ว่าด้วยความ 'สุดโต่ง' กับความ 'ประนีประนอม'

ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า เต็มไปด้วยความตึงเครียด การเผชิญหน้า การปะทะขัดแย้งจนกลายเป็น สงคราม ขึ้นมาในแนวรบต่างๆ ชนิดอาจนำพาไปสู่ สงครามโลกครั้งที่ 3 ขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ แถมอาจไปไกล ระดับไปไม่กลับ-หลับไม่ตื่น-ฟื้นไม่มี ถึงขั้น สงครามนิวเคลียร์ เอาเลยก็ไม่แน่!!! ไม่ว่าจะใน แนวรบยุโรปตะวันออก ที่มีอาณาเขต ดินแดน ประเทศยูเครนเป็นสมรภูมิ ไปๆ-มาๆ มันชักไม่ใช่เป็นการสู้รบระหว่าง รัสเซีย-ยูเครน อีกต่อไปแล้ว แต่กำลังกลายเป็นการปะทะโดยตรงระหว่าง รัสเซียกับนาโต ระหว่างโลกตะวันตกกับโลกตะวันออก หรือระหว่างพวก โลกขั้วอำนาจเดียว กับพวก โลกหลายขั้วอำนาจ อย่างเห็นได้ถนัดชัดเจนยิ่งเข้าไปทุกที

หรือแม้แต่ดินแดนที่ไม่ได้จัดอยู่ในแนวรบหลักๆ...อย่างในทวีปแอฟริกา เป็นต้น แต่แนวโน้มที่จะเกิดการปะทะขั้นแตกหักระหว่างพวกที่ โปรตะวันตก กับพวกที่หันมาอาศัย ตะวันออก เป็นที่พึ่งทางใจ หรือระหว่างรัฐบาลที่เกิดจากการรัฐประหารในแอฟริกาตะวันตก ไม่ว่าจะเป็นมาลี บูร์กินาฟาโซ และรัฐบาลรัฐประหารไนเจอร์คราวล่าสุด กับกองกำลังแห่งชุมชนเศรษฐกิจแอฟริกาตะวันตก หรือที่เรียกกันย่อๆ ว่าพวก ECOWAS อันอาจถือเป็นการวัดตัดสินกันระหว่างบรรดา ตัวแทน ของโลกตะวันตก-ตะวันออก โลกเหนือและโลกใต้ จนอาจส่งผลให้พิษภัยแห่งสงครามแผ่ซ่านไปทั่วทั้งทวีปแอฟริกา ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เอาเลย

ขณะที่แนวรบใกล้ๆ บ้านเรา...อย่าง แนวรบทะเลจีนใต้ ก็เคร่งเครียด ระส่ำระสาย ไม่น้อยไปกว่ากันซักเท่าไหร่ แถมทำท่าว่าอาจลุกลามไปถึง คาบสมุทรเกาหลี โน่นเลย ชนิดที่รัฐมนตรีกลาโหมเกาหลีเหนือถึงกับต้องออกมา ส่งสัญญาณ ว่า สงครามนิวเคลียร์ กำลังอยู่ห่างอีกไม่ใกล้-ไม่ไกลนับจากนี้ถึงขั้นนั้น ส่วนจะจริง-ไม่จริง น่าเชื่อ-ไม่น่าเชื่อ ก็คงต้องลองไปคิดคำนวณดูเอาเอง แต่ถ้าว่ากันโดยสีสัน บรรยากาศแล้ว ก็น่าจะ เอาเรื่อง อยู่พอสมควรทีเดียว หรือหนักเสียยิ่งกว่าการ กัดกันไป-กัดกันมา ในบ้านเราไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

