'รู้-รัก-สามัคคี' ภายใต้'กฎแห่งป่า'

ไม่มีใครเคยคิด เคยจินตนาการเอาไว้ก่อนล่วงหน้าได้เลยว่า การจับตัว ประธานาธิบดี ของประเทศประเทศหนึ่งไป เรียกค่าไถ่ มันจะเกิดขึ้นจริงๆ ในยุคนี้ สมัยนี้ ที่เลยยุคมนุษย์ถ้ำ ยุคหิน ยุคสัมฤทธิ์ ยุคเหล็ก ไม่รู้จะกี่หมื่นกี่พันปีมาแล้ว แถมยังตามมาด้วยการปล้นเรือน้ำมัน ดักจับเรือน้ำมัน ในน่านน้ำสากล แบบเดียวกับการทำมาหารับประทานของบรรดาพวก โจรสลัด ชนิดเล่นเอาบรรดาพวกหัวขโมย พวกนักปล้น นักวิ่งราว ฯลฯ ในแต่ละประเทศ แต่ละสังคม หรือกระทั่งอาชญากรรมข้ามชาติอย่างบรรดาพวก สแกมเมอร์ ทั้งหลาย กลายเป็น เด็กๆ ไปโดยทันที เมื่อเทียบกับ มหาอำนาจสูงสุด แห่งโลกอย่างคุณพ่ออเมริกา ที่ได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง ชัดเจน ว่า Might make right หรือ กู-คือความถูกต้อง อะไรประมาณนั้น...

ดังนั้น...การอยู่ให้รอด-ปลอดภัยภายในโลกยุคนี้ สมัยนี้ ของบรรดาประชาชาติ หรือรัฐชาติทั้งหลาย มันจึงต้องหันมาให้ความสำคัญกับสิ่งที่เรียกว่า เสถียรภาพและความมั่นคง นั่นแหละเป็นหลัก อย่างน้อย...ก็เพื่อไม่ให้หนึ่งใน บอร์ดสันติภาพ อย่างรัฐบาล ฮวยเซ็ง-ฮวย มา เนต แห่งสแกมโบเดีย ที่แม้ว่าจะไม่ได้จิ๊กเงิน 1,000 ล้านดอลลาร์ฯ จากพวกสแกมเมอร์ มาจ่ายเป็นค่าสมาชิกให้กับคณะกรรมการสันติภาพของผู้นำอเมริกาอย่าง ทรัมป์บ้า ก็ตาม แต่ก็อาจจ่ายเป็นอะไรอื่นๆ ได้อีกเยอะแยะมากมาย เลยยังคงสนุกสนานอยู่กับการบ่อนเซาะ ทำลาย เสถียรภาพและความมั่นคงของประเทศเพื่อนบ้าน อย่างไทยแลนด์ แดนสยาม ของหมู่เฮา แบบชนิดไม่ไล่-ไม่เลิก...

แต่ก็นั่นแหละ...การดำรง รักษา เสถียรภาพ-ความมั่นคง ของประเทศ ให้อยู่ยั้ง ยืนยง ต่อไปอีกตราบนานเท่านาน มันคงไม่อาจอาศัย อำนาจ ล้วนๆ หรือยังต้องอาศัย องค์ประกอบอื่นๆ อีกเป็นจำนวนไม่น้อย ไม่ว่าวัฒนธรรม ประเพณี ศาสนา ค่านิยมทางสังคม ฯลฯ ที่จะเป็นตัวช่วยหลอมรวมให้ความคิด ความอ่าน ความรู้สึก ของผู้คนในแต่ละสังคม ไม่ถึงกับเกิด ช่องว่าง แยกห่างระหว่างกันและกัน แบบชนิด ฟ้า-กับ-เหว อะไรทำนองนั้น เกิดความสอดคล้อง กลมกลืน จนกลายเป็นอันหนึ่ง-อันเดียว เป็นลำไม้ไผ่ที่ถูกมัดรวมจนหักยังไงก็หักแทบไม่ได้ โดยเฉพาะถ้าหากถูกมัดเอาไว้ด้วย ความรู้ ความรัก และ ความสามัคคี แบบที่ล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 9 ท่านเคยทรงชี้แนะ ชี้นำ เอาไว้เป็นแนวทาง ด้วยถ้อยคำสั้นๆ ง่ายๆ ว่า รู้-รัก-สามัคคี ขณะยังทรงพระชนม์ชีพอยู่นั่นเอง...

