ธรรมชาติโดยธรรม ของผู้นำ ผู้แทน ผู้ปกครอง!

เจริญพร สาธุชน ผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา.. เรื่องการเลือกผู้นำตามระบอบประชาธิปไตย ที่ประเทศในโลกตะวันตกพากันเห่อ.. คลั่งไคล้.. จนแพร่ระบาดมาสู่เอเชีย แผ่ไปทั่วบ้านเล็กเมืองน้อย ที่อนุวัตไปตามกระแส โลกาธิปไตย จริงๆ แล้ว มิใช่เป็นเรื่องใหม่ นับตั้งแต่เกิดการอุบัติขึ้นของสังคมมนุษยชาติ

หากสืบสาวไปในอดีต ปรากฏเรื่องราวตามร่องรอย นิทาน ตำนาน.. ที่กล่าวอ้าง จะพบเห็นความเป็นจริงของการเลือกผู้แทนของมวลสมาชิกในสังคมนั้นๆ เพื่อเข้าไปทำหน้าที่รับผิดชอบ ดูแล ทำการบริหารปกครอง โดยหวังให้สังคมของตนเกิดความสงบ.. บรรลุถึงประโยชน์และความสุขอย่างทั่วถึงกัน..

จึงได้เห็นสาระธรรมเก่าก่อน ที่ว่าด้วย คุณสมบัติของความเป็นผู้นำ ผู้ปกครอง.. ผู้บริหารสังคมของมวลมนุษยชาติ.. ที่แม้แต่ในสัตว์ทั้งหลายจะต้องมี ได้แก่ ความรัก.. ความสงสาร ความซื่อสัตย์.. ความซื่อตรง.. และความเสียสละ โดยมีความรู้ ความสามารถ เพื่อประสิทธิภาพในการกระทำเป็นสาระสำคัญ พร้อมทั้งต้องมีสีสันวรรณะของรูปร่างหน้าตาของผู้นำ ที่ต้องมีความสวยงาม ดูดี เป็นคุณสมบัติเสริม และมีพละกำลัง อันหมายถึง สุขภาพที่สมบูรณ์ เพื่อเอกภาพในการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ ที่ต้องให้ความสำคัญทั้งทางกายและจิต.. เป็นที่สุดของความเป็น ยอดคน

ผู้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วน ทั้งมีความรู้ ความสามารถ และมีคุณธรรมความดีงาม ประกอบกับมีสุขภาพที่สมบูรณ์ แข็งแรง มีพละกำลัง ไม่ขี้โรคอ่อนแอ.. จะได้รับการเรียกขานว่า เป็น ผู้มีบุญบารมีถึงพร้อม

 ผู้มีบุญบารมีถึงพร้อม .. สมบูรณ์ บริบูรณ์ ด้วยคุณสมบัติทั้งภายในภายนอกตามที่กล่าวมาโดยย่อ จึงมักจะได้รับการยกย่องเชิดชูให้เป็นผู้นำ.. ผู้ปกครอง เป็นผู้แทนในการเข้าไปใช้อำนาจหน้าที่ในการจัดการ เพื่อให้มวลสมาชิกในสังคมได้รับประโยชน์และความสงบสุขอย่างทั่วถึงกัน โดยคำนึงถึงหลักความยุติธรรม เที่ยงธรรม และความเสมอภาค.. ตามฐานะ บทบาท หน้าที่ความรับผิดชอบในแต่ละบุคคล

ธรรมชาติ จึงได้สร้างบุคคลที่มีวุฒิภาวะถึงพร้อมมาเป็นผู้นำโดยธรรม อันเป็นไปตามกฎธรรมชาติ ที่อ้างอิง ธรรมทั้งหลายที่เป็นไปตามเหตุปัจจัย เป็นสำคัญ ที่หมายถึง เส้นทางชีวิตของบุคคลที่ถึงพร้อมด้วยคุณธรรมความดีนั้น จะต้องสืบเนื่องมาจากอดีตจนถึงปัจจุบัน.. เป็นการสั่งสม พลวัตแห่งธรรม มาโดยแท้