ด้วยเหตุนี้..ในช่วงระหว่างนี้ การหาช่อง หาทาง ปรับสภาพ ปรับตัวเอง เพื่อให้เกิดขีดความสามารถในการรับมือกับความปั่นป่วน วุ่นวาย จาก “ปัจจัยภายนอก จึงออกจะเป็นสิ่งที่สำคัญเอามากๆ สำหรับประเทศเล็กๆ อย่างไทยแลนด์ แดนสยาม ของหมู่เฮาทั้งหลาย โดยเฉพาะการลดราวาศอก ในเรื่องการ กัดกันไป-กันไปมา หรือการ กัดกันเอง ให้มันลดน้อยถอยลง ลงไปให้น้อยที่สุดเท่าที่จะน้อยได้ แม้ว่าการเสกสรร ปั้นแต่ง วาทกรรม ว่าด้วยการ สลายขั้ว มันอาจฟังดูขัดหู หรือขัดกับการกระทำของใครต่อใครก็แล้วแต่ เท่าที่เคยเป็นมาในอดีต แต่ก็ออกจะเป็นสิ่งที่สอดคล้อง เหมาะสม กับความเป็นไปของฉากสถานการณ์ของโลกทั้งโลก อย่างมิอาจปฏิเสธได้

แต่ก็นั่นแหละ...สิ่งที่เรียกว่า ความประนีประนอม อันเคยเป็น คุณสมบัติ ที่สำคัญเอามากๆ ของบรรดาปวงชนชาวไทยทั้งหลาย เคยช่วยให้เกิด ความกลมกลืน ไม่ว่าแม้แต่ผู้คนต่างชาติ ต่างภาษา ต่างเผ่าพันธุ์ ชนิดไม่ว่าแขก เจ๊ก จีน มอญ ละว้า ขมุ เขมร เลยไปถึงฝรั่งมังค่า ฯลฯ ต่างมิอาจอาศัย ความขัดแย้ง เป็น เงื่อนไข ในการเอาชนะ สังคมไทย มาได้โดยตลอด มีแต่ต้องหันมาผสมกลมกลืน จนก่อให้เกิด ความเป็นไทย ที่ถึงจะพิสดาร พันลึก เพียงใดก็เถอะ แต่ก็พอช่วยให้เกิดทางออก ทางไป หรือ ทางรอด มาแล้ว ไม่รู้กี่ครั้ง-กี่หน ในประวัติศาสตร์ความเป็นมาของชาติทั้งชาติ...แต่เมื่อมาถึงบัดนี้ ณ ขณะนี้ คงต้องยอมรับอย่างมิอาจปฏิเสธได้ว่า มันค่อนข้างเป็นอะไรที่ สาละวันเตี้ยลง-เตี้ยลง ไปตามลำดับ

อันเนื่องมาจาก ความเปลี่ยนแปลง ในแต่ละเรื่อง แต่ละด้าน มันได้ก่อให้เกิดอุปนิสัย ใจคอ ของผู้คนขึ้นมาใหม่ ให้หนักไปทาง ก้าวไกล หรือ กายแก้ว อะไรประมาณนั้น คือออกไปทาง ก.ไก่ในเล้า ประเภทไม่คิดออกจากคอก ออกจากเล้า มีแต่พยายามฉุดกระชากลากถูใครต่อใคร ให้หันไปปล้ำ ไปฟัดกับตัวเอง ภายในถ้ำอันสุดแสนจะมืดมิด ไม่คิด ประนีประนอม กับใครใดๆ ทั้งสิ้น จนทำให้ความ สุดโต่ง ของบรรดา คนรุ่นใหม่ อย่าง ก้าวไกล กับ คนรุ่นดึกดำบรรพ์ อย่าง กายแก้ว ออกจะเป็นอะไรที่คล้ายๆ กันอย่างแทบไม่น่าเชื่อ แต่คงต้องเชื่อจนได้ โดยเฉพาะในแง่ความดื้อรั้น ดันทุรัง ไม่คิดจะยึดเอาเหตุผลใดๆ เป็นที่ตั้ง ส่งผลให้ความเป็นไปในสังคม เกิดสีสัน บรรยากาศ ในลักษณะแทบไม่ต่างไปจาก เพลงยาวอยุธยา ที่เคยว่าถึงความวิปริตผิดเพี้ยนของบ้านเมืองเอาไว้ถึงขั้นว่า....ผีป่าจะวิ่งเข้าสิงเมือง-ผีเมืองจะออกไปอยู่ไพร นั่นแล...