3 พ.ค.64- นางวีรพร นิติประภา นักเขียนรางวัลซีไรต์ ผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มแคร์ร่วมกับแกนนำพรรคเพื่อไทย โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก Veeraporn Nitiprapha ว่า เรื่องการย้ายถิ่นฐานในโลกสมัยใหม่นี่เป็นเรื่องปกติมากนะคะ ตัดเรื่องการเมืองเน่าๆ นี่ออก เด็กเมืองนอกเมืองนาโดยเฉพาะในกลุ่มยุโรปกันเอง หรืออเมริกาเหนือกับใต้กันเอง หรือข้ามมาถึงเอเซีย ก็ไปอยู่โน่นย้ายมานี่กันเป็นธรรมดามาก โลกาภิวัฒน์มากันสามสิบปีแล้วนะ อย่าลืม

อีกประเด็นคือเรื่องความฝืดเคืองและโอกาส คือสภาพการณ์ที่เป็นอยู่ที่นี่จะเลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่เฒ่าให้สบายนี่ก็เป็นไปแทบไม่ได้แล้ว ค่าครองชีพสูงเท่าๆ ประเทศอื่น แต่รายได้ต่างกันฟ้าเหว รัฐสวัสดิการเน่า จะเอาอะไรมาดูแลพ่อแม่ มันก็เหมือนคนอีสานต้องไปทำงานหัวเมืองนั่นละ ไม่ต่าง ยังพอมีเจือจานดูแลกันได้บ้าง ไม่ใช่จะต้องสุมหัวตัวติดกันอดตายทั้งบ้านเมื่อไหร่

ส่วนว่าทำไมไม่อยู่เคลื่อนไหวให้บ้านเมืองดีขึ้น คนไม่เคลื่อนไหวให้ประเทศดี เขาก็ไปเคลื่อนให้โลกดีแหละ ส่วนคนที่เคลื่อนไหวอยู่ก็ดูเอา ติดคุกยาวก็ไม่ได้เคลื่อนอะไรเหมือนกัน บ้างก็โดนครูอาจารย์กลั่นแกล้งเรียนไม่จบก็ไม่ได้เคลื่อนไหว นี่ยังไม่รวมโดนอุ้มกระทืบยิงกระสุนยางกระสุนจริงใส่ ไม่ใช่ทุกคนสู้ไหว 

อยู่ไหวใครก็อยากอยู่บ้านน่ะ แต่ใครอยู่ไม่ไหวหาทางไปได้ก็ไป ใครไปไม่ชอบไม่ดีกว่าไม่อย่างที่คิดก็กลับ ใครไปแล้วจำเป็นต้องกลับก็กลับ อยู่ได้ก็อยู่ไป เรื่องมันก็ง่ายๆ แค่นั้น อต่อิสรภาพของการเลือก มุมโลกอยู่ห่างกันก็แค่วันสองวันนั่งเครื่อง ไม่ได้โล้สำเภากันเป็นเดือนๆ เคลื่อนย้ายหายไม่ได้พบกันอีกชั่วชีวิต สไกพ์ก็มี โทรศัพท์ก็มี 

ไปดูโลกปีสองปีก็ดีกว่าอยู่ในประเทศหลุมดำไม่เห็นเดือนเห็นตะวันอยู่ดี.