ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย ณ สมรภูมิกรุงเคียฟ

เกือบ 2 ล้านคนได้หนีออกจากเมือง Kyiv อันเป็นที่รักของเธอแล้ว

เธอเป็นหนึ่งในคนประมาณอีก 2 ล้านคนที่ยังอยู่ในเมืองหลวงที่กลายเป็นสมรภูมิรบอันน่าสยดสยอง

ชาวเคียฟกว่า 200 คนได้เสียชีวิตไปแล้ว

และกว่า 900 คนได้รับบาดเจ็บระหว่างการโจมตีของรัสเซียในเมืองที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเมื่อใด

รัสเซียได้ทำลายอาคารมากกว่า 70 แห่งในเคียฟ

เกือบทุกชั่วโมง ผู้คนจะได้ยินเสียงถล่มของปืนใหญ่ฝั่งยูเครนที่โจมตีตำแหน่งของรัสเซียทางตะวันตกเฉียงเหนือของเคียฟ

หรือไม่ก็เป็นเสียงของระบบป้องกันภัยทางอากาศของยูเครนยิงสวนขีปนาวุธของรัสเซียบนท้องฟ้า

ชาวบ้านเริ่มจะแยกออกว่าเสียงดังตูมตามๆ นั้นมาจากแหล่งใดและมีจุดประสงค์อันใด

แน่นอนว่า แม้จะเคยชินกับเสียงถล่มต่อเนื่อง แต่ก็หวังว่ามันจะไม่ใช่ขีปนาวุธที่จะหล่นลงมาบนที่พักของตน

หรือแฟลตของสมาชิกในครอบครัว เพื่อนร่วมงาน และเพื่อนๆ ชาวเคียฟตื่นตกใจทุกคืน เพราะเสียงไซเรนหรือเสียงระเบิดตอนตี 4

 “พอถูกปลุกด้วยเสียงระเบิดกลางดึก ฉันก็จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบว่ามีระเบิดไปลงเป้าหมายที่ไหนบ้างในคืนนั้น..."

ก่อนหน้านั้นไม่กี่วัน รัสเซียใช้ขีปนาวุธทำลายห้างสรรพสินค้า เคียฟและอาคารใกล้เคียง

มีคนตายไม่น้อยกว่า 8 ราย

มีคนถามเธอว่าทำไมยังไม่ออกจากเคียฟ ทั้งๆ ที่มันมีความเสี่ยงหนักขึ้นทุกวัน...และเธอมีทุกอย่างในชีวิตที่จะต้องปกปักรักษาเอาไว้

 “ในวันแรกของสงคราม เพื่อนของฉันและนายจ้างบางคนจากต่างประเทศขอให้ฉันออกจาก Kyiv แต่ฉันตัดสินใจที่จะอยู่ ด้วยเหตุผลมากมายที่ฉันไม่สามารถระบุสาเหตุหลักได้...”

เหตุผลแรกคือเธอบอกว่าคนเราไม่เคยทิ้งคนที่ตนรัก

 “และ Kyiv คือความรักของฉัน” วิโรนิกาเขียนเล่า

เพราะเคียฟเป็นที่เธอเกิดมาดูโลกครั้งแรกเมื่อ 31 ปีที่แล้ว

ปี 1991 เป็นปีที่ยูเครนได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตกลับคืนมา

เป็นเมืองที่เธอพบสามีในอนาคตของเธอ

และเป็นเมืองที่เธอได้สร้างอาชีพด้านสื่อ

 “ฉันทิ้งความทรงจำไว้บนถนนเกือบทุกสายของ Kyiv” เธอเขียนในรายงานตีพิมพ์ใน The Atlantic

นอกจากนั้นเคียฟยังเป็นเมืองที่มีการปฏิวัติสามครั้งเพื่อต่อต้านระบอบโปรโซเวียตหรือรัสเซีย

เป็นเมืองที่ชาวยูเครนโค่นล้มคนที่เธอเรียกว่า “ผู้นำหุ่นเชิดที่สนับสนุนรัสเซียที่ทุจริต”

และชาวยูเครนก็ลุกฮือขึ้นเพื่อขับไล่เขาออกนอกประเทศ

เธอหมายถึงอดีตประธานาธิบดี Viktor Yanukovych ที่ถูกโค่นในปีนั้นหลังการชุมนุมครั้งใหญ่

เธอย้ำว่าสิ่งสำคัญเกี่ยวกับ Kyiv คือเป็น “เมืองแห่งอิสรภาพ”

 “เพราะที่นี่ คุณสามารถเป็นใครก็ได้ที่คุณต้องการ รักใครก็ได้ และรู้สึกมีความสุขถ้าคุณทำงานหนัก เคียฟยินดีต้อนรับชาวต่างชาติและชาวยูเครนจากเมืองอื่นๆ เสมอ...”