อย่างไรก็ตาม...การ รู้ ในที่นี้ คงไม่น่าจะใช่รู้แบบพวก กูรู-กูรู้ ที่มีอยู่เยอะแยะ ยั้วเยี้ย ใน โลกโซเชียลมีเดีย ซึ่งออกจะหนักไปทาง รู้ทุกเรื่อง แต่กลับ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร? คือพร้อมที่จะแสดงความคิด ความอ่าน ความรู้สึก แบบแทบไม่ต้องสนใจถึงความเหมาะ-ไม่เหมาะ ควร-ไม่ควร หรือความเป็นไปแห่ง กาละ-เทศะ อันเป็นสิ่งสำคัญเอามากๆ สำหรับการอยู่รวมกันเป็น สังคม จึงกลับส่งผลให้ ช่องว่าง ต่างๆ ยิ่งมีแต่จะ ขยายตัว ยิ่งขึ้นไปใหญ่ นำไปสู่ความขัดแย้ง แตกแยก ระหว่างรุ่นต่อรุ่น เจเนอเรชันต่อเจเนอเรชัน แม้กระทั่งเจเนอเรชันเดียวกันที่ถูกขนานนามว่าเป็น เจเนอเรชันแห่งความล้มเหลว อย่างพวก Baby Boomers ทั้งหลาย ยังต้องแยกออกเป็นพวกที่ ล้มเหลวแบบอนุรักษ์ หรือ ล้มเหลวแบบสุทธิชัย แบบ บรรยง ฯลฯ อะไรประมาณนั้น...

คือเป็นความรู้ที่นำไปสู่ ความเกลียด ไม่ใช่ ความรัก ยิ่งรู้ยิ่งฉิบหายยิ่งขึ้นไปใหญ่ ยิ่งรู้ยิ่งขัดแย้ง แตกแยก ยิ่งรู้ยิ่งไร้เสียซึ่งความสามัคคี จนสุดท้าย...อาจต้อง เสร็จฮวยเซ็ง-ฮวย มาเนต จนได้ ไม่ก็ต้องถูกมหาอำนาจหันซ้าย-หันขวา จนแทบไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเอง ไม่เหลืออัตลักษณ์-เอกลักษณ์แห่งความเป็นชาติใดๆ อีกต่อไป ไม่เหลือกระทั่งสิ่งที่เรียกว่า ความเป็นไทย อันเป็นสิ่งที่ช่วยรองรับโครงสร้างของสังคมมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้...การรู้ที่จะนำไปสู่การรัก และการรักที่จะส่งผลให้เกิดความสามัคคี จึงไม่เพียงแต่เป็นอะไรที่แตกต่างไปจากพวก กูรู-กูรู้ โดยทั่วไป แต่ยังอาจถือเป็น อำนาจ ในอีกรูปแบบหนึ่ง โดยอาจเรียกว่า อำนาจแห่งใจ ไม่ใช่ อำนาจแห่งดาบ หรืออำนาจที่ไม่ได้มีที่มาจาก พระเดช ล้วนๆ แต่ยังต้องประกอบไปด้วย พระคุณ หรือ คุณธรรม ทั้งหลายนั่นเอง ที่ต้องเร่งสร้าง เร่งยกระดับ พัฒนา ให้กลายเป็นแกนหลัก-แกนกลาง ในการตั้งรับต่อ ผลกระทบ จากโลกทั้งโลก ให้เป็นจริง-เป็นจังขึ้นมาให้จงได้!!!.