วันนี้…สวัสดีกันหรือยัง

เป็นเรื่องที่คนใช้ LINE น่าจะเคยเจอกันแทบทุกคน

เปิดโทรศัพท์มาตอนเช้า เจอดอกไม้ กาแฟ พระอาทิตย์ วิวสวยๆ แล้วแต่ใครจะเลือกมา บางรูปมีคำอวยพรมาเสียเต็มพื้นที่

“สวัสดีวันอาทิตย์”

พอวันใหม่ก็เปลี่ยนเป็น “สวัสดีวันจันทร์” แล้วก็ “สวัสดีวันอังคาร” ไล่กันไปเรื่อยๆ ครบเจ็ดวันก็เริ่มใหม่

เจ้าของซองชื่อ “สุจิตรา”

เธอบอกว่าอ่าน “โลกหมุนเร็ว…ป้าค่อยๆ จิ้ม” แล้วชอบ รู้สึกว่า “เปิดซองออนไลน์” เป็นพื้นที่พักสายตา พักใจจากข่าวบ้านเมืองหนักๆ

ชมกันมาแบบนี้ ผมก็ต้องขอบคุณก่อนครับ

ซองของคุณสุจิตราก็น่าอ่านครับ เรื่องเริ่มจากภาพที่เห็นกันอยู่ทุกเช้า เจ้าตัวเคยเห็นแล้วถอนหายใจด้วยซ้ำ จนวันหนึ่งภาพเดิมไม่มา คราวนี้กลับรู้สึกว่าขาดอะไรไป

เกิดอะไรขึ้น

อ่านกันครับ

ถึง คุณเสมอต้น ที่นับถือ

ดิฉันติดตามอ่านคอลัมน์ของคุณเสมอต้นมาพักหนึ่ง แล้ววันก่อนได้อ่านเรื่อง โลกหมุนเร็ว..ป้าค่อยจิ้ม ชอบค่ะ เหมือนคอลัมน์นี้เหมือนเป็นพื้นที่พักสายตาและพักใจจากข่าวสารบ้านเมืองที่หนักหน่วง เลยอยากลองส่งจดหมายมาร่วมคุยด้วยสักฉบับค่ะ

เรื่องที่อยากชวนคุยด้วย ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลยค่ะ แต่อยากชวนคุยเรื่อง “สติกเกอร์สวัสดีตามวัน” ในไลน์ ที่เรามักจะได้รับกันทุกเช้า

ดิฉันเชื่อว่าหลายคนคงคุ้นเคยดี เช้าวันจันทร์ก็มาแล้ว… ดอกไม้สีเหลืองสดพร้อมข้อความ “สวัสดีวันจันทร์ ขอให้มีความสุข” พอวันอังคารก็เป็นดอกไม้สีชมพู วันพุธสีเขียว ยาวไปจนถึง “แฮปปี้วันศุกร์” หรือ “สวัสดีวันเสาร์”

สารภาพตามตรงนะคะว่า เมื่อก่อนตอนที่ดิฉันเริ่มเล่นไลน์ใหม่ๆ เวลาเห็นสติกเกอร์พวกนี้เด้งเข้ามาในไลน์กลุ่มครอบครัวหรือไลน์เพื่อนเก่า ดิฉันมักจะเผลอถอนหายใจเงียบๆ ในใจ บางทีก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างรกหน้าจอ หรือมองว่าเป็นการส่งต่อกันตามหน้าที่แบบไม่ได้คิดอะไร แค่กดส่งๆ ไปให้มันจบไปในแต่ละเช้า บางทีหนักกว่านั้นคือแอบคิดด้วยซ้ำว่า คนส่งเขาไม่มีอะไรทำหรือไงนะ ถึงต้องมานั่งส่งรูปพวกนี้ทุกวัน

แต่พอเวลาผ่านไป อายุเราเริ่มมากขึ้น สังคมเริ่มแคบลง และโลกข้างนอกมันมีแต่เรื่องวุ่นวาย เครียดทั้งเรื่องงาน เรื่องข่าวการเมืองที่เปิดไปทางไหนก็มีแต่เรื่องให้ปวดหัว ดิฉันกลับเริ่มมองเจ้าสติกเกอร์พวกนี้เปลี่ยนไปค่ะ

มีอยู่วันหนึ่ง ดิฉันตื่นเช้ามาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า พอเปิดโทรศัพท์ดู พบว่าสติกเกอร์ “สวัสดีวันพฤหัสบดี” จากเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งที่เคยส่งมาให้ทุกเช้าจู่ๆ ก็หายไป วันนั้นทั้งวันดิฉันกลับรู้สึกโหว่งๆ อย่างบอกไม่ถูก พอมารู้ทีหลังว่าแกป่วยจนไม่ได้จับโทรศัพท์ มันเลยทำให้ดิฉันเพิ่งคิดได้ว่า… เจ้าสติกเกอร์สีฉูดฉาดพวกนี้ จริงๆ แล้วมันไม่ได้ทำหน้าที่แค่แจ้งวันหรอกค่ะ

