1 มิ.ย.64-   นายปิยรัฐ จงเทพ หรือ โตโต้ แกนนำกลุ่มราษฎร หัวหน้ากลุ่มการ์ดอาสา we volunteer หรือ wevo โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่ารอเพื่อนๆอยู่นะ รีบออกมา ทางนี้รอนานแล้ว   โดยเฉพาะติดค้างพี่อานนท์อยู่

มีวันหนึ่ง อานนท์ นำภา ลุกจากที่นั่งเดิมของเขาในห้องขังเดียวกันกับผม เดินมานั่งคุยกับผมเพื่อให้ผมช่วย update สถานการณ์ข้างนอกให้  เนื่องจากอานนท์เข้ามาก่อนผม 28 วัน

ดูจะเป็นความสุขเดียวที่มีในตอนนั้นของพวกเรา ที่อยู่ข้างในคือการได้เล่าเรื่องราว ทุกข์สุขที่ผ่านมาให้แก่กันฟัง นั้นก็พอทำให้วันๆหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว 

แต่ผมกับทนายน้อยๆคนนี้ก็มักจะคุยกันได้ไม่นาน เพราะความเปลี่ยนอารมณ์เก่ง คุยงานคุยการกับผมอยู่ๆแกนึกอยากจะเล่นจะหยอกผมเอาอีตอนไหนผมก็ตามไม่ทัน 

มีอยู่วันหนึ่ง คุยกันอย่างเคร่งเครียดกันสองคน หัวแทบจะชนกัน อยู่มุมห้องของเรือนนอน หลังจากคุยสาระกันไปร่วม 10 นาทีได้ อานนท์ก็ถามประโยคหนึ่งขึ้นมาแปลกๆ

อานนท์:: “โตโต้ คุณเชื่อเรื่องคำทำนายหรือ ดวงอะไรแบบนี้มั้ย”

โตโต้ :: “ ไม่เชื่อของแบบนั้นหรอก ว่าแต่มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เราคุยกันเนี่ยย”

อานนท์::” เห้ยยย เอาเรื่องนี้ก่อนผมนึกได้พอดี เดี๋ยวลืม  ผมจะทำนายให้คุณนะ สักวันหนึ่งอีกไม่นานนักคุณจะได้เป็นรัฐมนตรี  ”

โตโต้ ::” เอาอะไรมาพูดอีกละเนี่ย องค์มากระซิบอีกละสิ”

อานนท์ :: “ เอ้า จริงๆคุณจำคำผมไว้เลย คุณมันต้องรัฐมนตรีกลาโหม” (สีหน้าจริงจังมาก)

โตโต้ :: “ ไปดีกว่า คุยกับอานนท์ สาระ 20% ไร้สาระ 80% “ (เริ่มเครื่องด่าติดละ)

อานนท์ :: “อ้าว..ไปไหนละมาคุยกันก่อนเดี๋ยวสิ!!”

นั่นเป็นตัวอย่างของความเป็นอานนท์ ที่มักจะคุยกับผมได้ไม่นาน เพราะอย่างที่หลายคนทราบผมคุยเล่นกับใครเขาไม่เป็น แต่อานนท์และใครหลายๆคนก็ชอบมาปั่นผมให้ต้องมีหงุดหงิด อีกคนหนึ่งก็นายไผ่  Pai Jatupat 

 ตอนผมย้ายเรือนจำผมยังคิดเลยว่า ถ้าไม่มีผมอานนท์คงเหงาแน่ๆ เพราะไม่มีเพื่อนให้แกล้งคลายเหงา 

งั้นก็รีบออกมานะทนายน้อยๆ สัญญาว่าจะนั่งคุยด้วยสักครึ่งวันแม้มันจะไร้สาระและกวนประสาทก็ตามที และอย่าลืมพาเพื่อนออกมาด้วย ละ