ภาษากายไม่เคารพต่อเพลงชาติ ไม่ใช่เรื่องเล็กและไม่ใช่ ‘เสรีภาพเท่ ๆ’ ของนักการเมือง

อย่าหลอกตัวเองว่า การยืนตรงเคารพเพลงชาติเป็นแค่พิธีกรรมล้าสมัย ในทางสังคมวิทยา นี่คือ สัญญะทางอำนาจและความเป็นสมาชิกของชาติ

เพลงชาติไม่ใช่แค่เสียงดนตรี ธงชาติไม่ใช่แค่ผืนผ้า แต่มันคือ “ภาษากลาง” ที่ทำให้คนหลากหลายแตกต่าง ยังรู้สึกว่า เราอยู่ฝั่งเดียวกัน และการ “ยืนตรง” คือภาษากายที่ชัดที่สุดว่า ฉันยอมรับกรอบร่วมของสังคมนี้

นักการเมืองไม่มีสิทธิทำตัวเหมือนคนไม่เกี่ยว ใครก็ตามที่เสนอตัวมาบริหารประเทศ

ไม่ใช่ปัจเจกธรรมดา แต่คือ ผู้แทนเชิงสัญลักษณ์ของสาธารณะ

ทุกท่าทาง ทุกการแสดงออก ถูกอ่านความหมายโดยคนทั้งประเทศ

ดังนั้น เมื่อสังคมตั้งคำถามกรณี ธนาธร กับ เท้ง ที่แสดงภาษากายต่อเพลงชาติ อย่ามาเล่นบทเหยื่อว่า “โดนจับผิดเรื่องเล็ก”

เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่มันคือคำถามว่า คุณรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชาติเดียวกับคนส่วนใหญ่หรือไม่

เสรีภาพ ไม่ใช่ใบอนุญาตให้ไร้สำนึก

ชอบอ้างเสรีภาพกันนัก แต่รัฐศาสตร์สอนชัดว่า เสรีภาพต้องมาพร้อมความรับผิดชอบตามบทบาท

คุณอาจตั้งคำถามกับรัฐ คุณอาจวิพากษ์โครงสร้างชาติ แต่การเมินเฉยต่อสัญลักษณ์ร่วม โดยเฉพาะในพื้นที่สาธารณะ คือการส่งสารว่า

“ฉันไม่ให้ค่าความรู้สึกร่วมของพวกคุณ” แล้วจะให้ประชาชนเชื่อได้อย่างไร ว่าคุณจะ “ทำงานเพื่อคนทั้งชาติ” ไม่ใช่แค่เพื่ออุดมการณ์ของตัวเอง

วิพากษ์จริง หรือแค่เซาะกร่อน?

สังคมที่เข้มแข็งเปิดให้วิพากษ์ แต่การวิพากษ์ที่ดีต้อง “สร้าง” ไม่ใช่ “กัดกร่อน”การตั้งคำถามต่อเพลงชาติ โดยไม่เข้าใจบริบททางประวัติศาสตร์ไม่สนใจความรู้สึกร่วมของคนส่วนใหญ่ และไม่เสนอสิ่งที่ดีกว่าแทน

ไม่ใช่ความแหลมคมทางปัญญา

แต่มันคือ การเซาะกร่อนความไว้วางใจทางสังคมจากภายใน

ปลวกไม่ได้พังบ้านในวันเดียว แต่มันกัดกินโครงสร้างทีละนิด จนบ้านพังทั้งหลัง

อยากเปลี่ยนประเทศ แต่ไม่เคารพรากฐาน

การยืนเคารพเพลงชาติใช้เวลาไม่ถึงนาทีแต่สะท้อนสำนึกต่อชาติทั้งชีวิต ถ้าคุณยังไม่เห็นคุณค่าของ

ความภาคภูมิใจ ความผูกพัน และความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของคนในชาติ

คำว่า “การเมืองเพื่อประชาชน” ก็อาจเป็นเพียงสโลแกนสวย ๆ ของคนที่อยากเป็นใหญ่ และอยากเปลี่ยนประเทศ ตามใจตัวเอง โดยไม่เคยรักมันจริง ๆ

นี่หรือ คือ คนรุ่นใหม่ที่สังคมต้องการ.....คำตอบอยู่ที่ทุกคน!!!

โดย อมร อมรรัตนานนท์