แต่มันคือ “รหัสสัญญาณ” ของคนส่งต่างหาก

สำหรับคนรุ่นใหญ่ หรือแม้แต่คนเหงาๆ ในยุคนี้ การกดส่งสติกเกอร์พระ ดอกไม้ หรือกาแฟยามเช้า มันอาจหมายถึงคำว่า “วันนี้ฉันยังสบายดีอยู่นะ” หรือ “ฉันยังคิดถึงเธออยู่นะ แม้จะไม่มีเรื่องอะไรพิเศษมาเล่าให้ฟังก็ตาม” มันคือความหวังดีแบบเงียบๆ ที่ไม่ต้องใช้คำพูดหรูหราอะไรเลย

เดี๋ยวนี้เวลาเห็นสติกเกอร์สวัสดีวันจันทร์หรือแฮปปี้วันศุกร์เด้งขึ้นมา ดิฉันเลยไม่รู้สึกรำคาญอีกแล้ว แต่กลับยิ้มรับและรู้สึกขอบคุณที่อย่างน้อยในเช้าวันใหม่ ยังมีใครสักคนนึกถึงเราและส่งพลังบวกเล็กๆ มาให้ก่อนเริ่มวัน

ดิฉันเลยอยากลองถามคุณเสมอต้นดูบ้างค่ะว่า ในมุมของคุณเสมอต้น มองเรื่องสติกเกอร์สวัสดีตามวันพวกนี้ยังไงบ้างคะ? คุณเคยรู้สึกรำคาญบ้างไหม หรือมองว่ามันมีความหมายซ่อนอยู่ในนั้นเหมือนกัน? แล้วในโทรศัพท์ของคุณเสมอต้น ทุกวันนี้ยังมีสติกเกอร์พวกนี้เด้งเข้ามาทักทายในทุกๆ เช้าอยู่หรือเปล่า?

หวังว่าเรื่องชวนคุยเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉีกแหวกแนวจากเรื่องหนักๆ ในสังคมฉบับนี้ จะพอช่วยให้คุณเสมอต้นและผู้อ่านได้ยิ้มมุมปากกันบ้างนะคะ

ขอให้อ่านจดหมายฉบับนี้ด้วยความรู้สึก “แฮปปี้” ไม่ว่าจะตรงกับวันอะไรก็ตามค่ะ

ด้วยความนับถือ

สุจิตรา

คุณสุจิตราครับ

เรื่องที่เล่ามา ผมเข้าใจ เพราะใน LINE ผมก็มี “สวัสดีตอนเช้า” เด้งมาอยู่เรื่อยๆ ดอกไม้ กาแฟ คำอวยพร หน้าตาคุ้นเคยกันดี

แต่บางเช้าก็หลุดจากหมวดนี้ไปไกลหน่อยครับ

เปิดมาเจอภาพสาวหน้าตาดี แต่งตัวพอให้รู้ว่าเช้านี้อากาศน่าจะร้อน พร้อมข้อความเรียบร้อยเชียว

“สวัสดีคุณลุง เช้านี้ดื่มนมหรือยังคะ”

อะนะ…

กาแฟไม่ต้องแล้ว

ตื่นแล้ว!

ทีนี้เหลือแค่ว่า รูปนี้จะหยุดอยู่ที่ LINE ผม หรือเดินทางต่อไปหาบรรดาลุงๆ ทั้งหลาย

ขอข้ามเรื่องนี้ไปเลยดีกว่า

ว่าไปแล้ว รูปสวัสดีตอนเช้าพวกนี้เดินทางกันไกลเหมือนกันนะครับ กว่าจะมาถึงเรา ไม่รู้ผ่านมากี่ LINE แล้ว เจ้าของรูปเดิมคงตามไม่ไหว

เมื่อก่อนผมไม่ได้รำคาญครับ แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันมีความหมายอะไรเป็นพิเศษ ใครส่งมาก็ดู บางทีก็ตอบ แล้วก็ผ่านไป

จนได้อ่านซองคุณสุจิตรานี่แหละครับ

ถ้าคนเดิมส่งมาให้ทุกเช้า เราเห็นจนชิน วันไหนเงียบขึ้นมาก็คงรู้สึกแปลก

เอ๊ะ วันนี้หายไปไหน

แต่รูป “สวัสดีวันจันทร์” แบบนี้ก็โดนแซวอยู่ไม่น้อย

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเหมือนกันที่มันถูกบางคนเอาไปผูกกับคำว่า “คนแก่”

