17 มี.ค.2564 – น.ส.ไอดา อรุณวงศ์ ณ อยุธยา บรรณาธิการสำนักพิมพ์อ่าน ซึ่งเป็นหนังสือในเครือฟ้าเดียวกันโพสต์เฟซบุ๊กระบุว่า เมื่อวานแวะไปศาลอาญาตอนเช้าแค่เพราะรู้ว่าอานนท์ได้ถูกเบิกตัวมาทำหน้าที่ทนาย กะว่าจะไปถามไถ่คำสองคำแล้วก็จะรีบกลับบ้านไปทำงาน แต่กลายเป็นว่าต้องมารับรู้ข่าวที่น่าตกใจเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเรือนจำ และกลายเป็นว่าต้องขอยื่นประกันอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่ามันก็จะไม่มีความหมายอยู่นั่นเอง
แต่คุณต้องลองมานั่งอยู่กับบรรดาแม่ พ่อ ยาย น้องสาว เหล่านั้น ที่ความหวังว่าจะได้ประกันก็ยังคงเป็นความหวังเดียวและความหวังสุดท้าย กระทั่งหลานตัวเล็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เอาแต่ชักมีดดาบพลาสติกกวัดไกว ก็ยังอุตส่าห์พูดซ้ำๆ ให้ผู้ใหญ่ทั้งขำทั้งน้ำตาไหล ว่าโตขึ้นจะเป็น “ทนายนนท์”

แล้วคุณก็ต้องยื่นประกันไปแบบทำใจ คุณแม่ของอานนท์นั่งน้ำตาไหลเงียบๆ และคุณก็รู้สึกกระดากปากเกินกว่าจะปลอบใจแกด้วยนิทานหลอกเด็กเรื่องกระบวนการยุติธรรมไทยอีกต่อไป ส่วนที่จะพอลุ้นได้เล็กน้อยมีอยู่คนเดียวคือกรณีของแอมมี่ ที่มีหลักฐานเหตุจำเป็นมายืนยันเพิ่มเติมเมื่อคุณแม่อุตส่าห์บึ่งเอาใบรับรองแพทย์เฉพาะทางที่ทางโรงพยาบาลเพิ่งออกให้ มายืนยันความสำคัญยิ่งยวดของการต้องเข้ารับการผ่าตัดดวงตา 

แล้วเราก็นั่งกองกันอยู่ในห้องยื่นประกันอันน่าอนาถาห้องนั้นเหมือนเดิมเหมือนคนบ้าจนฟ้ามืด จนเหลือเป็นชุดสุดท้ายรอปิดศาลเหมือนเดิม นั่งยันตัวด้วยหลังที่ปวดจนหายปวดจนกลับมาปวดรอบใหม่ จะโอดโอยก็นึกอายคุณยายของอานนท์ที่นั่งนิ่งในชุดผ้าซิ่นอย่างอดทนไม่ปริปากใด 

แล้วผลก็ออกมาอย่างที่ทราบ หรืออันที่จริงคืออย่างที่คุณก็ทราบอยู่แล้วล่วงหน้าว่าจะเป็นอื่นไปได้อย่างไร ในเมื่อ “เหตุให้เปลี่ยนแปลงคำสั่ง” นั้นไม่มีใครตรัสรู้ได้อีกต่อไปแล้วว่ามันสถิตย์อยู่ที่ไหน คุณแม่ของเพนกวินซึ่งพยายามปลุกปลอบกำลังใจทุกคนเท่าที่จะทำได้ตลอดมา กลับเป็นฝ่ายก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไรแม้สักคำหลังเซ็นรับทราบคำสั่งประกันที่สันนิษฐานไว้ก่อนล่วงหน้าว่าจำเลยกระทำผิดไปแล้วเสมอมา 

แล้วคุณก็เดินมึนๆออกมาเรียกแท็กซี่กลับบ้านคนเดียวหน้าศาลอาญาแห่งนั้นเหมือนเดิม จะโพสต์รายงานอะไรตั้งแต่เมื่อคืนก็หมดแรงเกินไป ก็รู้สึกอายและขยะแขยงตัวเองเกินไปที่จะบอกแก่ผู้คนว่าคุณเดินกลับเข้ามายื่น  “คำร้อง” ต่อพวกเขาเหล่านั้นภายใต้ชายคาแห่งนี้อีกแล้วหรือนี่ 

และเชื่อสิ คราวหน้าคุณก็ยังจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับมาอีก เพียงแต่บางทีคราวหน้า คุณจะพก “รักเอย” มาอ่านภาวนา (หรือสาปแช่ง?) ฆ่าเวลา แทนการอ่านไบเบิ้ล

ปล.ขอบคุณพี่สาวจากเชียงใหม่ที่ซื้อน้ำขนมพอประทังไว้ให้เมื่อตอนบ่าย ขออภัยที่พอตกค่ำก็ไม่มีใครกินอะไรลงแล้ว