“ประชาธิปไตย” ถูกยกเป็นฉากสวยบนเวทีการเมือง เพื่อปกปิดว่าพรรคการเมืองใหญ่สองพรรค ใช้มันเป็นเครื่องมือรักษาอำนาจ โดยไม่แยแสอนาคตของประเทศ

ประชาธิปไตยสายพันธุ์ยูนิคอร์น อาจดูสวยในจินตนาการ แต่เมื่อมัน “ป่วย” ด้วยโรคกลัวรัฐประหาร จนไม่กล้าทวงถามอำนาจที่ล้มเหลว ประชาธิปไตยนั้นก็ไม่ต่างจากความฝันที่กำลังจะตาย

สิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศไทยตอนนี้ ไม่ใช่การเปิดโปงข้อมูลลับที่น่าตื่นเต้นจริง สิ่งที่ ฮุน เซน ประกาศว่าจะ “แฉ” ทักษิณ ชินวัตร ส่วนใหญ่คือเรื่องที่ถูกพูด ถูกวิเคราะห์ และถูกตั้งข้อสงสัยในประเทศไทยมานานแล้ว

ประชาธิปไตยไม่ใช่ศิลปะแห่งความหวาดระแวง หากแต่คือระบบที่เติบโตจาก ความเชื่อมั่นในโครงสร้างของรัฐ
ไม่ใช่สนามทดลองของกลุ่มที่คิดว่า โลกทั้งใบควรถูกพับใส่กระดาษ A4 ที่ตัวเองเขียนขึ้น

การชุมนุมในวันที่ 28 มิถุนายน ที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ กำลังกลายเป็นภาพสะท้อนที่ชัดเจนที่สุดว่า ประชาชนไม่เชื่อมั่นในรัฐบาล อีกต่อไป โดยเฉพาะในยามที่ประเทศเผชิญ วิกฤต

การ อุ้มเด็กขึ้นครองเมือง ในวันนี้ ไม่ใช่แค่การส่งต่ออำนาจแบบเดิมๆ
แต่มันคือการ แลกเก้าอี้ทางการเมือง ที่เต็มไปด้วย เล่ห์เหลี่ยม และ เกมสกปรก ท่ามกลาง ซากศรัทธาของประชาชน ที่ร่วงโรยจนแทบไม่เหลื