'ทักษิณป่วยจริง ผ่าตัดด้วย' คำยืนยันจากนายกฯ ที่เดิมพันมากกว่าความเป็นลูก!

ไม่ว่าใครจะยืนอยู่ในฐานะลูก หรือฐานะนายกรัฐมนตรี แต่ในวันที่ แพทองธาร ชินวัตร เลือกยืนยันต่อสาธารณชนว่า “พ่อป่วยจริง มีการผ่าตัดด้วย” คำพูดนั้นไม่ได้สื่อสารแค่เรื่องส่วนตัวในบ้าน หากแต่เป็นถ้อยคำที่กระทบถึง ความชอบธรรมของรัฐบาลทั้งคณะ

คำยืนยันดังกล่าวเกิดขึ้นท่ามกลางกระแสวิจารณ์เรื่อง การใช้สิทธิพิเศษในการรับโทษจำคุก ของ ทักษิณ ชินวัตร ที่สามารถอยู่ชั้น 14 โรงพยาบาลตำรวจโดยไม่เคยผ่านแดนขัง ทั้งที่ถูกตัดสินจำคุก 8 ปี และได้รับ พระราชทานอภัยโทษลดเหลือ 1 ปี เมื่อปลายเดือนสิงหาคม 2566

คำพูดในวันที่ 6 พฤษภาคม 2568 จึงอาจกลายเป็น พยานแวดล้อมทางการเมือง หากผลสอบจาก แพทยสภา และคำสั่งของ ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง มีข้อสรุปที่ไม่ตรงกับคำยืนยันต่อสาธารณชน

โดยเฉพาะเมื่อ ศาลฎีกาฯนัดไต่สวนกรณีชั้น 14 ในวันที่ 13 มิถุนายน 2568 บนฐานอำนาจตามกฎหมายโดยไม่ต้องมีผู้ร้อง ซึ่งหมายความว่ากระบวนการนี้ไม่ใช่แค่คำกล่าวอ้างทั่วไป หากแต่คือขั้นตอนยุติธรรมที่อาจมีผลย้อนกลับถึงผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด

ประเด็นที่ถูกจับตาคือคำว่า “ป่วยหนัก” กับ “ป่วยที่มีเหตุให้ไม่ต้องคุมขัง” ซึ่งจะเป็นตัวกำหนดความชอบธรรมของการอยู่โรงพยาบาลระยะยาว และสะท้อนกลับไปยัง บุคคลซึ่งมีบทบาทสูงสุดในรัฐบาล ที่ออกมายืนยันความถูกต้องของกรณีนี้

สมศักดิ์ เทพสุทิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ระบุว่า แพทยสภายังไม่มีผลประชุมอย่างเป็นทางการ และยืนยันว่า ไม่มีการล็อบบี้กรรมการ แม้จะมีอำนาจ “เห็นชอบหรือไม่เห็นชอบ” ในฐานะ สภานายกพิเศษแห่งแพทยสภา

คำชี้แจงดังกล่าวมีความสำคัญทางกระบวนการ เพราะตามระบบของแพทยสภา ก่อนที่ผลสอบสวนจริยธรรมจะแจ้งต่อสาธารณะ จะต้องผ่านความเห็นชอบจาก สภานายกพิเศษ เสียก่อน หากมีความพยายามแทรกแซงหรือชะลอการประชุมเพื่อหลีกเลี่ยงผลสอบที่กระทบต่อคำยืนยันของรัฐบาล ก็อาจเข้าข่ายใช้ตำแหน่งหน้าที่เพื่อเอื้อประโยชน์ต่อบุคคลใกล้ชิด

