อายุครบ 60 ที่เรียกว่า "แซยิด" เชื่อว่าหลายต่อหลายคนก็จะมีการเฉลิมฉลองเป็นกรณีพิเศษ ตามไลฟ์สไตล์หรือจริตของตัวเอง

      ในวัยเกษียณ บางคนอาจจะนึกว่าแก่เป็นการเป็นงาน หรือบางคนก็อาจจะเห็นว่าจำเป็นต้องแก่อย่างเป็นทางการเสียที เพราะในอายุนี้ หากเข้าไปดูสิทธิที่จะได้รับแล้ว ก็นับว่ามีหลายอย่างทีเดียว ที่เห็นอย่างแรกคือ เบี้ยผู้สูงอายุ นอกจากนั้นก็จะมีเรื่องของราคาค่าโดยสารที่จะประหยัดกว่าตอนอายุไม่ถึง 60

      สำหรับมนุษย์ป้า กลับเห็นแตกต่างนะจะบอกให้ 

      นั่นคือ รู้สึกว่า 60 คือการเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ของการใช้ชีวิตในอีกช่วงวัย และมันคือกำไรของชีวิตที่ท้าทาย ทำให้ต้องคิดและวางแผนว่าเราจะเบิกเอากำไรชีวิตนี้ไปทำอะไรบ้าง และอย่างไร เพื่อให้คุ้มค่ากับการที่สามารถพาตัวเองมาถึงวัยเกษียณ

      สิ่งแรกที่ต้องทำคือ จะอยู่อย่างไรให้ไม่เป็นภาระกับตัวเองและครอบครัว ซึ่งหมายถึงการทำตัวเองให้มีสุขภาพที่แข็งแรงอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน

      ไม่ง่ายนะ แต่ก็ไม่ยากเกินไป เพราะวัยนี้ หมายถึงเราจะมีเวลาที่เป็นตัวของตัวเองได้มากขึ้น กิจกรรมในการออกกำลังกายที่เราเคยมีข้ออ้างว่า "ไม่มีเวลา" ก็น่าจะถูกกำจัดออกไป เพราะยังไงๆ คนวัยนี้ต้องมีเวลามากกว่าเก่าแน่..ไม่มากก็น้อย

      ทั้งหมดจึงอยู่ที่ใจว่า ตั้งมั่นจะทำอะไรในวันที่เริ่มนับหนึ่งของวัยเกษียณ

      เมื่อ 19 มีนาคม 2562 สำหรับมนุษย์ป้าก็นับหนึ่งด้วยการไปเดินจาริกแสวงบุญตามรอยครูบาศรีวิชัย ณ พระธาตุดอยตุง จ.เชียงรายโน่น เพราะเป็นพระธาตุประจำปีกุน  

      ถือเป็นการวัดใจตัวเองได้อย่างดี เพราะระยะทางระบุไว้ว่า 9 กิโลเมตร และกำหนดเวลาระหว่าง 07.00-14.00 น. หากทำได้ในเวลาดังกล่าวจึงจะได้รับประกาศนียบัตรพร้อมทั้งเหรียญรูปครูบาศรีวิชัยที่ปลุกเสกโดยครูบาบุญชุ่ม

      9 กิโลเมตรกลายเป็น 9 กิโลแม้ว สำหรับการเดินขึ้นดอยตุง เพราะส่วนใหญ่เป็นขาขึ้นค่ะ นับไปนับมาเรียกว่า เป็นขาขึ้นมากกว่าครึ่งทาง จะมีทางเรียบบ้าง หรือเดินลงบ้างรวมๆ แล้วไม่น่าจะเกิน 2 กิโลเมตร นอกนั้นเป็นกิโลแม้วทั้งหมด คือ ขึ้นๆๆๆ

      ยอมรับว่าเดินไปได้ 3 กิโลแม้ว ก็ต้องถามตัวเองว่า คิดผิดไหม??? เพราะมันโหดไม่ใช่น้อยสำหรับมนุษย์ป้า และยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่าในดอย เห็นภาพหนุ่มฉกรรจ์นั่งลงหอบแฮ่ก แสดงอาการปวดขาเพราะตะคริว ก็ยิ่งสะท้อนใจว่า มนุษย์ป้าแก่แล้วไม่เจียมหรือเปล่าหนอ

      อย่างไรก็ตาม มีภาพที่น่ารักระหว่างทางไม่น้อยทีเดียว อาทิ คุณลูกชายที่เดินจูงมือคุณแม่แบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้คิดแข่งกับใคร นอกจากแข่งกับใจตัวเอง ที่จะต้องเดินให้ถึงองค์พระธาตุดอยตุง อันถือเป็นความเชื่อและศรัทธาของชาวล้านนามาตั้งแต่โบราณกาลจนถึงปัจจุบันก็ 2001 ปีเข้าไปแล้ว

      ฉลองแซยิดแบบนี้สารภาพเลยค่ะว่า ครั้งเดียวก็เกินพอ!! ถึงลูกหลานจะอาสามาจูงในปีโน้นปีหน้า ก็ไม่เอาจ้า.

                                                              "ป้าเอง"