พบเพิ่มอีกจุด 'ปูไก่' สัตว์ใกล้สูญพันธุ์ในป่าสน หากินบนเกาะพระทอง

19 มีนาคม 2568 - ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ที่เดอะมอแกน อีโก วิลเลจ เกาะพระทอง อ.คุระบุรี จ.พังงา รีสอร์ตเล็กๆแนวอนุรักษ์ธรรมชาติ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม จึงเป็นที่ชื่นชอบในกลุ่มนักท่องเที่ยวที่ต้องการพักผ่อนหลีกหนีจากความวุ่นวายของเมืองหลวง ตัดขาดจากความเร่งรีบในการใช้ชีวิตประจำวัน มาสัมผัสกับการใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ เรียบง่าย สบายทั้งกายและใจ เพื่อเติมพลังให้กับชีวิต ในช่วงค่ำทางรีสอร์ตจะพานักท่องเที่ยวไปชมธรรมชาติที่ยังมีความอุดมสมบูรณ์ในป่าสนที่ทางรีสอร์ตและชุมชนร่วมกันอนุรักษ์เอาไว้ นั่นก็คือแหล่งที่อยู่ของปูไก่ สัตว์พันธุ์หายากที่บางคนคิดว่ามีแต่ที่เกาะตาชัยและหมู่เกาะสิมิลันเท่านั้น

ปกติตอนกลางวันมันจะซ่อนตัวอยู่ในรูและจะออกมาหากินยามค่ำคืน เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆมันก็จะรีบคลานหนีไปซ่อนตัวในรูทันที พบว่าปูไก่ที่นี่แต่ละตัวมีขนาดใหญ่สมบูรณ์ทั้งนั้น ซึ่งได้สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับนักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก

สำหรับ "ปูไก่" หรือปู่ภูเขา เป็นปูหายากที่ใกล้จะสูญพันธุ์ มีรูปร่างหน้าตาเหมือนปูทั่วไป และเหตุที่ได้ชื่อว่าปูไก่ เนื่องจากมีเสียงจากการกระทบกันของก้ามปูเสียงดังคล้ายเสียงร้องของไก่ ปูไก่ตัวใหญ่ ก้ามโตสีแดงสด จะแอบซ่อนตัวอยู่ตามขอนไม้ เป็นปูน้ำจืดที่ชอบอยู่ตามลำธารแต่จะพบได้ในเส้นทางศึกษาธรรมชาติ

เมื่อถึงเวลาผสมพันธ์ุ ซึ่งอยู่ในช่วงข้างขึ้น มันจะออกมาล้อแสงจันทร์จับคู่ พร้อมทั้งใช้ก้ามคู่หน้าสีกัน มีเสียง"เจี๊ยบๆ" คล้ายลูกไก่ร้อง หลังจากนั้นตัวเมียก็ลงไปปล่อยไข่ริมทะเล ให้น้ำทะเลพาไข่กลับไปฟักเป็นตัว เจริญอยู่ในน้ำทะเล ก่อนที่จะกลับมาอยู่บนบก

ปูไก่ มีชีวิตที่ไม่ค่อยซ้ำแบบใคร คือ วัยอ่อนเจริญในน้ำทะเล พอโตจะย้ายมาอยู่บนบก โดยขุดรูและหากินเรื่อยไป แต่ไม่ไกลชายฝั่งทะเลมากนัก กินซากพืช ซากสัตว์ สัตว์ที่มีขนาดเล็กและใบไม้เป็นอาหาร

ปูไก่ที่โตเต็มวัย กระดองเป็นรูปไข่ สีน้ำตาลปนเหลือง ด้านหน้าโค้งมนกลม เหนือเบ้าตามีปุ่มเล็กๆ ข้างละปุ่ม กระดองตอนหน้าระหว่างขอบตาแคบ ตัวผู้มีก้ามซ้ายที่ใหญ่โตและแข็งแรง ปลายก้ามหนีบบนจะยาวกว่าอันล่าง ขาเดินมี 4 คู่ ข้อสุดท้ายมีปลายแหลม ขอบหยักเป็นฟันเลื่อย ขาเดินทุกคู่มีขนสีดำ

ช่วงโตเต็มวัยจะใช้ชีวิตอยู่บนบก ทำให้ต้องมีโครงสร้างที่ต้องเอื้อต่อการดำรงชีพ โดยต้องหายใจจากอากาศโดยตรง ดังนั้น มันจึงมีเหงือกเป็นขุย มีเส้นเลือดมาหล่อเลี้ยงจำนวนมากคล้ายกับถุงลมในปอดของสัตว์บก

จากการดำรงชีวิตที่ส่วนใหญ่จะอยู่บนบกทำให้การขับถ่ายจะแตกต่างไปจากปูทะเล ที่กระบวนการเปลี่ยนของเสียของปูชนิดนี้จากแอมโมเนียจะกลายเป็นกรดยูริก แล้วเก็บไว้ในเนื้อเยื่อ ส่งผลให้เนื้อเมื่อนำมาปรุงเป็นอาหารจึงมีรสชาติไม่อร่อยลิ้น คนจึงไม่นิยมนำมาบริโภค