'ติ่ง-กองเชียร์-IO'จากเวทีประวัติศาสตร์สู่เวทีรำวง

แต่ก็นั่นแหละ...บรรดา กองเชียร์ หรือที่อาจเรียกให้ดูทันสมัย ให้สอดคล้องกับเทคโนโลยีดิจิตอลว่าพวก IO หรือจะเรียกว่าพวก ติ่ง ก็คงพอได้ ต่างก็ได้จังหวะออกเรี่ยว ออกแรง มุ่งที่จะผลัก จะดัน เพื่อให้รัฐบาลใหม่ เป็นไปตามที่ ตัวกูเอง ปรารถนาและต้องการ จนทำให้อะไรต่อมิอะไรที่มันเละเป็นขี้-เละเป็นโจ๊กอยู่แล้ว ยิ่งเละไปเสียยิ่งกว่าขี้เด็กตกจากหอไอเฟล เอาเลยก็ว่าได้ ดังนั้น...ไม่ว่าน้ำเงิน ไม่ว่าแดง ไม่ว่าเขียว ไม่ว่าฟ้า ฯลฯ หรือไม่ว่าอะไรก็ตาม จะดีๆ-ชั่วๆ ถูกๆ-ผิดๆ ไปตาม กรรม ตาม เหตุปัจจัย ของใคร-ของมันก็แล้วแต่ แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วง เป็นใย ก็คือบรรดาพวก กองเชียร์ หรือพวก IO ทั้งหลายนั่นแหละ ที่อาจกลายสภาพเป็นพวก โรคจิต เอาง่ายๆ!!!

ทั้งที่บางราย หรือหลายราย ดูจะเป็นผู้ที่มีความรู้และความคิดมิใช่น้อย แต่ก็อย่างว่า...เมื่อสิ่งที่เรียกว่า สติ มันหดหายไปเพราะความพยายามที่จะผลัก จะดัน ให้แต่ละสิ่ง แต่ละอย่าง เป็นไปตามความปรารถนา ความต้องการ ของตัวเอง ความเกลียด-ความรัก ความชอบ-ความชัง ความโกรธ กริ้ว ฉิวฉุน มันก็เลยประเดประดังเข้ามาแทนที่ อันเนื่องมาจากการ Concoct หรือการ ปรุงแต่ง ไปตามสิ่งที่ไหลเข้ามาสัมผัสกับอายตนะของตัวเอง แม้จะพยายามดัดแปลงสภาวะ อารมณ์ ต่างๆ ให้กลายมาเป็น เหตุผล เพื่อรองรับกับสิ่งที่ ตัวกูเอง เห็นว่าถูก เห็นว่าผิด เห็นว่าดี เห็นว่าชั่ว ไปตามฉากสถานการณ์ที่ขึ้นๆ ลงๆ ที่มีแต่จะหมุนเวียน เปลี่ยนแปร ไม่ได้จีรัง ยั่งยืน ใดๆ เอาเลยแม้แต่น้อย...

ด้วยเหตุนี้...จากผู้ที่เคยจัดอยู่ในประเภท ผู้รู้ หรือ กูรู-กูรู้ ทั้งหลาย ไปๆ มาๆ...เลยชักจะหนักไปทางพวกที่อาจรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ไม่รู้ตัวเอง หรือไม่รู้ว่ากูคือใคร? ไม่รู้ว่าเกิดมาทำไม? อะไรคือจุดมุ่งหมายที่ทำให้ต้องเกิด? ต้องเป็นอยู่ และต้องดับสูญลงไป??? ได้แต่หันมา ไหลไปตามกระแส ไปตามการขึ้นๆ ลงๆ ของสถานการณ์ที่หมุนเวียน เปลี่ยนแปร ไปเป็นห้วงๆ เป็นระยะๆ ส่งผลให้ความน่าเชื่อ น่าเลื่อมใส ศรัทธา เลยสูญสิ้นไปพร้อมกับ สติ ของตัวเองที่ไม่เหลือติดปลายนวมอีกต่อไป บรรดา รถทัวร์ ในแต่ละสาย ไม่ว่าสายสีน้ำเงิน สีแดง สีส้ม สีฟ้า หรือสีอะไรก็แล้วแต่ ที่ต่างก็อยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามความปรารถนา-ความต้องการของตัวกูเองด้วยกันทั้งนั้น เลยต้องแล่นเข้ามาจอด เข้ามาลงยังลานจอดรถทัวร์ของ กูรู-กูรู้ ในแต่ละราย จนถึงกับต้อง อันเฟรนด์ กันชนิดมือหงิก-มืองอ ไปเป็นรายๆ...

นี่...อันนี้แหละ ที่อาจส่งผลให้ตัวเองอาจต้องกลายเป็น โรคจิต เอาง่ายๆ ต้องเกิดอาการหงุดหงิด โกรธ กริ้ว ฉิวฉุน ไม่ว่าจะบรรลุ อานาปานัสสติ ไปแล้วกี่ขั้นต่อกี่ขั้นก็ตาม การ รู้ทุกเรื่อง แต่ ไม่รู้จักตัวเอง มันจึงเป็นสิ่งที่ อันตราย สิ่งที่สามารถความเสียหาย ให้กับการเป็นอยู่ การดำรงอยู่ จนอาจลืมไปแล้วว่า...อะไรคือจุดมุ่งหมายของการเกิด การมีชีวิตอยู่ หรืออะไรคือ จุดมุ่งหมายแห่งความเป็นมนุษย์ อะไรประมาณนั้น อันเป็นอะไรที่น่าเสียดาย น่าห่วง น่ากังวล เป็นอย่างยิ่ง ทั้งที่โลกใบนี้...มันน่าจะมีอะไรที่น่าคิด น่าสะกิดใจ น่าสนอก-สนใจ ยิ่งกว่าเรื่องใครจะเป็นรัฐบาล? ใครจะเป็นนายกรัฐมนตรี? ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า...

ดังนั้น...ในฐานะที่ยังคงมีหน้าที่ ยังคงต้องเฝ้าติดตาม ตรวจสอบสถานการณ์ต่างๆ ไปเป็นระยะๆ เลยอดที่จะเกิดความห่วงใยต่อบรรดาพวก กูรู-กูรู้ ทั้งหลายขึ้นมามิได้ ที่กลับต้องกลายเป็นผู้ที่ ซวยฉิบหาย-ซวยตายห่า กับเขาไปด้วยอย่างช่วยอะไรแทบไม่ได้ เพราะดันไปถือหาง ไปเชียร์ฝ่ายใด-ฝ่ายหนึ่ง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้เกิดประโยชน์โพดผลใดๆ เอาเลยแม้แต่น้อย แต่เพียงเพราะดันไปคล้อยตาม อารมณ์-ความรู้สึก ของตัวเอง หรือ ไหลไปตามกระแส นั่นเอง จึงส่งผลให้หลายต่อหลายราย...อาจถึงกับต้อง ตกเวทีประวัติศาสตร์ หันไปตะเกียกตะกายหาทางโดดขึ้น เวทีรำวง กันแทนที่!!!.