ลั่นไทยไม่ใช่นักเรียนประถม! จวกสหรัฐทำตัวเป็นครูใหญ่ถือไม้เรียวขู่

จวกสหรัฐอเมริกาใช้กำแพงภาษีขู่ไทยเหมือนครูใหญ่เด็กประถม พร้อมชี้ไทยไม่ใช่สนามเด็กเล่นของวอชิงตัน และอธิปไตยไม่ใช่ของแลกผลประโยชน์ทางภูมิรัฐศาสตร์กับใครทั้งนั้น

17 พฤศจิกายน 2568 - ดร.จักษ์ พันธ์ชูเพชร สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ โพสต์เฟซบุ๊กว่าเมื่ออเมริกาหยิบกำแพงภาษีมาขู่เหมือนครูใหญ่ถือไม้เรียว แต่ดันลืมไปว่าประเทศไทยไม่ใช่นักเรียนประถม

อเมริกายุคคุณลุงทรัมป์ใช้กำแพงภาษีเป็นเหมือนของเล่นแก้มือสั่น กดดันประเทศโน้นประเทศนี้ให้ยอมวางท่าทางตามที่ตัวต้องการ

แต่ประเด็นคือ  ไทยไม่ใช่สนามเด็กเล่นของวอชิงตัน และยิ่งไม่ใช่ “ของแถมทางภูมิรัฐศาสตร์” ที่จะต้องถูกโยนไปเอื้อกัมพูชาทุกครั้งที่สหรัฐอยากดีลอะไรกับฮุนเซน

ผู้นำอเมริกาจะกดภาษีเป็นหมื่นเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ—ภาษีหมดวาระตามผู้นำนโยบาย แต่ อธิปไตยหมดแล้ว…ไม่มีเลือกตั้งรอบหน้าเอากลับได้

นี่แหละที่คนพูดเก่งบางพรรคควรจะรู้ก่อนวิจารณ์นโยบายมั่นคงของประเทศ

สำหรับผม ความมั่งคั่งเป็นของแถม ความมั่นคงคือแก่นแท้ ประเทศจะรวยหรือจน มันเป็นวงรอบเศรษฐกิจ ขึ้นลงเวียนไปเหมือนราคาทุเรียนหน้าแล้ง

แต่ “อำนาจอธิปไตย” น่ะไม่ใช่สินค้าเกษตรที่ขึ้นราคาแล้วค่อยรอฤดูหน้าแก้ตัวได้

ความมั่งคั่งต้องตั้งอยู่บนดินแดนที่มั่นคง ไม่ใช่บนแผ่นดินที่มีระเบิดต่างชาติวางไว้แล้วเราต้องเดินย่องเหมือนแมวกลัวแก้วแตก ถ้าเราเอาความมั่งคั่งแลกความมั่นคง

วันนี้เราอาจขายของได้ถูกลง but tomorrow เราอาจไม่มีแผ่นดินให้ปลูกของขายด้วยซ้ำ

อเมริกาอาจหงุดหงิดเรื่องภาษี แต่ไทยมีสิทธิ์ต้องหงุดหงิดยิ่งกว่าเมื่อเพื่อนบ้านล้ำเส้นอธิปไตยแล้วอ้างว่า “เป็นระเบิดเก่า” แบบหน้าตาเฉย-ระเบิดเก่า…แต่ดันระเบิดถูกไทยประเทศเดียว โลกใบนี้ไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้น

ความมั่นคงคือกระดูกสันหลังชาติ ไม่ใช่เหล็กดัดฟันตามแฟชั่นการเมือง พวกที่บอกให้ไทย “อย่าโต้ อย่ายิง อย่าแข็ง” ในขณะทหารไทยเดินสำรวจแผ่นดินตัวเองแล้วยังต้องเสี่ยงขาขาด

ผมขอบอกตรงๆ ว่า นั่นไม่ใช่สันติภาพ นั่นคือ ความไร้เดียงสาทางภูมิรัฐศาสตร์ ระดับสอบตกแล้วไม่สมควรซ่อมเสริมด้วยซ้ำ

อเมริกาจะใช้ภาษีกดดันอะไรก็เรื่องหนึ่ง แต่ไทยไม่มีสิทธิ์ใช้ “อธิปไตย” เป็นของแลกเปลี่ยน นั่นคือเส้นแดงของรัฐสมัยใหม่ทุกประเทศบนโลก

“ความมั่นคงมาก่อนความมั่งคั่งเสมอ”

เพราะถ้าไม่มีบ้าน จะเปิดร้านรวยล้นฟ้าแค่ไหนก็ไม่มีที่ตั้ง ถ้าไม่มีอธิปไตย จะหวัง GDP โต 10% ก็ไร้ประโยชน์ เพราะสุดท้าย ประเทศที่มั่งคั่งแต่ไม่มั่นคง ก็แค่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เจ้าของบ้านไม่มีสิทธิ์ถือกุญแจประตู.