ใน มงคลสูตร จึงได้กล่าวถึงเหตุแห่งความเจริญในเบื้องต้น นอกจากการ รู้จักคบบัณฑิต ไม่คบคนพาล บูชาบุคคลที่ควรบูชา แล้วนั้น.. สิ่งสำคัญต่อมา ได้แก่ การได้เกิดมาอยู่ในประเทศอันสมควร.. (ปะฏิรูปะเทสะวาโส จะ) ที่แปลตรงๆ ว่า การอยู่อาศัยในถิ่นที่เกื้อกูลต่อการเจริญกุศลธรรม และความเป็นผู้มีบุญที่ทำไว้ในกาลก่อนแล้ว ที่บาลีเรียกว่า ปุพเพกะตะปุญญะตา ที่แปลให้ชัดเจนได้ว่า.. ภาวะที่บุญหรือกุศลกรรมได้กระทำไว้แล้วในกาลก่อน และยังให้พอสืบเนื่องมาถึงปัจจุบัน รวมถึง อัตตะสัมมาปะณิธิ จะ ที่แปลตรงตัวว่า การตั้งเจตนาและการดำเนินตนให้ถูกต้องตรงธรรม มงคลทั้ง ๓ ประการ นับเป็นคุณสมบัติอันยิ่งของบุคคลที่มีความเจริญ อันควรแก่การได้ฐานะเป็นผู้นำ.. ผู้ปกครองหมู่คณะ โดยธรรมชาติ ที่อ้างอิงสัจธรรม..

หลักธรรมทั้ง ๓ ข้อดังกล่าว ย่อมสร้างสรรค์ชีวิตของบุคคลนั้นๆ ให้ถึงพร้อมด้วยภาวะของผู้ควรแก่การเป็นผู้นำ.. ผู้ปกครอง อย่างประจักษ์ในเบื้องต้น โดยเมื่อมาผนวกกับปัจจุบัน ที่ต้องพัฒนาตนเองให้ถึงพร้อมด้วย ความรู้-ความสามารถ ในการบริหารจัดการงาน ซึ่งต้องบวกด้วยมงคลลำดับต่อไป ได้แก่  พาหุสัจจัญจะ.. สิปปัญจะ ที่หมายถึง การได้ศึกษาเล่าเรียนจนมีความรู้ความสามารถ มีศิลปวิทยาการ.. จึงจะนับเป็นบุคคลที่มีคุณภาพ อีกทั้งจักต้องดำรงตนอย่างมี วินัยอันชนศึกษาดีแล้ว ที่บาลีกล่าวว่า วินะโย จะ สุสิกขิโต สำคัญยิ่งจะต้องพูดจาเป็นสุภาษิต ซึ่งหมายถึง พูดจาเป็น ได้แก่ รู้จักพูดถูกกาละ ถูกบุคคล ถูกถ้อยคำ และถูกเจตนา ไม่ใช่แค่พูดเก่ง.. แต่พูดแล้วไม่เป็นพิษภัยและเอื้อในประโยชน์.. ซึ่งนับเป็นคุณสมบัติอันสำคัญยิ่งของผู้นำ.. ผู้ปกครอง หรือผู้ที่ควรได้รับการคัดเลือกเป็นผู้แทนของตน ที่จะต้องมี สุภาษิตา จะ ยา วาจา ที่จะนำไปสู่การมี สัมมาวาจา...

ในสังคมโหลยโท่ย.. หรือสังคมที่เสื่อมคุณภาพ ไร้มาตรฐานจริยธรรม.. ไร้ศีลธรรมและปัญญา เป็นหลักในการดำเนินชีวิต เราจะพบเห็นการใช้วาจาที่ไม่เป็น สุภาษิต โดยสังคมแบบนี้จะนิยมการพูดจาหยาบคาย ไร้คำจริง ส่อเสียดติฉินนินทา จนเป็นนิสัย และพูดจาเหลวไหลไร้สาระ.. แม้กระทั่งเจ้าตัวเองยังมึนงงว่า พูดเท็จหรือพูดจริง..!!

