เสียงหนึ่งหล่นกลางหน้าสื่อไม่ใช่เสียงที่ดังในเชิงอารมณ์แต่คือ เสียงที่ชัดเจนในเชิงอำนาจ “ตกลงคุณอนุทิน หรือคุณไชยชนก ใครเป็นหัวหน้าพรรค?”

เสียงที่ดังที่สุดในสภาเมื่อวันที่ 9 เมษายน ไม่ได้มาจากฝ่ายค้าน ไม่ใช่เสียงอภิปรายซักฟอก และไม่ได้ตั้งใจจะไล่ใครตกเวทีการเมือง หากแต่มาจากปากของ สส.ฝ่ายรัฐบาลเอง

เช้าวันที่ 9 เมษายน 2568 ผู้ชุมนุมจากหลากหลายเครือข่ายทยอยปักหลักหน้าอาคารรัฐสภาใหม่ที่เกียกกาย พร้อมตะโกนเสียงดัง “ไม่เอากาสิโน” ท่ามกลางแดดร้อนและการรักษาความปลอดภัยจากเจ้าหน้าที่ แม้จะรู้ดีว่า

หากมีใครสักคนบอกว่าตนรู้จักนายกรัฐมนตรี แนบภาพ แชท และข้อความสนทนาส่วนตัวประกอบ คุณจะเชื่อหรือไม่?

ร่างพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจร ที่เตรียมเข้าสู่การพิจารณาของสภาในวันที่ 9 เมษายน กลายเป็นจุดวัดใจทางการเมืองที่ลึกกว่ารายละเอียดในร่างกฎหมาย มันคือสนามทดสอบความสัมพันธ์ภายในรัฐบาลที่กำลังหมุนรอบอำนาจที่ไม่ปรากฏบนเวที

เราอาจจะเคยเติบโตมากับประโยคคลาสสิก ว่า “เมื่อใดที่รัฐแข็งแกร่ง ประชาชนจะมั่นคง” แต่ในสังคมไทยยุคปัจจุบัน ดูเหมือนเราต้องปรับประโยคนี้ใหม่ให้ใกล้ความจริงขึ้นอีกนิด