ตั้งแต่โตพอรู้ความได้ว่า "เขาดิน" คือสวนสัตว์และร่ำร้องอยากไปเที่ยวกับเขาสักครั้งนั้น บวกลบกับอายุอานามวันนี้ของมนุษย์ป้าแล้ว... เขาดินก็ต้องมีอายุมากกว่า 5 ทศวรรษแน่นอน!!
    แต่เมื่อวันที่ 30 ก.ย.ที่ผ่านมา เขาดินวนาปิดตัวเองเรียบร้อย และอีกพักใหญ่ก็จะไปผงาดอยู่แถวคลอง 6 ปทุมธานี 
    จริงๆ แล้วสืบประวัติกลับไป เขาดินอยู่ ณ ที่ตั้งแถวถนนสวนอัมพรมานาน 120 ปี เชื่อว่าแต่ละรุ่น แต่ละคน หากเป็นคนกรุงเทพฯ ล่ะก็ ต้องเคยเหยียบไปที่นั่นอย่างน้อยสักครั้งสองครั้งแน่นอน
    สำหรับมนุษย์ป้าแล้ว มีโอกาสไปสัมผัสเขาดินครั้งแรกเมื่อตอนประถมศึกษาปีที่ 6 กระมัง ถ้าจำไม่ผิด!!!
    ไม่ใช่ไปกับโรงเรียนประเภททัศนศึกษาหรอกนะคะ เพราะยุคนั้น การพานักเรียนไปทัศนศึกษาถือเป็นเรื่องใหญ่ เรื่องยาก โดยเฉพาะเด็กนักเรียนโรงเรียนวัดด้วยแล้ว น้อยมากถึงน้อยที่สุดทีเดียวที่จะได้ไปไหนออกรั้วโรงเรียน อย่างดีที่สุดก็แค่ไปเรียนกันในวัดที่มีรั้วติดกันนั่นแหละ
    การได้ไปเขาดินครั้งแรก เกิดจากการที่ย้ายบ้านไปอยู่แถวถนนพิชัย เรียกว่าเดินประมาณกิโลเศษๆ ก็สามารถไปถึงเขาดินได้ ความฝันจึงกลายเป็นความจริง โดยที่เป็นการสนุกสนานตื่นใจตามประสาเด็ก ป.6 ยุคซองหมากหอมเยาวราชยังเป็นสื่อรักระหว่างวัยนะจ๊ะ
    อีกครั้งที่เคยไป ก็คงไม่แตกต่างจากวัยรุ่น วัยหนุ่มสาวทั่วไปในอดีต คือเฮฮาปาร์ตี้ถีบเรือรูปหงส์ จิ๊จ๊ะกัน ไม่แตกต่างจากการแช้ตกันในสมัยนี้นั่นเอง แต่สมัยโน้นมนุษย์ลุงมนุษย์น่องโป่งกันเลยทีเดียว ไม่ใช่นิ้วล็อกกันแบบสมัยนี้หรอกนะ
    ห่างหายกันไปกับสวนสัตว์ ตามตารางชีวิตของแต่ละคนที่เจริญเติบโตและพัฒนาตามวันเวลา จำได้ว่ากลับมาอีกหนก็ตอนพาลูกๆ ไปเที่ยว ให้รู้ว่าสัตว์ในหนังสือรูปภาพกับสัตว์ตัวเป็นๆ นั้นมันเหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไร
    แต่ละห้วงเวลาคือความทรงจำที่หายไปแล้ว จนกระทั่งเมื่อวันที่กรุงเทพมหานครประกาศโยกย้ายถ่ายเทสวนสัตว์ไปที่อื่นในอาณาเขตที่ใหญ่กว่า และแว่วว่าคุณภาพชีวิตของจะดีขึ้นด้วยตามกาลเวลาและเทคโนโลยีที่ทันสมัย 
    ดูเหมือนว่ามีกลุ่มต่างๆ แม้แต่กลุ่มเพื่อนพ้องพี่น้องชักชวนกันไปรำลึกความทรงจำและบอกกล่าวอำลาบ๋ายบายกับเขาดิน ณ สวนสัตว์ดุสิตกันอย่างคึกคัก 
    เหลือไว้แต่ความทรงจำที่ดี เพราะวันนี้ลูกๆ ก็หัวเราะสารภาพด้วยความสนุกว่าชอบงูหลามที่สุด เพราะมนุษย์แม่กลัวงู ไม่ตามไปคุมพวกเขา ..555.
                                        "ป้าเอง"