เปิดซองออนไลน์…เรื่องมันมีอยู่ว่า

บ้านเมืองทุกวันนี้ ข่าวสารวิ่งกันเร็วยิ่งกว่ารถส่งพัสดุเสียอีก บางเรื่องยังไม่ทันรู้ต้นสายปลายเหตุว่าใครทำอะไร ที่ไหน อย่างไร อีกเรื่องก็วิ่งแซงขึ้นหน้ามาแล้ว

ข่าวการเมืองก็มีเรื่องให้ตามกันไม่หยุด ส่วนแวดวงนักเคลื่อนไหว นักกิจกรรม ช่วงนี้ก็ครึกครื้นไม่แพ้กัน บนเวทีพร่ำอุดมการณ์เสียสูงส่ง พอเปิดหลังฉากขึ้นมา ไหงกลายเป็น “อุดมกาม” ไปเสียได้

ส่วนคนอ่านอย่างเราๆ ก็รับกันไปเต็มๆ ทั้งการเมือง เศรษฐกิจ เรื่องชาวบ้าน เรื่องข้าราชการ นักการเมือง ตำรวจ ทหาร สารพัดเรื่อง บางวันอ่านข่าวจบแทนที่จะหายสงสัย กลับมีคำถามเพิ่มขึ้นมาอีกสามสี่ข้อ

หนักกว่านั้นคือบางเรื่องอ่านรอบแรกไม่เข้าใจ อ่านรอบสอง…ก็ยังไม่เข้าใจ พออ่านรอบสาม เริ่มสงสัยว่าปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่เรา

แต่อยู่ที่คนพูดนั่นแหละ

เรื่องมันก็มีอยู่ประมาณนี้

พอเจอกันอยู่ทุกวัน มันเป็นธรรมดาที่จะมีอะไรค้างอยู่ในหัวบ้าง บางเรื่องอยากถาม บางเรื่องอยากแย้ง บางเรื่องเห็นแล้วขัดหูขัดตา หรือบางเรื่องก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากบ่นออกมาเสียหน่อย

เก็บเอาไว้คนเดียวมากๆ ก็ใช่ว่าจะมีประโยชน์

เปลืองพื้นที่ในหัวเสียเปล่าๆ

นั่นแหละครับ จึงเป็นที่มาของ “เปิดซองออนไลน์” คอลัมน์ใหม่บนเว็บไซต์ไทยโพสต์

ชื่อว่า “เปิดซอง” แต่ยุคนี้คงไม่ต้องหาซอง ไม่ต้องติดแสตมป์ ไม่ต้องเดินไปหย่อนตู้ไปรษณีย์กันแล้ว มือถือเครื่องเดียวก็ถึงกัน

เรียกว่า “เปิดซอง” เอาบรรยากาศก็แล้วกัน

ถ้าจะให้ชื่อ “เปิดอีเมลออนไลน์” มันก็ตรงเกินไปหน่อย

อ้อ…แต่ขอออกตัวกันไว้เสียตั้งแต่ยังไม่มีซองนี่แหละ

ใครที่เห็นคำว่า “เปิดซอง” แล้วนึกว่าต่อไปนี้จะมีคนมานั่งตอบปัญหาสารพัดเรื่อง ชี้ทางสว่างให้ชีวิต หรือฟันธงว่าอะไรถูกอะไรผิด…

ขอให้ลดความคาดหวังลงมานิดหนึ่งนะ

เพราะไม่ได้รู้ขนาดนั้น

ทุกวันนี้ “กูรู” ก็มีมากพออยู่แล้ว เปิดโทรทัศน์ก็เจอ เปิดยูทูบก็เจอ เปิดเฟซบุ๊กก็เจอ บางคนรู้ตั้งแต่เรื่องรัฐธรรมนูญ ราคาทอง สงครามโลก ไปจนถึงวิธีทอดไข่ดาวไม่ให้ติดกระทะ! (ฮา)

ตรงนี้เอาแค่รู้เท่าที่รู้ก็พอ

บางเรื่องรู้ ก็คุยกัน บางเรื่องพอรู้ ก็ช่วยกันคิด ส่วนเรื่องไหนไม่รู้ ก็ว่ากันตรงๆ ว่าไม่รู้

ไม่รู้แล้วยังตอบทุกเรื่องต่างหาก อันนั้นน่าห่วงกว่า

เพราะฉะนั้น “เปิดซองออนไลน์” ไม่ใช่คอลัมน์ประเภทถามมา-ตอบไปอย่างเดียว

อยากเขียนเรื่องการเมืองก็เขียนมา อยากแย้งนักการเมือง อยากฝากอะไรถึงข้าราชการ มีเรื่องในชุมชนที่เห็นแล้วอดรนทนไม่ได้ เจอความไม่เป็นธรรม มีเรื่องสังคมที่อยากตั้งคำถาม หรืออ่านข่าวเรื่องไหนแล้วคันไม้คันมืออยากออกความเห็น ก็ส่งมาได้

แม้แต่เรื่องธรรมดาที่ไม่ได้เป็นข่าว แต่คิดว่ามันน่าเล่า ก็ไม่ต้องรอให้ใครมาสัมภาษณ์

เขียนมาเองเลย

เพราะบางทีเรื่องที่ดูธรรมดาสำหรับคนเล่า อาจไม่ธรรมดาสำหรับคนอ่านก็ได้

ซองไหนมีเรื่องน่าสนใจ เราก็หยิบมาเปิดบนพื้นที่ตรงนี้ ให้คนอ่านได้อ่าน ได้เห็น ได้คิด และได้คุยกัน