บุคคลที่มีนิสัยแบบนี้.. จึงไม่ควรได้รับการเลือกมาเป็นผู้แทน.. ผู้นำ ของสังคมประเทศชาติ.. เพราะแม้แต่ตัวเองยังดื่มด่ำกับโมหะกิเลส จนแยกแยะไม่ออกว่า จริงหรือเท็จ, ดีหรือชั่ว.. ที่น่าเป็นห่วงยิ่งคือ พฤติกรรมทางจิต ที่มีลักษณะไร้การควบคุมอารมณ์.. ยกอารมณ์เหนือเหตุผล เสพดรามามากกว่าความเป็นจริง และยกย่องความฉาบฉวยมากกว่าความจริงใจ ที่เรียกว่า คนโหลยโท่ย...

สาธุชนทั้งหลายจึงควรตั้งสติให้ดี และรู้จักพิจารณาอย่างประณีตแยบคาย จะพบเห็นลักษณะเอกบุรุษของความเป็น คนโหลยโท่ย ที่มีดารดาษในสังคมปัจจุบัน ที่ภาวะ สังคมเกาะกระแสหลักมิจฉาทิฏฐิ ที่คนในสังคมจะมี อุปนิสสยปัจจัยแก่ โลภะ โทสะ โมหะ มากกว่าปัจจัยฝ่าย กุศลธรรม คือ อโลภะ อโทสะ อโมหะ .. ซึ่งมีสภาพสังคมที่กล่าวให้ตรงใจได้ว่า..

ไม่ใช่สังคมมีคนเลวมาก..

แต่เป็นสังคมที่ความเลวไม่ถูกละอาย!

จึงไม่แปลก หากจะมีการยกย่อง เชิดชู คนพาล และชื่นชมกระแสการคิด พูด ทำ แบบต่ำๆ โดยมีการคบค้าหาผลประโยชน์เป็นลักษณะตอบแทน แม้จะเลวๆ ชั่วๆ.... และแม้จะต้องขายชีวิต ขายสิทธิ ขายเสียงตนเอง โดยไม่ไตร่ตรองถึงผลดีผลเสียใน วิถีสังคมโหลยโท่ย .. ที่รกรุงรังไปด้วยการฉ้อฉล.. อยากได้ เพ่งพยาบาท อาฆาต จองเวรกันไปไม่รู้จบ.. ที่จะเป็นผลคืนกลับมา!!

ดังการเลือกผู้แทน ผู้นำ.. ในอดีตของหมู่สัตว์ ทั้งที่เจริญและไม่เจริญ ให้เห็นเป็นแบบอย่าง โดยถ้าเป็น สังคมที่เจริญ ไม่โหลยโท่ย เขาจะเลือก บุคคลผู้มีรูปร่างดูดีสวยงาม มีมารยาทเรียบร้อย และมีสติปัญญา เป็นผู้นำ.. ผู้ปกครองของตน ไม่ว่าการเลือก พระราชา ของมนุษย์ หรือการเลือกผู้นำของพวกสัตว์เดรัจฉาน เช่น ราชสีห์เป็นผู้นำของสัตว์สี่เท้า หรือพวกปลาที่เลือก ปลาอานนท์ เป็นหัวหน้า เป็นต้น

การเลือกผู้นำ.. ตามธรรมชาติ จึงจำเป็นต้องอ้างอิงถึง ปุพเพกะตะปุญญะตา (บุญกุศลที่กระทำไว้แล้วในกาลก่อน) ปะฏิรูปะเทสะวาโส (สังคมที่มีประเทศอันสมควร..) และ อัตตะสัมมาปะณิธิ (การตั้งตนไว้ชอบ) เป็นข้ออ้างอิงตามกฎธรรมชาติ...