แค่ส่งดอกไม้ ส่งกาแฟ ส่งคำอวยพรตอนเช้า ก็เหมือนถูกจัดรุ่นให้เสร็จเรียบร้อย

บางทียังลากจากอายุไปถึงการเมืองได้อีก

อันนี้ผมว่าไปกันใหญ่

คนเราจะชอบส่งรูปดอกไม้ “สวัสดีวันจันทร์” ตอนเช้า มันบอกได้ด้วยหรือว่าเขาคิดการเมืองแบบไหน

แล้วต่อให้คนส่งอายุมากจริง จะมีอะไรให้ต้องขำเขานักหนา

เขาตื่นมาแล้วนึกถึงใคร ก็ส่งคำว่าสวัสดีไปหา

อย่างน้อยเขาก็ยังนึกถึงคนอื่น

ผมว่าดีกว่าตื่นมาแล้วนึกได้แต่ว่า วันนี้จะไปแขวะใครในโซเชียลดี

อ่านเรื่องนี้แล้วผมนึกถึงซองของป้าเพ็ญประภาขึ้นมาครับ

ซองของป้าเพ็ญประภา คนในบ้านอยู่ใกล้กันแท้ๆ แต่ต่างคนต่างดูโทรศัพท์ จนแทบไม่ได้คุยกัน

พอมาถึงซองคุณสุจิตรา กลับเป็นอีกเรื่อง

คนส่งกับคนรับไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันด้วยซ้ำ แต่ยังใช้โทรศัพท์ทัก “สวัสดี” หากันได้ทุกเช้า

อ้อ…โทรศัพท์มันก็อยู่ของมันนั่นแหละ

คนหยิบขึ้นมาใช้ต่างหาก ว่าจะใช้มันพาคนใกล้ให้ห่าง หรือพาคนไกลให้ยังนึกถึงกัน

คุณสุจิตราเล่าว่า เมื่อก่อนเห็นรูปพวกนี้ก็เคยถอนหายใจ รู้สึกรกหน้าจอ

จนเช้าวันหนึ่ง คนที่เคยส่งกลับเงียบไป

พอมารู้ว่าแกป่วย ความหมายของรูปเดิมก็เปลี่ยนไป

คุณสุจิตราเรียกมันว่า “รหัสสัญญาณ”

ผมชอบคำนี้นะ

เพราะวันไหนรูปยังมา เราอาจไม่ได้คิดอะไร

แต่วันไหนมันไม่มา คนรับกลับรู้ก่อน

อย่างน้อยตอนที่ยังมีรูป “สวัสดีวันจันทร์” เด้งขึ้นมา ก็แปลว่ายังมีคนหนึ่งนึกถึงอีกคน และยังมีอีกคนเปิดขึ้นมาเห็น

เท่านั้นก็ดีแล้วครับ

แล้วถ้าวันหนึ่งชื่อที่เคยขึ้นมาทุกเช้าเงียบไปล่ะ

ไม่ใช่ลืมส่ง ไม่ใช่ติดธุระ แต่ไม่มีคนส่งมาอีกแล้ว

ถึงวันนั้น ต่อให้อยากเห็นดอกไม้สีเหลืองรูปเดิม หรือคำว่า “สวัสดีตอนเช้า” ที่เคยเห็นจนเบื่อ ก็คงไม่มีแล้ว

ชีวิตคนเราก็ประมาณนี้มั้ง

ตอนยังอยู่ด้วยกัน เรื่องเล็กๆ หลายอย่างดูธรรมดาเหลือเกิน จนบางทีเราลืมไปว่าความธรรมดานั่นแหละมีค่า

ยังทักกันได้ ก็ทักกันไปเถอะครับ

วันหนึ่งเราอาจคิดถึง “รหัสสัญญาณ” เล็กๆ แบบนี้มากกว่าที่คิด

คุณสุจิตราฝากประโยคสุดท้ายมาว่า

“ขอให้อ่านจดหมายฉบับนี้ด้วยความรู้สึก ‘แฮปปี้’ ไม่ว่าจะตรงกับวันอะไรก็ตามค่ะ”

อ่านจบแล้วครับ

แฮปปี้ด้วย

ว่าแต่วันนี้…

สวัสดีกันหรือยังครับ

—เสมอต้น
20 กันยายน 2569

📌 เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ 📩 [email protected] หรือ 💬 Inbox เพจ Facebook “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว เรื่องที่พบเจอ หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.