ปาหี่เขมรละครทักษิณ

อย่าคิดว่าการเมืองไทยพัฒนาไปไกลแล้วนะครับ

ยังมีความล้าหลังอยู่มาก

การเมืองประเทศเพื่อนบ้านอย่างกัมพูชา ไม่ต้องพูดถึง

เน่าสนิท

เหมือนบริหารโดยครอบครัวโจร

มันน่าอนาถครับ ที่นักการเมืองระดับตำนานแห่งการคอร์รัปชันของประเทศไทย ไปผูกสัมพันธ์ในระดับที่แน่นแฟ้น ไปมาหาสู่กันยามป่วยวิกฤต ดุจครอบครัวเดียวกัน

ถึงเวลาอยากจะเหยียบจมูกคนไทยก็เหยียบเอาดื้อๆ

มันเจ็บปวดตรงที่รัฐบาลไทย ดันไม่มีปาก

กับ “ฮุน เซน” ไม่มีใครกล้าออกมาพูดความจริงกับประชาชน ทั้งๆ ที่มันไม่ได้ยากต่อการชี้แจง

เปลืองข้าวสุกจริงๆ ครับ

วานนี้ (๓ มิถุนายน) เห็น นายกฯ แพทองโพย เดินหนีนักข่าว ไม่อยากตอบคำถามเรื่องเขมรเอาข้อพิพาทช่องบกขึ้นศาลโลก

มันทุเรศครับ!

คุณเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศไทยหรือเปล่า

ฮุน เซน เป็นผู้ใหญ่ฝั่งพ่อคุณหรือไร ถึงได้ไม่กล้าตอบโต้อะไรให้คนไทยได้รู้สึกว่า ประเทศไทยยังมีบุคคลที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอยู่                                      

โดยพื้นฐาน คนเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย ต้องรู้อยู่แล้วผลจากคดีพระวิหาร คณะรัฐมนตรีประยุทธ์เมื่อปี ๒๕๕๘ ให้จัดทำข้อสงวนว่าไทยจะไม่ผูกพันตามข้อ ๒๐ วรรค ๑ ของอนุสัญญาฯ ซึ่งกำหนดให้รัฐภาคีระงับข้อพิพาทกัน โดยอนุญาโตตุลาการ หรือศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ

คือ หัวเด็ดตีนขาด ไม่ไปศาลโลก

มันมีวิธีที่จะอธิบายกับคนไทยง่ายๆ แต่ก็อมสากกันหมด

หาคนออกมาพูดไม่ได้

ราวกับว่าต้องรอคำสั่งจาก “เสือกทุกเรื่อง” ก่อน

รอดูอยู่ว่าจะเป็นใครในรัฐบาลออกมาบอกกับประชาชนว่า อย่ากังวลไปเลย การเอาคดีขึ้นศาลโลกต้องได้รับความยินยอมจากคู่ความทั้งสอง ถ้าไทยไม่ยอม เขมรก็ทำอะไรไม่ได้

ปราสาทตาเมือนธม ตาควาย ก็ยังเป็นของไทยอยู่

แค่นี้ไม่มีใครกล้าพูดครับ ที่พูดก็ไปเรื่องไม่ปิดชายแดน ไม่วางกำลังทหาร จะไปพูดให้ทัวร์ลงทำไม

ไม่รู้ทำไมไปให้น้ำหนักเรื่องปิดหรือไม่ปิดด่านจัง กลัวใครเข้าออกไม่สะดวกหรือไร

กางตำราอธิบายว่าประเทศใดจะอยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลโลก เกิดขึ้นได้ ๓ ทาง คือ

๑.เข้าเป็นภาคีอนุสัญญาใดซึ่งกำหนดว่าหากมีปัญหาการตีความ ให้ศาลเป็นผู้พิจารณา

๒.คู่กรณีตกลงกันยอมรับเขตอำนาจศาลเฉพาะกรณี

๓.ทำประกาศปฏิญญาฝ่ายเดียวยอมรับเขตอำนาจศาล

ในกรณีของไทยนั้น ไม่ใช่ทางที่ ๑ และทางที่ ๒ แต่เป็นทางที่ ๓

ไทยทำประกาศปฏิญญาฝ่ายเดียวยอมรับเขตอำนาจศาลโลกมาทั้งหมดเพียง ๓ ครั้งเท่านั้น

๒ ครั้งแรก เป็นการยอมรับเขตอำนาจศาลโลกเก่าในยุคสันนิบาตชาติที่เรียกว่า Permanent Court of International Justice (PCIJ)

