ทุบหม้อข้าว-สู้ตาย

ก็เรื่องที่กำนันมะโน เครือแก้ว แถลงข่าวเมื่อวันก่อนนั่นแหละ

ทั้ง “ทุบหม้อข้าว” ทั้ง “เปิดศึกกับรัฐบาล” ทั้ง “สู้ตาย”

ฟังแล้วเหมือนกำลังจะยกทัพไปตีเมืองไหนเสียอีก

กำนันบอกว่า หากเงินทุนของม็อบหมดลง จะใช้ยุทธวิธีพระเจ้าตากสินทุบหม้อข้าว ยกระดับการต่อสู้กับรัฐบาล และมั่นใจว่าจะชนะ

ทุบหม้อข้าวก็คงหมายถึงทุ่มกันสุดตัว ไม่เหลือทางถอย

จะถึงขั้นขายสมบัติ จำนองที่ดิน หรือเอาทรัพย์สินส่วนตัวไปจำนำ หาเงินมาทำม็อบกันต่อ เหมือนที่ผมเคยได้ยินว่าแกนนำม็อบใหญ่ๆ ในอดีตบางคนเคยทำหรือเปล่า ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ

ผมเข้าใจว่าแกคงต้องการปลุกใจผู้ชุมนุมให้ฮึกเหิม

แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมกำนันถึงเอาเรื่องเงินทุนของม็อบมาเป็นเงื่อนไขในการยกระดับการต่อสู้

กำนันบอกว่าได้รับเงินบริจาคจากประชาชนมาประมาณ 2 ล้านบาท ใช้จ่ายไปแล้วส่วนหนึ่ง และเส้นตายของรัฐบาลก็ขึ้นอยู่กับเงินทุนของม็อบ

แปลกดีครับ

ม็อบทั่วไปมักขีดเส้นตายให้รัฐบาล แต่ม็อบนี้ดูเหมือนจะต้องคอยดูเงินในกระเป๋าตัวเองด้วยว่าเหลือเท่าไหร่

อย่างนี้รัฐบาลไม่ต้องนับวันรอคำขาดแล้วกระมัง

คอยนับเงินบริจาคแทนก็พอ!

ข้อเรียกร้องของกำนันมะโนให้ลดราคาน้ำมันดีเซลลิตรละ 10 บาท ผมไม่ได้เห็นว่าเป็นเรื่องไร้สาระครับ

ใครได้ยินก็อยากให้ลดทั้งนั้น

แต่เรื่องอย่างนี้คงไม่ใช่ว่ากำนันประกาศตัวเลขออกมาแล้ว รัฐบาลจะทำให้ได้ทันที

รัฐบาลเองก็ต้องมีคำตอบให้ประชาชนเหมือนกัน จะลดได้มากน้อยแค่ไหน เพราะอะไร ก็ต้องอธิบายกันไป

แต่เรื่องราคาน้ำมันนี่ก็แปลกครับ

เวลาชาวบ้านออกมาเรียกร้องให้ลดราคา ก็มีคนหาสารพัดเหตุผลมาอธิบายว่าลดไม่ได้ ลดแล้วจะกระทบอย่างนั้นอย่างนี้

แต่พอธุรกิจน้ำมันประกาศผลประกอบการ กำไรกันปีละเป็นพันล้าน หมื่นล้าน บางแห่งมากกว่านั้นเสียอีก

โอ้โฮ…ทำไมกำไรกันมหาศาลขนาดนั้น!

กลับไม่ค่อยเห็นใครตั้งคำถามกันบ้างว่า กำไรมากมายขนาดนี้ แล้วจะมีทางช่วยให้คนใช้น้ำมันได้จ่ายถูกลงบ้างไหม

ถ้าจะช่วยกันคิดว่าทำไมลดราคาน้ำมันไม่ได้ ก็น่าจะช่วยกันคิดด้วยสิครับว่า จะทำอย่างไรให้ลดได้บ้าง

ส่วนการเจรจากับม็อบ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน มีตัวแทนกระทรวงพลังงานไปพูดคุยกับผู้ชุมนุมแล้ว แต่กำนันยืนยันว่าไม่จำเป็นต้องทำหนังสือถึงรัฐมนตรีหรือนายกรัฐมนตรี เพราะพูดผ่านสื่อไปหมดแล้ว