เคียฟเคยเป็นเมืองที่คึกคัก แต่วันนี้มีคนเหลือ 2 ล้านคนเท่านั้น

กลายเป็นเสมือนเมืองร้าง

บรรณาธิการคนนี้บอกว่ารัสเซียไม่สามารถปล่อยให้ Kyiv เป็นอิสระได้

เธอบอกว่าในการโฆษณาชวนเชื่อที่แสดงให้เห็นถึงการรุกรานนั้นยูเครน เครมลินอ้างว่ายูเครน “ไม่ใช่ประเทศที่แท้จริง แต่เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของรัสเซีย”

แต่ในความเห็นของเธอนั้น Kyiv เป็นเมืองอิสระ และมอสโกเป็นเมืองที่ตำรวจควบคุมและจักรวรรดินิยมที่ก้าวร้าว

 “มอสโกเป็นเมืองที่ผู้คนกลัวที่จะแสดงออกถึงความคิดของตนเอง”

เป็นเมืองที่มีแต่คนที่เฝ้าดูขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจทุบตีผู้ประท้วงต่อต้านสงครามอย่างรุนแรง

 “Kyiv เป็นเมืองที่ลุกขึ้นต่อต้านความรุนแรงของตำรวจในปี 2014 ระหว่างการปฏิวัติ Euromaidan”

วันนี้ในกรุงเคียฟและเมืองอื่นๆ ของยูเครน ผู้คนไม่กลัวที่จะยืนหยัดต่อสู้กับผู้บุกรุกชาวรัสเซียที่ติดอาวุธและพยายามหยุดรถถังด้วยมือเปล่า

แต่เธอก็ยอมรับว่าการตัดสินใจที่จะอยู่ใน Kyiv เธอไม่ได้คิดถึงแต่เรื่องประวัติศาสตร์และจิตวิญญาณ

 “ขณะที่ชาวรัสเซียวางระเบิดโรงไฟฟ้าพลังความร้อนในละแวกของฉัน ฉันก็นึกถึงคุณยายและแม่ของฉัน คุณย่าของฉันอายุ 76 ปี และเธอบอกฉันว่าเธอไม่ต้องการออกจากอพาร์ตเมนต์ของเธอ เธอบอกว่าเธออยากตายที่นั่นมากกว่าในห้องใต้ดินที่สกปรก...”

สำหรับชาวยูเครนหลายพันคน ห้องใต้ดินสกปรกเหล่านั้นได้กลายเป็นบ้านใหม่แล้ว

 “ฉันรู้ว่าคุณย่าของฉันจะไม่รอด ถ้าเราตัดสินใจเดินทางไกลเพื่อแสวงหาความปลอดภัยที่เมือง Lviv สามีของแม่ฉันเป็นมะเร็งและเขาไม่สามารถออกจากอพาร์ตเมนต์ได้...”

เธอเล่าว่า ชีวิตใน Kyiv กลายเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับผู้ที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้อย่างเต็มที่

เพราะผู้คนต้องใช้เท้าเพื่อไปไหนมาไหน เพราะการขนส่งสาธารณะเป็นสิ่งที่หายากยิ่ง

ทุกการเดินทางไปซื้อยาหรืออาหารง่ายๆ ล้วนกลายเป็นภาระหนักที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง

 “เมื่อเร็วๆ นี้ ฉันต้องเข้าแถวที่ร้านขายยาเป็นเวลาสองชั่วโมง เพื่อซื้อยารักษาโรคหัวใจให้ย่าของฉัน ฉันเอาขวดสุดท้าย ตกใจหมด…”

ชีวิตใน Kyiv กลายเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับผู้ที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้อย่างเต็มที่

 “คุณต้องใช้เท้าเดินทางไปไหนมาไหน เพราะการขนส่งสาธารณะเป็นสิ่งที่หายากในปัจจุบัน และทุกการเดินทางไปซื้อยาหรืออาหารง่ายๆ จะกลายเป็นภารกิจหนักและเสี่ยง...”

ที่น่ากลัวที่สุดคือคุณไม่รู้ว่าคุณจะยังมีชีวิตอยู่ถึงชั่วโมงหน้าหรือไม่!.