จึงได้เห็นทุนเดิมของบุคคลที่เป็นผู้นำ.. ผู้ปกครอง ที่เรียกว่า บุญกุศลที่กระทำไว้แล้วในกาลก่อน ที่แสดงให้เห็นประจักษ์ในผิวพรรณวรรณะ รูปร่างหน้าตา.. สภาพสิ่งแวดล้อมของชีวิตในปัจจุบัน ที่แสดงผ่านท่วงท่ากิริยา ภาษาพูด.. และผนวกกับทุนใหม่ ได้แก่ การมีตนอันฝึกอบรมมาดีแล้วในการตั้งตนไว้ชอบ การมีสติปัญญาและความเพียรชอบ ที่จะรู้จักการกำหนดทิศทางของชีวิต (จิต) เพื่อให้สืบเนื่องไปในทางกุศล.. ตัดขาดบาป.. อกุศลทั้งปวง อันเป็นฐานของ สัมมาทิฏฐิ และ สัมมาสังกัปปะ .. ที่แสดงความสัมพันธ์กับอริยมรรคองค์ธรรม ๘ ประการ เป็นคุณสมบัติของเอกบุรุษ.. ที่ควรเป็นผู้นำ

ผู้นำ.. ผู้ปกครอง.. ผู้ที่ไม่โหลยโท่ย จึงต้องมี บุญเก่า บวกลบ บุญใหม่ .. และ เป็นชีวิตที่ไม่ติดลบ.. ไม่เริ่มจากศูนย์ในบุญบารมี.. แต่ต้องเริ่มจากมีบารมีขั้นพื้นฐานที่ถึงพร้อมจากอดีตที่ทำมา.. บวกกับ การทำคุณความดีในปัจจุบันที่เป็นบุญใหม่.. รวมเป็นพลังคุณความดี อันเป็นไปเพื่อประโยชน์ตนและมหาชน ที่แสดง วัฏจักรกุศลธรรม อันสมบูรณ์ ในชีวิตบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยธรรมชาติ สู่ความเป็นผู้นำ.. ผู้ปกครอง.. ผู้บริหารประเทศชาติ.. ดังที่ในอดีตเรียกว่า พระราชา..

จึงมีทฤษฎี/กฎเกณฑ์แห่งธรรมของการเลือกผู้นำ.. จากคนที่มีบุญเก่าบวกบุญใหม่.. ไม่ใช่ชั่วเก่าบวกชั่วใหม่.. แบบในสังคมโหลยโท่ย ที่มีระบบแก่งแย่งอำนาจเป็นเครื่องมือของ ผู้นำโดยไม่ชอบธรรม ซึ่งมีภาวะผู้นำที่ขาดคุณสมบัติตามธรรมชาติ.. ดังที่ได้เห็นเหตุที่เกิดขึ้นในอดีตระหว่าง อีกา กับ นกเค้า ที่ต่างฝ่ายต่างโต้แย้ง ไม่ยินยอมรับความเป็นผู้นำของแต่ละฝ่าย โดยอ้างถึง อีกาเสียงไม่เพราะ.. นกเค้าหน้าตาไม่สวยงาม ถมึงทึง เหมือนโกรธเกลียดใครมา... ซึ่งไม่มีคุณสมบัติเพียงพอตามกฎเกณฑ์ธรรมชาติในแต่ละฝ่าย จนนำไปสู่ความขัดแย้งกัน ก่อเวรกรรมกันมายาวนานจากอดีตถึงปัจจุบัน..

ดังนั้น เรื่องธรรมชาติโดยธรรม ของผู้นำ.. ผู้ปกครองหมู่ชน.. ตามที่กล่าวมา จึงเป็นเรื่องสำคัญยิ่งที่สาธุชนควรทำความเข้าใจ เพื่อจะได้มีองค์ความรู้.. จะได้ไม่ไหลไปตามกระแส.. จนกลายเป็นคนโหลยโท่ยในสังคมนั้น.. ที่เลือก ผู้แทนโหลยโท่ย ให้กับตนเอง!!.

เจริญพร

dhamma_araya@hotmail.com