ตรงนี้เองที่สถานะของ สมศักดิ์ เทพสุทิน ไม่ใช่เพียงรัฐมนตรีทั่วไป แต่กลายเป็นจุดตัดสำคัญว่า ระบบกลไกวิชาชีพทางการแพทย์จะเดินหน้าอย่างเป็นอิสระหรือถูกเหนี่ยวรั้งด้วยแรงทางการเมือง และในเมื่อเขายืนยันว่าไม่มีอำนาจล็อบบี้หรือโน้มน้าวผลสอบ ก็ยิ่งทำให้ผลประชุมแพทยสภาในวันที่ 8 พฤษภาคม ถูกจับตามองมากขึ้น ว่าจะมีความคืบหน้าไปในทิศทางใด

ขณะเดียวกัน ยังต้องจับตากระบวนการคู่ขนานจากทั้ง คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ซึ่งตั้ง อนุกรรมการไต่สวน และ แพทยสภา ที่ตั้ง คณะอนุกรรมการสอบสวนเฉพาะกิจ เพื่อตรวจสอบจริยธรรมของทีมแพทย์จาก โรงพยาบาลตำรวจ และ โรงพยาบาลราชทัณฑ์ ซึ่งร่วมดูแลผู้ต้องขังรายนี้

โดยเฉพาะแพทยสภา ซึ่งมีข่าวว่าจะมี การประชุมในวันที่ 8 พฤษภาคมนี้ และหากไม่ทันรอบดังกล่าว ยังมี เดดไลน์สำคัญถัดไปคือวันพฤหัสบดีที่ 12 มิถุนายน ซึ่งตรงกับวันประชุมแพทยสภารอบเดือนถัดไป ก่อนศาลฎีกาไต่สวนเพียง 1 วัน

มติของแพทยสภาในทั้งสองช่วงเวลา จึงมีสถานะเป็นจุดเปลี่ยนของคดี และอาจกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญในการพิจารณาว่า คำพูดของฝ่ายการเมืองสอดคล้องกับข้อเท็จจริงในเชิงวิชาชีพหรือไม่

ถ้อยคำที่ แพทองธาร ใช้ในการให้สัมภาษณ์ระบุว่า “มันอยู่ในกระบวนการ ความจริงแล้วเรามั่นใจอยู่แล้วว่าความจริงเกิดอะไรขึ้นบ้าง พออยู่ในจุดที่สงสัยอย่างต่อเนื่อง มันก็สงสัยอย่างต่อเนื่อง… แต่ถ้าถามว่าจะพูดถึงความชัดเจนอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี คนเลือกที่จะไม่เชื่อก็จะไม่เชื่อ”

แม้จะไม่ได้ปฏิเสธการตรวจสอบ แต่การสื่อสารเช่นนี้ไม่สามารถแปรเปลี่ยนเป็น ความโปร่งใสที่ตรวจสอบได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นยิ่งในการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

ยิ่งเมื่อถ้อยคำที่ยืนยันถึง “ความจริง” และ “การผ่าตัด” ถูกตั้งคำถามโดยตรงจากข้อเท็จจริงทางการแพทย์ ที่สะท้อนอยู่ในรายงานจากแพทย์ผู้ร้องเรียนไปยังแพทยสภา ซึ่งระบุว่า การผ่าตัดข้อไหล่ในผู้สูงอายุไม่ใช่กรณีฉุกเฉิน และ ไม่เข้าข่ายภาวะวิกฤตที่ต้องมีแพทย์ดูแลตลอดเวลา โดยเฉพาะในบริบทของผู้ต้องโทษที่อยู่ในความดูแลของกรมราชทัณฑ์

หากการยืนยันว่า “ผ่าตัดแล้ว” ถูกนำมาใช้เป็นเหตุผลหลักในการไม่เข้าสู่แดนคุมขัง ย่อมสะท้อนว่าบทบาทในฐานะนายกรัฐมนตรี ถูกแทรกแซงโดยสายสัมพันธ์ในครอบครัว ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่อาจยอมรับได้ในรัฐที่ยึดหลักนิติธรรม

