มหกรรม 'มหา'ลัย' แข่งติด #


เพิ่มเพื่อน    

 

           ดูลูกหลานในความเป็น "คนรุ่นใหม่" อยู่ห่างๆ เถอะ

                ปล่อยเขา........

                อย่าไปขวาง อย่าไปปิดกั้น อย่าไปก่นว่า-ด่าตำหนิ

                ตราบใด ที่พวกเขายังอยู่ในรั้ว แต่งเครื่องแบบ แบมือขอตังค์พ่อแม่ไปแฮง อราวด์

                ตราบนั้น พวกเขาทำอะไร ก็ไม่ต้องรับผิดชอบ "นอกรั้ว"

                ครูบาอาจารย์, ผู้บริหารสถาบันศึกษา นั่นต้อง "รับผิดชอบ" ทั้งในรั้วและนอกรั้ว

                เพราะ "หน้าที่ศึกษา" เป็นของนิสิต-นักศึกษา "หน้าที่บ่มเพาะ" เป็นของครูบาอาจารย์ ในความหมาย "เบ้าหลอม"

                การแสดงออกที่เรียกกิจกรรมในมหา'ลัย เป็นเรื่องดี, เรื่องถูกต้อง ควรสนับสนุน เพราะนั่นเป็นส่วนหนึ่งในการศึกษา

                ศึกษาภาค "ทดลองปฏิบัติ"........

                คือเมื่อเรียนตำรา ทฤษฎี ที่อาจารย์สอน และที่ค้นคว้าสรรพวิทยาการในห้องสมุดแล้ว

                เมื่อแก่วิชา มีโอกาส ก็นำทฤษฎีมาทดลอง

                "ทดลอง" คือลงมือทำ จากทำนั่นแหละ จะสอนให้รู้-ให้เข้าใจ ว่า...อ้อ อย่างนี้ผิด-อย่างนี้ถูก

                ฉะนั้น ที่นักศึกษาในสถาบันต่างๆ จัดกิจกรรมสะท้อนการเมืองในทัศนคติของเขา

                จากสถาบันหนึ่ง ลามต่อไปเรื่อยๆ จนเกือบทุกสถาบัน นั้น

                ดูแล้วยิ้มเถอะ.......

                อย่าหน้าบึ้งขึ้งโกรธ พานด่า-พานโทษ ว่านักศึกษาพวกนี้ คิดคดกบฏชาติเลย

                นักศึกษา คิดตรงไม่ได้ มันไม่เท่ ไม่เด่น ไม่มีใครซูฮก-ยกนิ้ว ฉะนั้น มันต้องคิดคด ถึงจะเด่น จะดัง เผลอๆ ได้ตังค์ใช้อีกตะหาก

                จบออกไปสู่โลกจริงนอกรั้ว นั่นแหละ...

                ต้องไปหางานทำเลี้ยงตัว เลี้ยงครอบครัว มีภาระรับผิดชอบทางการงานและสังคมต้องแบก

                ชีวิตจริง ทั้งบัดซบและโสภา ในโลกจริง มันจะเป็นทั้งแส้และหางเสือ สอนและบังคับ

                เมื่อมองในมุมนี้.........

                เห็นนักศึกษาวัยฮอร์โมนแตก เลยครู-เลยอาจารย์ไปบ้าง แบบว่า "นอกตำรา-นอกทฤษฎี" ผมว่า ยิ่งดี

                แสดงว่า "มาถูกทาง"

                เพราะตำราทุกเล่ม ทฤษฎีทุกทฤษฎี ไม่ได้มาจากตำราเล่มไหน หากแต่ตำรา-ทฤษฎี ทั้งหมดนั้น

                เกิดจาก "คิดและทำ" นอกกรอบทั้งสิ้น

                ดังนั้น ถ้าหวังสังคมโลก-สังคมชาติก้าวหน้า อย่าไปปิดกั้น "พลังคิด-พลังทำ" ของนิสิต-นักศึกษา

                ให้เข้าใจว่า........

                นั่นพวกเขากำลังค้นคว้าหาหนทางสร้างสังคม-สร้างชาติ ให้ก้าวหน้าพัฒนาต่อไปยิ่งๆ ขึ้น ตามทัศนะเขา

                ฉะนั้น ผิด-ถูก ให้ถือว่า พวกเขากำลัง "แหกกรอบ" เพื่อค้นหาสู่การสร้างตำรา-ทฤษฎี ที่ใช่

                พูดกันตรงๆ...........

                พฤติกรรมอย่างนี้ มันเป็นกระแส เป็นแฟชั่น ของวัยแสวงหา ช่วงหนึ่ง ยุคหนึ่ง ซึ่งไม่คงที่

                จะเรียกว่า "อุปาทานหมู่" ก็ไม่ผิด

                แต่เรียกอุปาทานหมู่ ดูมันเฉิ่มช่อ เขาจึงอัพเกรดเรียกว่าเป็น "เทรนด์"

                เทรนด์ยุคนี้ ต้องติด  #

                ใครไม่ติด # ถือว่าตกเทรนด์!

