นักวิชาการแนะตัดตำแหน่งผู้ช่วยสส.เหลือ 3 คน ชี้ปัจจุบัน 8คนสิ้นเปลือง

1 ก.พ. 2569 –  รศ.ดร.ชิดตะวัน ชนะกุล อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โพสต์ผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า

ไทยควรมี “ผู้ช่วย สส.“ จากเงินภาษีประชาชน…กี่คน?!

ด้วยระเบียบรัฐสภากำหนดให้สมาชิกรัฐสภา 1 คน มีผู้ช่วยงานรวมจำนวน 8 อัตรา ประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญประจำตัว 1 อัตรา ผู้ชำนาญการประจำตัว 2 อัตรา และผู้ช่วยดำเนินงาน 5 อัตรา นอกจากนี้ เมื่อต้นปี 2568 ยังมีการแก้ไขระเบียบ เพื่อปรับเพิ่มเงินเดือนผู้ช่วยงานทั้ง 8 อัตรา โดยสมาชิกรัฐสภาจำนวน 1 คน จะใช้เงินงบประมาณแผ่นดินในการมีผู้ช่วยทำงานปีละเกือบ 2 ล้านบาท รวมเป็นเงินเกือบ 1,400 ล้านบาทสำหรับสมาชิกรัฐสภาทั้งหมด

ผู้เขียนขอนำเสนอรายละเอียดผู้ช่วยทำงานของสมาชิกรัฐสภาในประเทศพัฒนาแล้วบางประเทศ ที่ถูกจัดอันดับในปี 2567 โดยองค์กรเพื่อความโปร่งใสระหว่างประเทศ ว่าเป็นประเทศที่มีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำที่สุดในโลก 20 ลำดับแรก

ประเทศเหล่านี้ต่างมีหลักการที่ชัดเจนว่า “งบประมาณแผ่นดินไม่ใช่เงินส่วนตัว แต่เป็นเงินที่มาจากการจ่ายภาษีอากรของคนทั้งประเทศ” การพิจารณาใช้จ่ายเงินจึงต้องเป็นไปอย่างประหยัด รอบคอบ โปร่งใส และคุ้มค่า ระบบจึงถูกออกแบบมาให้สมาชิกรัฐสภามีสิทธิพิเศษต่ำในทุกมิติ เดนมาร์ก นิวซีแลนด์ นอร์เวย์ และสวีเดน ประเทศที่ถูกจัดว่ามีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำที่สุดในโลกลำดับที่ 1, 4, 5, และ 8 สมาชิกรัฐสภาไม่มีผู้ช่วยส่วนตัว แต่ในการปฏิบัติหน้าที่สามารถใช้บริการจากเจ้าหน้าที่ของรัฐสภาหรือของพรรคการเมือง

สำหรับสิงคโปร์ ประเทศที่ได้รับการจัดอันดับว่ามีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำที่สุดลำดับที่ 3 ของโลก กฎหมายให้สิทธิสมาชิกรัฐสภาแต่ละคน สามารถจ้างผู้ช่วยและเลขานุการเป็นจำนวนเงินรวม 1,800 ดอลลาร์สิงคโปร์ คิดเป็นประมาณ 44,000 บาทต่อเดือน ในขณะที่ไทย ซึ่งเป็นประเทศที่มีการทุจริตคอร์รัปชันแย่กว่าสิงคโปร์ถึง 104 อันดับ ต้องใช้งบประมาณแผ่นดินในการจ่ายค่าตอบแทนให้กับผู้ช่วยทำงานเป็นเงินเดือนละ 154,800 บาทต่อสมาชิกรัฐสภา 1 คน สูงกว่าสิงคโปร์ถึง 3.5 เท่า

สำหรับสวิตเซอร์แลนด์ ประเทศรายได้สูงซึ่งมีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำที่สุดลำดับที่ 5 ของโลก มีการกำหนดวงเงินในการจ่ายค่าตอบแทนผู้ช่วยงานปีละประมาณ 1.4 ล้านบาทต่อสมาชิกรัฐสภา 1 คน ซึ่งต่ำกว่าประเทศไทยถึง 6 แสนบาท และน่าสนใจว่า สมาชิกรัฐสภาของสวิตเซอร์แลนด์ส่วนใหญ่ไม่ได้มีผู้ช่วยงานส่วนตัวแต่อย่างใด

