11 มิ.ย.63 - วินทร์ เลียววาริณ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ และนักเขียนเจ้าของรางวัลซีไรต์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่า ผมเข้าเรียนคณะสถาปัตย์ฯ จุฬาฯ ในยุคที่นิสิตทำกิจกรรมนอกห้องเรียนมากมาย ล้วนต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ ตั้งแต่ออกหนังสือพิมพ์ตลก ละครตลก ไปจนถึงภาพยนตร์มันกลายเป็น 'วัฒนธรรมองค์กร' ไปโดยปริยาย

ไม่มีใครในตอนนั้นคาดคิดว่า จุดเริ่มต้นเล็กๆ นี้จะแตกหน่อออกไปไกลมาก โดยเฉพาะวงการบันเทิง นิสิตสองสามรุ่นถัดจากปีของผมเข้าสู่วงการหนังหลายคน รวมทั้งเพื่อนรุ่นเดียวกันและต่างรุ่น ในวงการหนังไทยสมัยนั้น นักแสดงตัวเด่นๆ มักจะต้องมีหน้าตาดี การที่ชาวตลกบุกวงการบันเทิงจนได้รับบทพระเอก ถือเป็นเรื่องแปลก

อย่างไรก็ตาม ในคณะฯก็มีคนหน้าตาดีหลายคน ถ้าจะเอาดีทางหนัง ก็เชื่อว่าไปได้ แต่พวกเขาเลือกไปทางสายอื่น และประสบความสำเร็จทั้งในวิชาชีพและนอกวิชาชีพ

เพื่อนรุ่นผม เช่น ประภากร (ขอสงวนนามสกุล) นิธิ (ขอสงวนนามสกุล) ก็หน้าตาดี เคยเผลอไปคลุกคลีกับงานด้านหนังและรายการโทรทัศน์ สองคนนี้ไม่ได้ไปต่อ ไม่งั้นก็คงรุ่งในวงการบันเทิง รุ่นผมก็เหลือแต่ภิญโญ (ขอสงวนนามสกุล) ที่ทำงานในวงการหนัง

ในบรรดานิสิตหลายรุ่นนั้น ศรัณยู (ตั้ว) น่าจะไปไกลที่สุดในด้านการแสดง หน้าตาดีและเหมือนเกิดมาทำงานด้านนี้ อีกหลายคนก็ประสบความสำเร็จในวงการโทรทัศน์ คงไม่ต้องเอ่ยชื่อ เยอะแยะไปหมด หลายคนเลือกทำงานหลังฉากและประสบความสำเร็จสูง เช่น ปัญญา (พี่ตา) ประภาส (จิก) พี่ตาเข้าก่อนผมสองปี สมัยเรียนก็เป็นคนโคตรตลก และอาศัยฝีมือล้วนๆ เข้าสู่วงการจนเป็นตัวเอก ซึ่งเป็นเรื่องยากมากในยุคนั้น

จิกและอีกหลายคนก็ไปเอาดีทางดนตรีด้วย บางคนก็เอาดีทางดนตรีล้วนๆ เช่น ณัฐ ยนตรรักษ์ รุ่นก่อนผมสามปี จนยุคนั้นเราตั้งชื่อคณะใหม่ว่า 'คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการละคร' (หมายเหตุ พวกที่ชอบไปทางด้านบันเทิง ส่วนใหญ่เรียนไม่จบห้าปี เกินกำหนดทั้งนั้น!) อาจกล่าวได้ว่า นิสิต'ถาปัดที่จบมาแต่ละปี เหลือไปทำงานวิชาชีพออกแบบอาคารไม่ถึง 10 เปอร์เซ็นต์

วงการบันเทิงดูดไปหมด และอีกไม่กี่คนหลวมตัวเข้าไปในวงการวรรณกรรม แล้วหาทางกลับไม่เจอ