                วันนี้ จึงเห็นแต่ละสถาบันศึกษาระดับมหา'ลัย เกือบทั้งประเทศ คิดเค้นคำติด # ประชันขันแข่งกันอย่างที่เห็น

                ทำเป็นเล่นไปนะ........

                ในคอนเซปต์เดียวกัน ใครจะคิดคำติด # ให้ออกมาพิเรนทร์ วี้ดว้าย กำกวม หวาดเสียว ชวนตีความ ชวนหมั่นไส้ กวนโอ๊ย กว่ากัน

                ไม่ใช่ง่ายนะ!

                ยิ่งทุกมหา'ลัย ต่างติด # ถึงไม่ใช่ประชัน-ขันแข่ง แต่โดยนัยแล้ว มันใช่ และกลายเป็นหัวใจกิจกรรมอุปาทานหมู่ของนักศึกษาคราวนี้

                # ของมหา'ลัยไหน ครองใจวัยสับสน-ซนซ่า เป็นอันดับ ๑-๓ ศูนย์นิสิตนักศึกษา น่าจะประกาศให้รู้ทางโซเชียลมีเดียนะ

                รางวัลที่ ๑ ไปรับจาก คุณพ่อลูกอัจฉริยะ ๙ ขวบ

                รางวัลที่ ๒ ไปรับจาก สามีนางเออเฌนี เมรีโอ

                รางวัลที่ ๓ ไปรับจาก คนตัวเปล่าเล่าเปลือยชื่อฌ่อ

                มีบางคนบอก.........

                เห็นนักศึกษาแต่ละมหา'ลัยแอ็กชัน ก็หวั่นวิตก ว่าแก๊ง ๓ มะกอก กับแก๊งอาจารย์ ร่วมกัน "จุดติด"               อุ่นเครื่อง หยั่งความพร้อมในรั้ว พร้อมจริงก็พาเหรด "ลงถนน" เกรงประวัติศาสตร์จะย้อนรอย ๑๔  ตุลา-๖ ตุลา       

                ผมก็บอกเขาว่า ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ดีอย่าง-เสียอย่าง

                อย่างที่ดี ถ้ามีการลงถนน เท่ากับช่วยสร้างสภาพคล่องในภาวะฝืด อย่างน้อย พ่อค้า-แม่ขาย จะยิ้มได้บ้าง

                อย่างที่ไม่ดี กระทรวงสาธารณสุขของ "หมอหนู" คงไม่ชอบ เพราะลงถนนมารวมกันมากๆ เกิดใครซักคน ไอค้อก-ไอแค้ก

                โควิด-๑๙ มาร่วมลงถนนด้วย นักศึกษาได้เชื้อไปซักมหา'ลัยละคน-สองคน

                จุฬาฯ มั่ง ธรรมศาสตร์มั่ง เกษตรฯ มั่ง มหิดลมั่ง ฯลฯ แล้วจะทำไง ใครรับผิดชอบ แต่ละอาจารย์ แต่ละสถาบัน เปิดตำราอิ๊กคิวซังหน่อยซิ?

                แต่ในความเห็นผม ไม่หรอก!

                คือ ต่อให้สุมด้วย มันก็จุดไม่ติด ไม่ติดเพราะอะไรทราบไหม?

                ที่ ๑๔ ตุลา ๖ ตุลาจุดติด นั่นเพราะเงื่อนไขสังคม-การเมืองพร้อม

                และที่สำคัญ ยุคนั้น เป็นยุค "สื่อสารทางเดียว"

                คือประชาชน รับข่าวสารด้วยฟังวิทยุ ดูโทรทัศน์ ซึ่งมีเฉพาะข่าวทางราชการอย่างเดียว และอ่านหนังสือพิมพ์ที่รัฐบาลทหารควบคุมเนื้อหา

                เรียกว่า ประชาชน ถูกยัดเยียดให้เป็น "ผู้รับ" ข่าวสารจากรัฐฝ่ายเดียว

                ไม่มีโอกาสเป็น "ผู้แสดงออก" ให้ฝ่ายรัฐได้รับรู้บ้างว่าประชาชนคิดอย่างไร ต้องการอย่างไร ในทางสนองตอบ

                เพราะอย่างนั้น........

