม้วันนี้ พระเอกคนเก่า อย่าง ทักษิณ ติดคุกอยู่หลังฉาก แต่แสงไฟก็ยังจับจ้องไปที่ครอบครัว ทุกการปรากฏตัว ทุกถ้อยคำสั้น ๆ ยังสะกดสายตาผู้ชมทั้งประเทศ

เสียงกระซิบจากข้างเวทีว่า “อาจมีเขย” ไม่ใช่การประกาศอย่างเป็นทางการ แต่เป็นคำพูดของ ภูมิธรรม เวชยชัย ที่โยนหินถามทาง หากกระแสสังคมดังพอ พรรคเพื่อไทยอาจดันชื่อ ณัฐพงศ์ คุณากรวงศ์ สามีของ พินทองทา ชินวัตร ขึ้นมาเป็นแคนดิเดตนายกรัฐมนตรี

เพียงรอยยิ้มเงียบของชายหนุ่มต่อหน้าสื่อ ก็กลายเป็นภาพที่ถูกขยายราวกับประกายไฟเล็ก ๆ บนกองเชื้อแห้ง พรรคใหญ่ที่กำลังทรุดหนักอาจมองว่านี่คือโอกาสสร้าง หน้ากากอนาคต เพื่อ ฟื้นภาพลักษณ์ และ ขายฝันครั้งใหม่

โปรไฟล์ของ ณัฐพงศ์ คุณากรวงศ์ แตกต่างจากนักการเมืองที่สังคมไทยคุ้นตา เขาเติบโตในครอบครัวธุรกิจ มีการศึกษาดี เส้นทางอาชีพอยู่ในโลกเอกชนที่เต็มไปด้วยตัวเลขและกลยุทธ์ ภาพที่สังคมเห็นคือ หนุ่มรุ่นใหม่ สุภาพ สมาร์ท และ มืออาชีพ

การแต่งงานกับลูกสาวคนโตของ ทักษิณ ทำให้จากคนนอกกลายเป็นคนวงในของตระกูลในทันที และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมชื่อของเขาจึงมีน้ำหนักในเงื่อนไขสมมติของการเมืองไทย เพราะที่นี่ “สายสัมพันธ์” บางครั้งมีพลังมากกว่าผลงานที่ยังไม่เคยพิสูจน์

ในวันที่ พรรคเพื่อไทย ถูกมองว่า เสื่อมศรัทธา โปรไฟล์เช่นนี้จึงถูกหยิบมาเป็น “ใบหน้าใหม่” ไม่ใช่แค่คน แต่เป็น หน้ากากอนาคต ที่สวมลงบนเวทีเพื่อกลบภาพลักษณ์เก่าที่ถูกกัดกร่อน

ท่ามกลางรอยยิ้มที่ไม่เอื้อนเอ่ยคำใด ภาพของ คุณหญิงพจมาน ดามาพงศ์ หรือ คุณหญิงอ้อ กลับปรากฏขึ้นในห้องประชุม พรรคเพื่อไทย คำพูดเพียงสามพยางค์ว่า “สู้ ๆ นะคะ” กลายเป็นเสียงกลองศึกที่ทำให้บรรยากาศทั้งห้องสะเทือน

เมื่อคำพูดของคุณหญิงอ้อ มาประกบกับรอยยิ้มของณัฐพงศ์ ภาพที่ออกมาคือการจัดวางฉากอย่างมีชั้นเชิง “ชินวัตรแฟมิลี่” ไม่เพียงแค่เฝ้ามองอยู่ข้างเวที แต่ยังพร้อมจะดันตัวละครใหม่ขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

และถ้าจะพูดให้ขำขื่น การเมืองไทยก็เคยมี “เขยชินวัตร” มาแล้วครั้งหนึ่งคือ สมชาย วงศ์สวัสดิ์ สามีของ เยาวภา วงศ์สวัสดิ์ ที่ได้เป็นถึงนายกรัฐมนตรี แต่กลับไม่ได้เหยียบทำเนียบรัฐบาลแม้แต่วันเดียว … ภาพนั้นยังเป็นรอยแผลในหน้าประวัติศาสตร์ที่สะท้อนว่าตำแหน่งสูงสุดก็อาจกลายเป็นเพียงเงาบนเวทีการเมือง

การเข้าคุกของ ทักษิณ ชินวัตร กลายเป็นภาพใหญ่ที่สะเทือนการเมืองไทย แม้จะอยู่หลังลูกกรง แต่เงาของเขายังทอดยาวถึงพรรคและครอบครัว เรื่องราวไม่ได้หยุดอยู่แค่คดีหรือคำพิพากษา หากแต่ถูกวางเป็นฉากหลังให้เกมการเมืองเดินหน้าต่อ

ในอนาคต ภาพอดีตผู้นำในเรือนจำอาจถูกเล่าได้หลายแบบ จะเป็นภาพแห่งความผิดพลาด หรือถูกใช้เป็นเชื้อไฟเพื่อสร้างความเห็นใจก็ได้ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการจัดวางเกมของครอบครัว

และท่ามกลางฉากเหล่านี้ ชื่อของ ณัฐพงศ์ ที่ถูกพูดถึงจึงไม่ใช่เพียงกระแสลม แต่สะท้อนความพยายามของพรรคที่จะใช้ หน้ากากอนาคต มาปกปิดบาดแผลและ ฟื้นศรัทธา ที่ร่วงโรย

