เทศกาล..ขึ้นเขาคิชฌกูฏ

มนุษย์ป้าอายุปูนนี้ เพิ่งมีโอกาสได้ขึ้นไปนมัสการสิ่งศักดิ์สิทธิ์บนเขาคิชฌกูฏเป็นครั้งแรก และต้องยอมรับว่าเส้นทางสมบุกสมบัน พิสูจน์ฝีมือ ความชำนาญของพลขับรถกระบะที่เป็นคนในชุมชนแถบนั้นจริงๆ เพราะเส้นทางขึ้นเขาเกือบ 5 กิโลนั้น นอกจากสูงชันแล้วยังลดเลี้ยวเคี้ยวแบบสุดๆ

ราคา 200 บาทต่อคนสำหรับการนั่งกระบะเหมาจ่ายขึ้น-ลง ต้องบอกว่าคุ้มค่าสมราคาอย่างมาก เพราะไม่มีทักษะและความเชี่ยวชาญทางละก็ วุ่นวายแน่ๆ

เมื่อลงจากรถกระบะ ต้องเดินขึ้นไปประมาณเกือบ 2 กิโลเมตรจึงจะถึงจุดหมายปลายทาง กล่าวได้ว่า ท้าทายสุดๆ แต่ก็ยังดีที่มีที่ให้พักผ่อนตลอดระยะทาง รวมทั้งมีอาหารและน้ำจำหน่ายให้ไม่รู้สึกว่าเป็นเส้นทางที่ทรหดจนเกินไป จึงทำให้มนุษย์ป้าอดสงสัยไม่ได้ว่า ในเมื่อเป็น "อุทยานแห่งชาติ" แล้ว ทำไมเปิดให้ผู้คนได้ขึ้นไปแค่ปีละแค่ 2 เดือนสั้นๆ เท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเปิดในช่วงอากาศเย็นหรือปลายปี ตั้งแต่ตุลาคมเป็นต้นไป เชื่อว่าจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมแน่นอน ช่วยสร้างรายได้ให้กับท้องถิ่นแถบนั้นได้อย่างสบายๆ

แต่พอฟังเหตุจากเจ้าหน้าที่อุทยานแล้ว ก็ให้รู้สึกว่า ...เออ..จริงด้วย!! เปิดปีละ 2 เดือนนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว

เพราะ 2 เดือนที่เป็นเทศกาลสักการะรอยพระพุทธบาทบนเขาคิชฌกูฏนั้น ธรรมชาติถูกรบกวน และอาจจะสร้างปัญหาต่อระบบนิเวศในป่าแบบที่เราไม่รู้ตัว เพราะช่วงเทศกาล 2 เดือน มีไฟฟ้าที่ต้องติดไปทั่วทุกแห่ง เปิด 24 ชั่วโมงมากกว่า 1 หมื่นดวง สัตว์น้อยสัตว์ใหญ่ที่เคยอยู่เย็นเป็นสุข ก็ต้องอพยพหนีผู้คนตามสัญชาตญาณ

มนุษย์ป้าได้รับรู้ว่า หลังเดือนมีนาคม เป็นโอกาสให้สัตว์กลับมาใช้ชีวิตดังเดิม ระบบนิเวศเข้าสู่ภาวะปกติ พอเข้าหน้าฝน เส้นทางก็อันตรายเกินกว่าจะให้ใครขึ้นไป และพอถึงปลายฝน เจ้าหน้าที่ก็ต้องฟื้นฟู ซ่อมแซมเส้นทางต่างๆ เพื่อเตรียมสำหรับประเพณีขึ้นเขาคิชฌกูฏอีกครั้ง ดังนั้น เดือนตุลาคมหรือช่วงหนาวบ้านเรา จึงไม่สามารถเปิดต้อนรับใคร และจะเริ่มต้นนับหนึ่งได้คือเดือนมกราคมของทุกปีนั่นเอง

ความเคร่งครัดในรูปแบบ กฎ กติกา มารยาทแบบนี้นั่นเองที่ทำให้สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ยังคงงดงาม และนำพามาซึ่งความชื่นอกชื่นใจเมื่อได้ขึ้นไปถึงจุดสุดยอด ..สาธุค่ะ.

'ป้าเอง'