‘สื่อเสี้ยม’ไม่ได้เพิ่งจะมี

“เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนที่จะจัด “ศึกแม้วแดง” (ไม่เกี่ยว กับแม้วหนีคุก-สันต์ฯ) คือจะจัดให้มีการชกโชว์บนเวทีราชดำเนิน

โดยพี่บุญรอด ชัยชนะ จะให้มิตร ชัยบัญชา ต่อยกับผมบนเวทีเพื่อเรียกคนดูให้มาดูมวยคู่เอก ทั้งมิตรและผมมีความเห็นตรงกันว่า เราเป็นพระเอกนักบู๊ทั้งคู่ ไม่ควรจะขึ้นไปต่อยกันบนเวที

ถ้าต่อยกันเหยาะแหยะไม่จริงจังคนดูก็จะไม่พอใจ แต่ถ้าเกิดการต่อยกันอย่างสมจริงสมจัง พลาดท่าเกิดโดนดั้งจมูกหัก หน้าแหกเสียโฉมก็จะสร้างรอยเจ็บปวดซึ่งกันและกัน..

เพราะฉะนั้น เราจึงตกลงกันว่าเราจะไม่ต่อยกัน แต่ทำอะไรอย่างอื่นได้ออกเยอะแยะไปที่จะทำกุศล

ในขณะนั้นลือชัย นฤนาท ได้รับการอภัยโทษออกจากคุกพอดี ก็คงจะต้องการแสดงออก ก็เลยเสนอตัวผ่านสื่อมวลชน (หน้าหนังสือพิมพ์ของคุณชานนท์ โปสินธุ์)

ซึ่งเป็นพี่ชายของคุณทวิช โปสินธุ์ ว่าเขาต้องการที่จะชกกับใครก็ได้ แต่อยากจะต่อยกับนักกล้าม

ซึ่งพอผมอ่านเจอเข้าก็เข้าใจว่าเขาคงอยากจะต่อยกับผมนั่นเอง ซึ่งแน่ละคุณชานนท์ก็ต้องมาสัมภาษณ์ผมถึงการที่ลือชัยอยากจะต่อยด้วย ผมก็กำลังมีอารมณ์อยู่แล้วก็ให้สัม ภาษณ์ไปว่า

สำหรับกับคุณลือชัยอยากจะต่อยกับผมนั่นน่ะ ผมยินดีที่จะต่อยด้วย แต่ต้องไม่ใช่บนเวที อยากจะเจอกันในโรงถ่าย โดยการปิดโรงถ่ายแล้วต่อยกัน 2 คน คนชนะก็คือคนที่เดินออกมานอกโรงถ่าย..

เหตุการณ์ผ่านมาราวๆ เดือนกว่า ลือชัยกับผมก็ได้เผชิญหน้ากันที่โรงถ่าย ในขณะที่เราทั้งคู่กำลังจะต่อยกัน เชาว์ มีคุณสุต อีกนั่นแหละได้เข้ามากั้นกลางห้ามไว้

โดยพูดจาให้เราเป็นเพื่อนกันอย่าต่อยกันเลย ในขณะที่เชาว์ใช้แขนขวาลากแขนซ้ายผมเดินขนาบไปกับเขา โดยที่แขนซ้ายของเชาว์ก็ดึงแขนขวาของลือชัยไปด้วย

ขณะที่พูด ลือชัยได้สะบัดแขนขวาและต่อยเข้าที่กรามซ้ายของผมเข้าอย่างจังเพราะผมมัวแต่ฟังเชาว์พูดอยู่

ถ้าไม่ใช่คนฟิตร่างกายอยู่เสมอก็คงจะงงหรือแย่ เพราะลือชัยไม่ใช่คนตัวเล็กๆ น้ำหนักเขาคงหนักกว่าผมโขอยู่..

ผมถือหลักอยู่แล้วว่า สู้คือนักเลง ข่มเหงคืออันธพาล ลือชัยต่อยโดนเพียงหมัดเดียว จากนั้นผมก็บรรเลงทั้งเตะและต่อย

จนเขากระเด็นไปโดนรถแลนเซอร์สีขาวที่ผมออกมาใหม่เอี่ยมยุบไปหน่อย

ตอนนั้นไม่รู้ว่าเขาชักปืน 11 มม. ออกมาจากไหนเร็วจริงๆ สมกับเขาเป็นมือปืน เขาชักปืนแล้วจ้องมาที่ผม..เชาว์ก็โดดจับปืนลือชัยไว้ได้ทันที ปากก็ห้ามไม่ให้ลือชัยลุแก่โทสะ

เมียลือชัยชื่อเครือมาสก็มาด้วย ก็เข้าไกล่เกลี่ยและขอโทษที่เกิดเรื่องถึงกับชักปืนออกมาจะยิงผม

ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนกำลังเล่นหนังกับผู้ร้ายในหนัง แปลกครับ ผมนิ่งสงบ ตั้งสติเหมือนแสดงในหนังยังไงยังงั้น..

เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ว่า อย่าให้คนอื่นโดยเฉพาะสื่อ มวลชน เขาเสี้ยมให้เราชนกัน ถ้าเป็นข่าวออกมาเขามีหน้าที่ทำข่าว เขาก็ทำไป แต่เราสิอาจจะต้องเสียหายเสียชื่อได้”

ครับ..ได้รู้เรื่องราวสองพระเอกบู๊นอกจอกันแล้ว ยังจะได้รู้อีกว่า..

“สื่อเสี้ยม” ไม่ได้เพิ่งจะมี!.