ครั้งสุดท้ายจึงเป็นการยอมรับเขตอำนาจศาลโลกยุคสหประชาชาติปัจจุบันที่เรียกว่า International Court of Justice (ICJ)

ครั้งที่ ๑ เมื่อวันที่ ๒๐ กันยายน ๒๔๗๒ มีผลบังคับใช้วันที่ ๗ พฤษภาคม ๒๔๗๓

ครั้งที่ ๒ เมื่อวันที่ ๓ พฤษภาคม ๒๔๘๓ มีผลบังคับใช้วันที่ ๙ พฤษภาคม ๒๔๘๓ เสมือนเป็นการต่ออายุประกาศครั้งที่ ๑

ครั้งที่ ๓ เมื่อวันที่ ๒๐ พฤษภาคม ๒๔๙๓ หลังประกาศฉบับที่ ๒ หมดอายุลง ๑๔ วัน มีผลบังคับใช้ย้อนไปตั้งแต่วันที่ ๙ พฤษภาคม ๒๔๘๓

หลังจากนั้นประเทศไทยไม่เคยออกประกาศฝ่ายเดียวรับเขตอำนาจศาลโลกอีกเลย การรับเขตอำนาจศาลโลกของประเทศไทยจึงขาดอายุลงตั้งแต่วันที่ ๙ พฤษภาคม ๒๕๐๓ เป็นต้นมา

แล้วทำไมถึงต้องขึ้นศาลโลกคดีเขาพระวิหาร

เพราะการยื่นคำขอต่อศาลยุติธรรมระหว่างประเทศของกัมพูชาเมื่อวันที่ ๒๘ เมษายน ๒๕๕๔ กัมพูชาขอให้ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศตัดสินว่า ไทยมีพันธกรณีที่ต้องเคารพบูรณภาพแห่งดินแดนของกัมพูชา ซึ่งดินแดนนั้นถูกกำหนดขอบเขตในบริเวณปราสาทพระวิหารและพื้นที่ใกล้เคียงโดยเส้นที่ปรากฏบนแผนที่ภาคผนวก ๑ (การให้ศาลยุติธรรมตีความคำพิพากษาในคดีปราสาทพระวิหารที่ศาลได้ตัดสินไปเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๕)

นักวิชาการบางคนมองว่า การยื่นคำฟ้องในครั้งนี้ ไม่ใช่เป็นการฟ้องคดีใหม่ แต่เป็นการตีความคดีเก่าที่ศาลโลกได้ตัดสินไปแล้วเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๕ ซึ่งไทยได้ยอมรับอำนาจศาลแล้วในครั้งนั้น จึงเป็นการถ่ายทอดมาจากคดีเดิม

เมื่อรัฐสภากัมพูชาจะเอาคดีใหม่ ปราสาทตาเหมือนธม ปราสาทตาเหมือนโต๊ด ปราสาทตาควาย และพื้นที่มุมไบ (สามเหลี่ยมมรกต-บริเวณช่องบก) เข้าสู่ศาลโลก จะเป็นการยื่นฝ่ายเดียว

ไม่เข้าเกณฑ์ที่ศาลโลกจะพิจารณา

ถามว่าทางกัมพูชารู้หรือไม่

เขารู้

แต่เพราะการเมืองด้อยพัฒนาไงครับ ปลุกกระแสชาตินิยมหลอกชาวบ้าน เพื่อสร้างคะแนนนิยม โดยไม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

รัฐบาลไทยก็ดันไม่หือไม่อือด้วยน่ะสิครับ ไม่รู้สมคบคิดทำอะไรกันอยู่หรือเปล่า

มันจึงเป็นเรื่องน่าประหลาด ที่หาคนมาอธิบายความให้ตรงประเด็น เพื่อลดความกังวลของประชาชนไม่ได้

หรือมีเจตนาอื่น

บนพื้นฐานที่ “ทักษิณ” กับ “ฮุน เซน” สนิทชิดเชื้อกัน น่าจะมีการพูดคุยกันก่อนที่ทางกัมพูชาจะแสดงท่าทีดุเดือดเลือดพล่านแบบนี้

แต่ภาพที่ออกมา ตั้งตนเป็นศัตรูกัน

เรื่องนี้ซับซ้อนครับ

รัฐบาลแพทองธารคะแนนนิยมดิ่งเหว แต่ก็แปลกเหมือนตั้งใจให้เป็นแบบนั้น

หรือมีเรื่องอื่นซ่อนอยู่เพื่อปูทางให้ใครบางคนใช้เป็นเงื่อนไขทำอะไรบางอย่าง

น่าจะไม่นาน คงได้เห็น.