ตลอดสองทศวรรษที่ผ่านมา มีข้อเท็จจริงหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน นายกรัฐมนตรีที่มาจากตระกูลชินวัตร ไม่เคยลงจากตำแหน่งอย่างราบรื่น ทุกครั้งที่ขึ้นสู่จุดสูงสุด ก็มักจบลงด้วยวิกฤติ ไม่ด้วยรัฐประหาร ก็คำวินิจฉัย หรือแรงต้านที่กดดันให้ออกจากเวทีก่อนเวลา

เงื่อนไขนี้กลายเป็นเหมือน ตราประทับประวัติศาสตร์ ที่ตามหลอนทุกคนในตระกูล เมื่อใครก็ตามถูกผลักขึ้นมาในนาม ชินวัตร ภาพเก่าจะถูกนำมาทาบทันที คำถามที่ดังขึ้นเสมอคือ จะซ้ำรอยหรือไม่

นี่คือแรงกดดันและกำแพงที่ “เขยชินวัตร” อาจต้องเผชิญ หากวันหนึ่งสมมติฐานนี้กลายเป็นจริง เพราะต่อให้ภาพลักษณ์ใหม่ดูสดใสเพียงใด ก็ยากจะหนีเงาของอดีต และนี่เองที่ทำให้คำว่า หน้ากากอนาคตฟังดูจริงยิ่งกว่าคำยกย่องใด ๆ

วันนี้ พรรคเพื่อไทย ไม่ได้ยืนอยู่ในจุดเดิมที่เคยมั่นใจ ฐานเสียงซึ่งเคยแน่นหนากำลังถูกกัดกร่อนทีละน้อยโดยคลื่นใหม่ และคู่ต่อสู้ที่น่ากังวลที่สุดคือ พรรคประชาชน ซึ่งกลายเป็นแรงดึงดูดที่สดกว่า เร็วกว่า และเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ดีกว่า

หากในอดีต เพื่อไทย เคยครองใจ คนหัวเมืองในจังหวัดใหญ่ ๆ โดยเฉพาะภาคเหนือและอีสาน วันนี้พื้นที่เหล่านั้นกำลังถูกเจาะอย่างต่อเนื่อง ความสดใสที่อีกฝ่ายนำเสนอ กำลังกลายเป็นเงาที่บดบังพรรคซึ่งถูกมองว่าเป็น “ตระกูลเก่า”

ในเงื่อนไขเช่นนี้ การโยนชื่อ “เขยชินวัตร” ขึ้นมา จึงไม่ใช่เพียงการสร้างสีสัน แต่คือ ภารกิจฟื้นภาพลักษณ์ อย่างเร่งด่วน พรรคใหญ่ที่กำลังทรุดหนักจำเป็นต้องสร้างเรื่องเล่าใหม่ และ “เขยชินวัตร” ถูกจัดวางขึ้นมาเพื่อเป็น หน้ากากอนาคตของเรื่องเล่านั้น

การเมืองไทยไม่ต่างจากละครเวทีที่คนดูเฝ้าจ้องหาชื่อของนักแสดง มากกว่าบทที่ถูกเขียนไว้ ละครเรื่องเดิมยังคงเล่นซ้ำ แต่ผู้ชมก็ยังตั้งตารอดูว่าจะมีใครโผล่ขึ้นมาเป็นตัวละครใหม่ที่สร้างสีสันบนเวที

เพียงคำว่า “เขยชินวัตร” ก็ทำให้ทั้งประเทศฮือฮา ทั้งที่ยังไม่มีการประกาศหรือทาบทามจริง รอยยิ้มหนึ่งครั้งกลายเป็นข่าว คำพูดสั้น ๆ ของผู้หญิงเพียงคนเดียวกลายเป็นกลองศึกในห้องประชุม นี่คือสัจธรรมของการเมืองไทยที่ ใบหน้าหนึ่งหน้า สามารถสร้างแรงกระเพื่อมได้มากกว่ากติกาทั้งเล่ม

และเพราะสังคมเคยชินกับการมองการเมืองผ่านตัวละคร พรรคจึงถูกทำให้เป็นเพียงฉากหลัง ระบบกลายเป็นเพียงฉากไม้ แต่สิ่งที่ผู้คนเฝ้ารอคือ ใครจะถูกผลักขึ้นมาเป็น หน้ากากอนาคต บนเวทีใหญ่ในฉากถัดไป

กระแสเรื่อง “เขยชินวัตร” จึงไม่ใช่แค่ข่าวลือ แต่มันสะท้อนความจริงว่า พรรคเพื่อไทยไม่เคยก้าวพ้นเงาของ ตระกูล ทุกครั้งที่มองหาผู้นำใหม่ สุดท้ายก็วกกลับมาที่คนในครอบครัว ไม่ลูกก็หลาน ไม่หลานก็เขย

สิ่งนี้เผยให้เห็นว่า การสืบสายอำนาจใน พรรคเพื่อไทย ไม่ได้เป็นเพียงกลยุทธ์ แต่กลายเป็นวัฒนธรรมที่หยั่งรากลึก พรรคอาจเปลี่ยนโครงสร้าง อาจเพิ่มคนหน้าใหม่ แต่เมื่อถึงนาทีชี้เป็นชี้ตาย ชื่อที่ถูกยกขึ้นมาก็มักต้องเกี่ยวพันกับนามสกุลเดิมเสมอ

และนั่นเองที่ทำให้คำว่า “เขยชินวัตร” กลายเป็นแรงสะเทือนในทันที เพราะในสายตาสังคม มันไม่ใช่แค่ชื่อชายหนุ่ม แต่คือสัญลักษณ์ของ หน้ากากอนาคต ที่ถูกหยิบมาปกปิดบาดแผลและ ฟื้นภาพลักษณ์ของพรรคใหญ่ ที่ยังหาทางก้าวพ้น วิกฤติศรัทธา ไม่ได้.