และยังยืนยันข้อเรียกร้องลดราคาดีเซลลิตรละ 10 บาท

ก็ต้องรอดูว่ารัฐบาลจะตอบเรื่องนี้อย่างไร

อีกเรื่องที่ผมอยากพูดถึงคือ จำนวนคนที่ออกมาร่วมชุมนุมจริงๆ

กำนันมะโนเริ่มเคลื่อนไหวจากภาคใต้ตั้งแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน ก่อนเดินทางผ่านจังหวัดต่างๆ ขึ้นมาถึงกรุงเทพฯ ในคืนวันที่ 8 พฤศจิกายน

ระหว่างทางก็มีคนออกมาให้กำลังใจ มอบเงินบริจาค มอบอาหาร บางคนยืนรอรับขบวน บางคนติดตามข่าวทางโทรศัพท์มือถือ

แต่พอมาถึงหน้าทำเนียบรัฐบาล ภาพที่เห็นกลับยังมีผู้ชุมนุมบางตา

กำนันเองก็ยอมรับว่าคนยังไม่มาก แต่เชื่อว่าจะมีประชาชนออกมาสมทบเมื่อจำเป็น

ก็อาจเป็นอย่างนั้นครับ

ทุกวันนี้คนกดไลก์ กดแชร์ ส่งกำลังใจให้กันได้ง่ายๆ

เห็นด้วยกับข้อเรียกร้องก็พิมพ์ว่า “สู้ๆ กำนัน”

บางคนโอนเงินช่วยอีกต่างหาก

แต่พอชวนให้เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้าน มานั่งตากแดดตากฝนอยู่หน้าทำเนียบฯ

ขอเป็นกำลังใจอยู่ที่บ้านก็แล้วกัน!

ทีนี้มาถึงคำถามสำคัญครับ ม็อบกำนันมะโนจะจุดติดหรือไม่

ม็อบการเมืองที่เคยเห็นกันมา ส่วนใหญ่มักพอมองออกตั้งแต่ช่วงแรกๆ ว่าจะจุดติดหรือไม่

บางม็อบเปิดตัววันแรกคนก็แน่นแล้ว เพราะมีฐานมวลชนและเครือข่ายที่พร้อมออกมาเคลื่อนไหว

บางม็อบเริ่มต้นด้วยคนไม่มาก แต่มีองค์กรหรือกลุ่มการเมืองคอยระดมคนเข้ามาเพิ่มเติม

ส่วนม็อบกำนันมะโน แม้เดินทางมาถึงหน้าทำเนียบรัฐบาลแล้ว จำนวนผู้ชุมนุมในช่วงแรกก็ยังบางตา

ผมเป็นห่วงว่าถ้าการชุมนุมยืดเยื้อต่อไป กำนันจะระดมคนมาเพิ่มได้อีกสักเท่าไหร่

เพราะเท่าที่เห็น กำนันยังไม่ได้มีฐานมวลชนทางการเมืองขนาดใหญ่หรือเครือข่ายจัดตั้งที่ชัดเจนเหมือนม็อบใหญ่ๆ ในอดีต

จะหวังอาศัยประชาชนทั่วไปที่เดือดร้อนเรื่องราคาน้ำมันอย่างเดียว ก็คงไม่ง่ายนัก

ยิ่งทุกวันนี้การเมืองไทยแบ่งข้างแบ่งฝ่ายกันมากขึ้น จะหาคนที่เป็นกลางจริงๆ และพร้อมออกมาร่วมเคลื่อนไหวกับใครก็ได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย

มวลชนแต่ละกลุ่มต่างก็มีสีเสื้อ มีพรรค มีคนที่ตัวเองสนับสนุนกันอยู่แล้ว

สมมติว่าคนเสื้อแดงกำลังคิดจะออกมาร่วมเรียกร้องให้ลดราคาน้ำมัน

พอเห็นกำนันมะโนแวะไปพบคุณสนธิ ลิ้มทองกุล ที่บ้านพระอาทิตย์

เอ๊ะ…ชักลังเลเสียแล้ว!

ส่วนคนอีกกลุ่มเห็นคุณชัยชนะ เดชเดโช สส.พรรคประชาธิปัตย์ ไปให้กำลังใจม็อบถึงสองวัน ก็อาจคิดไปอีกอย่าง

นี่กลายเป็นม็อบประชาธิปัตย์ไปแล้วหรือเปล่า?

