เผลอ..หลุดพ้นตัวกู-ของกู?

"เมื่อผมมองไปยังอนาคต ผมมีแผนที่จะมอบทรัพย์สินทั้งหมดของผมให้มูลนิธิ ผมจะได้ออกจากรายชื่อบุคคลร่ำรวยที่สุดในโลกเสียที

ผมมีหน้าที่จะต้องคืนทรัพย์สมบัติของผมแก่สังคมเพื่อช่วยลดความทุกข์ยากและพัฒนาชีวิตให้ได้มากที่สุด

และผมหวังว่าผู้ที่มีทรัพย์สมบัติและสิทธิพิเศษคนอื่นๆ จะก้าวออกมาในเวลานี้ด้วยเช่นกัน”

ครับ..ตั้งแต่เกิดจากท้องแม่ เพิ่งจะครั้งแรกนี่แหละที่ได้ยิน.. “ผมมีหน้าที่จะต้องคืนทรัพย์สมบัติของผมแก่สังคมฯ” จากปากมนุษย์คนหนึ่ง

ไม่ได้เกี่ยวกับรวย-จนหรอกนะ แต่มันทำให้เห็นถึงความเป็นมนุษย์ที่หลุดพ้นแล้วจาก “ตัวกู ของกู” ดังท่านอาจารย์พุทธทาสได้เทศนาย้ำอยู่ตลอดจวบจนมรณภาพ..

“ตัวกู-ของกู เป็นตัวการของความทุกข์ คือความรู้สึกที่เห็นแก่ตัว โดยไม่คำนึงถึงศีลธรรมหรือความผิดชอบชั่วดี เป็นต้นเหตุหรือตัวการที่บันดาลให้ความทุกข์ทั้งปวงเกิดขึ้นในโลกนี้”!

นี่..ที่หยิบมาคุยก็ไม่ได้จะดรามา แต่ถ้าเศรษฐีผู้มีเงินทองทรัพย์สินศฤงคารกินจนชั่วลูกชั่วหลานเหลนโหลนไปอีกโคตรๆ ได้คิด-ทำเสียสักนิดนึง..

ก็คงไม่ต้องหนีคุก ระเห็จระเหิน เร่ร่อน เป็นผีไม่มีศาล เป็นมารให้คนเขาเกลียด เขาด่า สาปแช่งอยู่อย่างทุกวันนี้!

และไม่แต่เฉพาะเศรษฐีคนนั้น..บรรดาคนรวยในเมืองไทยอีกก่ายกอง หากจะได้หลุดพ้นเหมือน “บิล เกตส์” บ้างสักรายสองราย…

ก็น่าจะพอช่วยลดความทุกข์ยาก และพัฒนาชีวิตคนไทยได้ไม่มากก็น้อยนะ!

หรือกระทั่งวัด (แวะหานรกจนได้) ที่มีทรัพย์สินเงินทองเก็บอยู่มากมาย หากเหลือใช้จากการบูรณะ-จรรโลงพุทธศาสนา จะคืนให้แก่สังคมเสียหน่อย ก็จะเป็นแบบอย่างการหลุดพ้น..

เจ้าอาวาสก็ไม่ต้องคอยแบกทุกข์อยู่กับ “ตัวกู-ของกู” ให้หนักอึ้งเหมือนดัง (บางวัด) ที่เป็นอยู่!

ส่วนนักการเมืองน่ะ ผมเห็นจะไม่ขอ เพราะทุกวันนี้พวกท่านก็ได้ชื่อเป็น “ผู้เสียสละ” เพื่อประชาชน และดูจะหลุดพ้นตัวกู-ของกูกันแทบทั้งสภา..

ไม่มีใครแบกทุกข์ ไม่มีใครที่เห็นแก่ตัว คำนึงถึงศีลธรรม-จริยธรรม และความรับผิดชอบชั่วดีอยู่ในจิตใจตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นยันหลับ (ในสภา) อีกอย่างที่เห็นเป็นประจักษ์..

แต่ละท่านไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย ขนาดข้าวปลาอาหาร (ฟรี) ก็ยังแอบขนเอากลับบ้านไปฝากลูก-ฝากเมีย-ฝากผัวอยู่เลย ช่างน่าเวทนานัก!

อย่างงี้.. จะไปเรียกร้องให้พวกท่านผู้ทรงเกียรติบริจาคเงิน-บริจาคทองอีก ก็ดูจะเห็นแก่ได้มากไป แค่ยอมเสียสละ-อุทิศตัว อาสาเป็นผู้แทนเข้าไปนั่งในสภา..

เพื่อเป็นปาก-เป็นเสียงให้กับประชาชน ไม่สนเรื่องกล้วย ไม่แคร์เรื่องตำแหน่ง-อำนาจ ก็ถือเป็น “บุญคุณ” ที่ต้องจดจำอยู่ในใจตลอดกาล!

เอ้า..ผมหลุดพ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?.

สันต์ สะตอแมน