บางเรื่องเจ้าของซองเล่ามาครบแล้ว ก็แทบไม่ต้องพูดอะไรเพิ่ม บางเรื่องมีประเด็นให้ต่อ ก็ขอแจมด้วยสักหน่อย บางเรื่องมีคำถาม ถ้าพอตอบได้ก็ลองตอบดู

และบางซอง…อาจได้คำว่า

“ผมก็สงสัยเหมือนกัน”

ก็ว่ากันไป อย่างน้อยได้คุยกัน

ปล่อยให้เจ้าของซองเขาเด่นบ้าง คนเปิดซองไม่จำเป็นต้องแย่งพูดทุกเรื่อง

ส่วนเรื่องถูกเรื่องผิดก็อีกเรื่องหนึ่ง ตรงนี้ไม่ใช่ศาล ไม่ใช่เวทีพิพากษา และไม่จำเป็นต้องมีใครนั่งทำหน้าเคร่งคอยชี้ว่า เรื่องนี้คุณถูก เรื่องนั้นคุณผิด

ยิ่งประเภทชอบประกาศว่า…

“ความจริงมีหนึ่งเดียว”

ที่เหลือก็ง่ายแล้ว ใครพูดไม่เหมือนเรา ก็จับไปอยู่ฝั่งความเท็จเสียให้หมด

โลกจริงมันไม่ได้เขียนบทไว้เรียบร้อยขนาดนั้น

บางเรื่องมีอีกด้าน บางเรื่องมีอีกหลายด้าน และบางเรื่องฟังครบทุกด้านแล้วก็ยังงงอยู่ดี

เอาเป็นว่า คิดเสียว่าตรงนี้มีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่ง มีเก้าอี้วางอยู่รอบๆ ใครมีอะไรก็เอามาวางบนโต๊ะ แล้วขยับเก้าอี้เข้ามานั่งคุยกัน

ไม่ต้องถึงกับประชุม ไม่ต้องมีประธาน ไม่ต้องยกมือขออภิปราย

เดี๋ยวมันจะเครียดไป

จะเห็นเหมือนกันหรือไม่เหมือนกันก็ไม่เป็นไร ถ้าคิดเหมือนกันหมดทุกเรื่อง คนเปิดซองก็คงได้แต่นั่งพยักหน้าแล้วบอกว่า “ครับ เห็นด้วยครับ”

อย่างนั้นจะมีคอลัมน์ไปทำไม

มีเห็นต่างบ้าง มีแย้งกันบ้าง มีข้อมูลอีกด้านมาเติมกันบ้าง นั่นแหละถึงจะมีอะไรให้คุย

ส่วนใครไม่รู้แต่ชอบตอบ…

อันนี้พบเห็นได้ทั่วไป ไม่ต้องส่งมาให้ดูก็ได้

ทีนี้พูดเสียยืดยาวจนเกือบลืมเรื่องสำคัญ

คอลัมน์ชื่อ “เปิดซองออนไลน์” มันจะเปิดได้ ก็ต้องมี “ซอง” ให้เปิด

ถ้าไม่มีใครส่งอะไรมา ก็คงลำบากอยู่เหมือนกัน

คอลัมน์อื่นเขายังพอเขียนคนเดียวได้ แต่คอลัมน์นี้ ถ้านั่งอยู่คนเดียวแล้วไม่มีอะไรให้เปิด…

ก็ไม่รู้จะเปิดอะไรเหมือนกัน

จะให้เปิดลิ้นชัก เปิดตู้ เปิดหน้าต่าง…

ก็คงผิดคอลัมน์ไปหน่อย

ดังนั้น ไม่ต้องพิธีรีตอง ไม่ต้องเขียนสวย ไม่ต้องใช้ศัพท์วิชาการ และไม่ต้องขึ้นต้นว่า “กราบเรียนท่านคอลัมนิสต์ผู้ทรงเกียรติ”

อย่าเลยครับ อ่านแล้วจะทำตัวไม่ถูก

เขียนอย่างที่ท่านอยากพูดนั่นแหละ สั้นยาวไม่ว่ากัน ขอเพียงอ่านรู้เรื่อง และเป็นเรื่องที่อยากพูดจริงๆ

แล้วก็ขอให้เข้าใจกันไว้ตรงนี้ด้วยว่า เรื่องที่ส่งเข้ามาอาจถูกคัดเลือกมาเผยแพร่ในคอลัมน์ “เปิดซองออนไลน์” บนเว็บไซต์ไทยโพสต์ จะได้ไม่ตกใจกันทีหลังว่า เอ๊ะ…เขียนมาหาคนเดียว ทำไมคนอื่นได้อ่านด้วย

ก็ชื่อคอลัมน์ว่า “เปิดซอง”

ส่งมาแล้วก็ต้องมีลุ้นถูกเปิดกันบ้างสิ

ส่งมาได้ที่

📩 [email protected]

เอาล่ะ…โต๊ะก็มีแล้ว เก้าอี้ก็วางแล้ว เหลือแต่คนจะมานั่ง กับเรื่องที่จะเอามาวางบนโต๊ะ

ทีนี้ก็รอว่า “เรื่องมันมีอยู่ว่า…” ของใครจะมาก่อน

— เสมอต้น