ในกรณีที่ศาลเห็นว่ามีเหตุให้บังคับโทษตามคำพิพากษาเดิม และหากแพทยสภาสรุปว่ามีความผิดจริยธรรมในการรับรองการรักษา คำพูดของนายกรัฐมนตรีเองอาจกลายเป็นหลักฐานประกอบการตรวจสอบในกระบวนการยุติธรรม

สิ่งที่จะตามมาคือการพิจารณาความรับผิดตาม มาตรา 157 ของประมวลกฎหมายอาญา ว่ามีการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ หรือมีส่วนรู้เห็นในการให้สิทธิพิเศษเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดหรือไม่

เสถียรภาพของรัฐบาลจึงไม่ได้ถูกคุกคามจากฝ่ายค้าน หากแต่เกิดขึ้นจาก พฤติกรรมภายในที่สร้างความเคลือบแคลงต่อหลักนิติธรรม

การกล่าวอ้างว่า “ความจริงจะยืนยันตัวเอง” ไม่เพียงพอในสภาวะที่สังคมต้องการข้อมูลที่จับต้องได้ เพราะหากความจริงนั้น มาพร้อมกับข้อสงสัยใหม่ เช่น “หลักฐานจัดเตรียมย้อนหลัง” หรือ “ผ่าตัดจริงแต่ไม่ตรงตามเกณฑ์วิกฤต” ย่อมทำให้สถานการณ์ซับซ้อนกว่าที่เคยเป็น

กรณีนี้จึงไม่ใช่แค่ เรื่องของการรักษา หรือความสัมพันธ์ในครอบครัว หากแต่คือการยืนยันต่อประชาชนว่า รัฐไม่เลือกปฏิบัติ และผู้นำประเทศไม่ใช้ตำแหน่งเพื่อปกป้องบุคคลที่ควรถูกบังคับโทษตามคำพิพากษาของศาล

การให้คำยืนยันว่า “ป่วยจริง ผ่าตัดด้วย” โดยไม่มีข้อมูลสนับสนุนอย่างเป็นรูปธรรม จึงไม่ต่างจากการ นำตำแหน่งบริหารสูงสุดไปยืนอยู่บนเส้นแบ่งของศรัทธาและข้อสงสัย

ขณะที่ ชั้น 14 โรงพยาบาลตำรวจ กลายเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้วัดแค่สถานะของผู้ป่วย แต่กำลังกลายเป็น สมรภูมิที่พิสูจน์จริยธรรมทางอำนาจของผู้นำหญิงคนที่สองของประเทศ

ข้อเท็จจริงภายหลังการออกจากโรงพยาบาล ยังสร้างคำถามซ้ำอีกครั้ง เมื่อผู้ที่เคยถูกระบุว่าป่วยถึงขั้นวิกฤต ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของแพทย์ตลอดเวลา กลับปรากฏภาพ เดินได้ตามปกติในบ้านพัก พร้อมสื่อสารสาธารณะหลายครั้ง

แม้จะมีความพยายาม สร้างภาพความเจ็บป่วยต่อเนื่อง ด้วยการใส่เฝือกคอและเฝือกแขน แต่ ลักษณะอาการที่แสดงออกหลังออกจากโรงพยาบาล กลับไม่สอดคล้องกับคำอธิบายก่อนหน้า ว่าเป็นผู้ป่วยที่ “เสี่ยงเป็นตายเท่ากัน” และต้องอยู่ใกล้แพทย์ตลอดเวลา

การฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ภายหลังพักรักษานานถึงครึ่งปี จึงกลายเป็นอีกหนึ่งข้อสงสัยสำคัญว่า สาธารณชนกำลังเผชิญกับความจริง หรือภาพลวงทางการเมือง

บางครั้ง คำพูดไม่กี่คำในฐานะลูก อาจกลายเป็นหลักฐานในชั้นไต่สวน และต้นตอของความรับผิดทางอาญาในฐานะนายกรัฐมนตรี.