ขณะที่คุณก่อแก้ว พิกุลทอง ก็ออกมาบอกว่าไม่ควรไปร่วมชุมนุม เพราะพรรคเพื่อไทยเป็นพรรคร่วมรัฐบาล

ยังไม่หมดครับ

ในโลกโซเชียลก็มีคนพยายามโยงม็อบกำนันมะโนเข้ากับพรรคส้มอีก

มีการขุดประวัติคนร่วมเคลื่อนไหวว่าเคยเป็นผู้สมัคร สส.พรรคประชาชน

บางคนถึงกับนำภาพกำนันชูสามนิ้วไปโยงว่าเป็นสัญลักษณ์ของม็อบสามนิ้ว

ทั้งที่กำนันกำลังนับนิ้วประกอบการพูดถึงปัญหา “3 เทา” ต่างหาก

ม็อบเรียกร้องให้ลดราคาน้ำมันแท้ๆ แต่เดี๋ยวก็ถูกโยงเป็นม็อบเสื้อเหลือง เดี๋ยวก็เสื้อแดง เดี๋ยวก็พรรคประชาธิปัตย์ เดี๋ยวก็พรรคส้ม

ตกลงจะให้กำนันใส่เสื้อสีอะไรกันแน่!

สมัยก่อนเราเคยเห็นม็อบเสื้อเหลือง เสื้อแดง กปปส. หรือม็อบสามนิ้ว ระดมคนลงถนนกันเป็นพัน เป็นหมื่น บางช่วงก็เป็นแสน

แล้วกำนันจะไปชวนคนจากกลุ่มไหนออกมาร่วมชุมนุมได้อีกล่ะครับ

เพราะการมีคนเห็นด้วยกับข้อเรียกร้อง ไม่ได้หมายความว่าจะมีคนพร้อมลงถนนตามมาเสมอไป

ข้อเรียกร้องลดราคาดีเซลลิตรละ 10 บาทนั้น กำนันประกาศชัดเจนมาตั้งแต่ต้น และยังยืนยันตัวเลขเดิมจนถึงวันนี้

การตั้งเป้าหมายไว้สูงไม่ใช่เรื่องผิดครับ แต่ถ้ารัฐบาลยังไม่ตอบรับ คนมาร่วมชุมนุมก็ยังบางตาอยู่เหมือนเดิม กำนันจะทำอย่างไร

จะบอกว่ามีกันอยู่เท่าไหร่ก็สู้กันเท่านั้น ใครไม่มาก็ไม่เป็นไร อย่างนี้มันก็ง่ายเกินไปหน่อยกระมัง

เพราะการชุมนุมไม่ใช่แค่ประกาศว่าจะสู้ตายแล้วก็สู้กันไปเรื่อยๆ

ยิ่งกำนันประกาศจะใช้ยุทธวิธีทุบหม้อข้าวด้วยแล้ว ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าคนไม่เพิ่ม เงินบริจาคก็ร่อยหรอ รัฐบาลยังไม่ขยับ กำนันจะเอาอะไรไปสู้

หรือจะทุบหม้อข้าวกันจริงๆ ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าจะชนะได้อย่างไร

ผมว่ากำนันน่าจะคิดเผื่อทางลงเอาไว้บ้าง

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ผมเห็นประวัติกำนันมะโนว่าเคยบวชเรียนจนสอบได้เปรียญธรรม 6 ประโยค

ผ่านการศึกษาพระธรรมคำสอนมาถึงขนาดนี้ เรื่องความพอดีและการรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาก็คงไม่ใช่เรื่องไกลตัวครับ

ว่าแต่...นอกจากศึกษาพระธรรมแล้ว กำนันไปศึกษาตำราพิชัยสงครามมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

เพราะฟังจากที่ประกาศมา ทั้งเปิดศึก ทั้งทุบหม้อข้าว ทั้งสู้ตาย

เหลืออย่างเดียวที่ผมยังสงสัย

ไพร่พลมีอยู่แค่นี้ กำนันจะยกทัพไปตีเมืองได้อย่างไร!

— เสมอต้น
12 พฤศจิกายน 2569

📌เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ [email protected] หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.