ในกรณีฟินแลนด์และเนเธอร์แลนด์ ซึ่งมีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำที่สุดเป็นลำดับที่ 2 และ 9 ของโลก ตามลำดับ สมาชิกรัฐสภา 1 คนมีผู้ช่วยได้ 1 คน ในขณะที่ออสเตรเลีย แคนาดา และญี่ปุ่น ซึ่งมีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำที่สุดเป็นลำดับที่ 10, 15 และ 20 ของโลก สมาชิกรัฐสภา 1 คน จะมีผู้ช่วยจำนวน 3-5 คน

จะเห็นได้ว่า ในประเทศที่มีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำจะมีกฎหมายเพื่อจำกัดสิทธิประโยชน์ของสมาชิกรัฐสภา ในขณะที่ประเทศไทย ซึ่งเป็นประเทศที่ถูกจัดอันดับจากองค์กรระหว่างประเทศว่ามีการทุจริตคอร์รัปชันในระดับสูงมาก ฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายบริหารมักออกกฎหมาย/นโยบายเพื่อเอื้อประโยชน์ให้กับตนเองและพวกพ้อง เช่น การมีผู้ช่วยงานส่วนตัวจำนวนมาก หรือการปรับเพิ่มอัตราค่าตอบแทนให้กับผู้ช่วยงานของตน โดยมิได้คำนึงถึงสถานะทางการคลังของประเทศ

รัฐบาลไทยทุกยุคที่ผ่านมามีการใช้จ่ายงบประมาณสูงกว่ารายได้ที่สามารถจัดเก็บได้มาอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ ในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้ง 8 กุมภาพันธ์ 2569 หลายพรรคการเมืองมีนโยบายใหม่ซึ่งต้องใช้เงินงบประมาณแผ่นดินเพิ่มขึ้น หากไม่มีการตัดหรือปรับเปลี่ยนรายจ่ายส่วนที่มีอยู่เดิม ซึ่งมากกว่า 70% เป็นรายจ่ายประจำที่ยากจะลดได้ จะส่งผลให้รัฐบาลต้องเพิ่มอัตราภาษี ทำให้ราคาสินค้าและบริการต้องทะยานสูงขึ้น คนไทยได้รับความเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า

เนื่องจากหลายพรรคการเมืองซึ่งเสนอตัวเข้ามาบริหารประเทศ ได้เสนอปฏิรูปประเทศด้วยการชูนโยบายปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชัน ดังนั้น จึงเป็นโอกาสเหมาะที่พรรคการเมืองจะแสดงจุดยืนที่เป็นรูปธรรม ด้วยการลดค่าใช้จ่ายภาครัฐที่ไม่จำเป็น หรืออาจมีผลประโยชน์ทับซ้อน เช่น การลดจำนวนผู้ช่วยงานส่วนตัวของสมาชิกรัฐสภาให้เหลือไม่เกิน 3 คนต่อสมาชิกรัฐสภา 1 คน ดังเช่นประเทศที่มีการทุจริตคอร์รัปชันต่ำได้ทำเป็นแบบอย่าง

เพราะท้ายที่สุดแล้ว “ผู้ที่จะสามารถปฏิรูปประเทศได้เป็นผลสำเร็จ ย่อมต้องเป็นคนที่มีจิตใจสูง รู้จักมีความละอาย รู้จักการเสียสละ อันเป็นการปฏิรูปตัวเองให้ได้เสียก่อน” มิฉะนั้น การเข้ามาบริหารประเทศก็จะเป็นไปเพียงเพื่อสนองต่อความต้องการส่วนตน ครอบครัว และพวกพ้อง โดยมิได้คำนึงถึงความเสียหายใดๆ ที่จะเกิดขึ้นกับประเทศชาติและประชาชน!