                การชุมนุมจึงจุดติด นิสิต-นักศึกษา กักเก็บความเห็น-ความรู้สึกต่อต้านจนเกินล้น

                ไม่เหมือนยุคนี้ ไม่ต้องกักเก็บ คิดเห็นอย่างไร ต้องการแบบไหน

                ขับถ่ายเป็นพฤติกรรม-อารมณ์-ความคิดเห็น ผ่านทวิตเตอร์ เฟซบุ๊ก ไลน์ ผ่านสื่อสารออนไลน์หลากหลายช่องทางได้ทันที

                จึงไม่เกิด "ภาวะล้นเกิน" ทางเก็บกด!

                ส่วนยุค ๑๔-๖ ตุลาไม่มี เมื่อไม่มี การกักเก็บนั้น ก่อรวมเป็นพลังงานขับเคลื่อนที่เรียกชุมนุม หรือที่เรียก "ลงถนน" ตอนนี้

                เพราะนิสิต-นักศึกษา ต้องการที่พูด ที่ระบาย ที่แสดงออก ส่งสัญญาณถึงรัฐบาล ว่าขณะนี้ สังคมต้องการอะไร

                ส่วนยุคนี้-วันนี้ นิสิต-นักศึกษา สมมุติแสนคน มีมือถือ ๒ แสนเครื่อง ไม่ต้องเก็บกด

                สามารถขับถ่ายอารมณ์ ด่ารัฐบาล ด่านายกฯ เชิดชูธนาธร ได้ทุกเวลา-นาที

                ขับถ่ายอารมณ์ก็เหมือนได้ถ่ายท้อง โล่งสบายไปมื้อๆ แล้ว ถึงเจอส้วมก็ไม่ต้องการเข้า

                ทุกวันนี้ เราทุกคนล้วนตกเป็น "ทาสไอที" โดยไม่รู้ตัว วงจรชีวิตตั้งแต่ลืมตายันหลับตา ตกอยู่ใต้บัญชาไอที รูปแบบข่าวสารออนไลน์ต่างๆ

                เอาเฉพาะบ้านเราขณะนี้ มนุษย์ถูกควบคุมความรู้สึกนึกคิดด้วยอิทธิพล # แทบทั้งนั้น

                ถึงขนาดต้องรายงานประจำวัน วันนี้ หัวข้ออะไร ติด # อันดับหนึ่ง!?

                กลุ่มนิสิต-นักศึกษา เหยื่อกิจกรรมการเมือง เป็นทั้งผู้ล่า เป็นทั้งผู้ถูกล่า คือตกเป็นเหยื่ออิทธิพลข่าวสารออนไลน์ ในรูป # มากที่สุด

                เขาลงถนนกันทุกวัน ทุกชั่วโมงมาเป็นปีๆ แล้ว แต่ไม่ใช่ออกมาชุมนุมในถนน อย่างยุคก่อน

                หากแต่เขาลงถนนยุคไอที คือ Bandwidth ปั่นแฮชแท็ก ปั่นเฟกนิวส์ ปล่อยข้อความ ข่าวสาร กันมันเข้าไส้

                ไม่จำเป็นต้องสะเหล่อ ออกมาชุมนุม นั่ง-นอนในถนน ปั่นข้อความอยู่ตามร้านกาแฟ ตามบาร์ ตามห้าง สบายกว่า

                คลิกถึงคน ทั้งล้าน-ทั้งโลก!

                อย่างขณะนี้ พวกเขากำลังลงถนนไอที ชุมนุมด้วยปั่นแฮชแท็กประชันแข่งกัน

                ว่าแฮชแท็กมหา'ลัยไหน..........

                จะแสดงอารมณ์รับรู้ถึงการที่พรรคอนาคตใหม่ถูกยุบ ด้วยการใช้คำติด # เสียดสี ประชด-ประเทียด ได้ถึงใจ และตรงอารมณ์-ตรงเจตนากว่ากัน  

                พอใครเข้าคุกหรือใกล้คุกให้เห็นจริงๆ ซักราย-สองราย ก็จะหายเห่อ ค่อยๆ เฟดหายไปกันเอง

                ก็ดูซี........

                ตอนนี้ เห็นใครยังบ้าจับ "โปเกมอน" ที่ไหนบ้างล่ะ? 


รู้แหละว่า "กำนัน-ผู้ใหญ่บ้าน" ช่วงนี้หนักหน่อยก็เห็นใจและซาบซึ้งแต่พลันที่ "นายกสมาคมกำนันผู้ใหญ่บ้าน" ถือโอกาสออกมา ขอเดือนละ ๕,๐๐๐ เป็นเวลา ๖ เดือนให้พวกเขาบ้าง ......ขนลุก!

"เงินหมุนไป-ไหนล่ะงาน?"
ต่ำใต้ในหล้า"บทศึกษาไทย"
"ถอยเพื่อรุกในแนวรบโควิด"
ข่าวดี "ลุงยง" ถึงคนไทย
ประเทศไทย 'ยังไงๆ ต้องรอด'
เคอร์ฟิว "เซฟก่อนตายจริงๆ"