เนรเทศ

 โดยที่ประเทศไทยมีนโยบายต้อนรับคนต่างด้าวผู้สุจริตให้เข้ามาท่องเที่ยว พำนัก ทำงานและประกอบธุรกิจในราชอาณาจักรได้ โดยต้องปฏิบัติตามกฎหมายและรักษาความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน

แต่โดยที่พบว่ามีคนต่างด้าวจำนวนหนึ่ง ซึ่งแม้จะเข้ามาในราชอาณาจักรโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่มีพฤติกรรมหรือพฤติการณ์ที่ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามกฎหมายเพื่อแสวงหาประโยชน์ส่วนตน

หรือมีพฤติกรรมหรือพฤติการณ์ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน

นอกจากนี้ ยังพบคนต่างด้าวอีกจำนวนหนึ่งซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรโดยมิชอบด้วยกฎหมาย

จึงสมควรเนรเทศคนต่างด้าวที่ไม่พึงประสงค์เหล่านี้ออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเร็ว เพื่อรักษาไว้ซึ่งความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน และเพื่อสร้างความสงบสุขและความปลอดภัยในสังคมให้แก่ทั้งคนไทยและคนต่างด้าวที่พำนักอยู่ในประเทศไทย

แต่โดยที่ยังไม่มีระเบียบปฏิบัติราชการว่าด้วยการเนรเทศเพื่อเป็นการวางแนวปฏิบัติที่ชัดเจนให้แก่หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง

จึงจำเป็นต้องวางระเบียบปฏิบัติราชการว่าด้วยการเนรเทศเพื่อให้การบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับการเนรเทศเป็นไปโดยรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ

เป็นไงครับ ดุดันทีเดียว

ไปดูสาระสำคัญของระเบียบฉบับนี้กันครับ

ให้อำนาจปลัดกระทรวงมหาดไทยหรือผู้ที่ได้รับมอบหมาย รายงานต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เพื่อออกคำสั่งเนรเทศคนต่างด้าวที่กระทำความผิด หรือมีพฤติกรรมกระทบต่อความสงบเรียบร้อย ศีลธรรมอันดี และความผาสุกของประชาชน

คนต่างด้าวที่ได้รับโทษตามคำพิพากษาถึงที่สุดครบถ้วนและได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำแล้ว ระเบียบกำหนดความผิดที่เข้าข่าย ๖ ลักษณะ ได้แก่

๑.เข้ามาหรืออยู่ในราชอาณาจักรโดยมิชอบด้วยกฎหมายคนเข้าเมือง

๒.ทำงานในราชอาณาจักรโดยมิชอบด้วยกฎหมายว่าด้วยการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว

๓.ประกอบธุรกิจในราชอาณาจักรโดยมิชอบด้วยกฎหมายว่าด้วยการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว

๔.ปลอมแปลงเอกสารทางราชการหรือใช้เอกสารราชการปลอม

๕.กระทำความผิดตามกฎหมายที่มีโทษจำคุกตั้งแต่ ๕ ปีขึ้นไป

และ ๖.เป็นตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุนให้กระทำความผิดตามข้อ ๑-๕

ระเบียบฉบับนี้ออกตาม พระราชบัญญัติการเนรเทศ พ.ศ. ๒๔๙๙ ซึ่งประกาศใช้มานานมากแล้ว แต่ก็มีนานกว่านั้นครับ

พระราชบัญญัติการเนรเทศ พ.ศ. ๒๔๙๙ ถูกประกาศใช้แทน กฎหมายเนรเทศ ร.ศ. ๑๓๑ ซึ่งเป็นกฎหมายเก่าล้าสมัย

บังคับใช้ตั้งแต่รัชกาลที่ ๖

พระราชบัญญัติว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. ๑๓๑ (พ.ศ. ๒๔๕๕) คือชื่อกฎหมายที่ถูกต้องในประวัติศาสตร์

เพราะบางตำราบอกว่า ร.ศ. ๑๓๐

กฎหมายฉบับนี้ ถูกตราขึ้นหลังจากเกิดเหตุการณ์กลุ่มทหารและปัญญาชนพยายามก่อการปฏิวัติ

หรือ "กบฏ ร.ศ. ๑๓๐" ได้เพียง ๑ ปี

เหตุผลที่ออกก็เพื่อเป็นกลไกทางกฎหมายในการควบคุมและขับออกนอกประเทศซึ่งบุคคลต่างด้าวที่เข้ามาเคลื่อนไหวทางการเมืองและเป็นภัยต่อความมั่นคงของสยาม

ฉะนั้นจึงเป็นกฎหมายที่มีเป้าหมายเพื่อจัดการกับชาวต่างชาติที่เข้ามาพำนักในประเทศสยาม โดยเฉพาะกลุ่มชาวจีน

เช่น กลุ่มก๊กมินตั๋ง

หรือคนในบังคับต่างชาติที่ใช้พื้นที่สยามเคลื่อนไหวทางการเมือง หรือเผยแพร่แนวคิดปฏิวัติผ่านสื่อสิ่งพิมพ์

หลักการของกฎหมายคือ รัฐไม่สามารถใช้กฎหมายนี้เนรเทศคนสยามแท้ๆ ออกนอกประเทศได้

นั่นจึงทำให้คณะผู้ก่อการกบฏ ร.ศ. ๑๓๐ ที่เป็นชาวสยาม จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมายลักษณะอาญาและรับโทษจำคุกในประเทศแทน

กฎหมายให้อำนาจเด็ดขาดแก่รัฐมนตรีหรือเสนาบดีผู้รักษาการมีอำนาจสั่งจับกุม ควบคุมตัว และออกคำสั่งเนรเทศคนต่างด้าวคนใดก็ได้ออกไปนอกราชอาณาจักรเมื่อเห็นว่าเป็นภัยต่อความสงบเรียบร้อย

มาตรา ๕ ของกฎหมายฉบับนี้ระบุไว้ว่า หากคนต่างด้าวคนใดได้ทำเรื่องแปลงชาติ หรือโอนสัญชาติเป็นคนบังคับสยามไปแล้วก่อนหน้านั้น หากรัฐประสงค์จะเนรเทศบุคคลนั้น คำสั่งเนรเทศจะต้องมีข้อความระบุให้ "เลิกถอนคืนหนังสือสำคัญสำหรับการแปลงชาติ" ของผู้นั้นด้วย

เพื่อทำให้สถานะกลับไปเป็นคนต่างด้าวตามเดิมก่อนจะส่งตัวออกนอกประเทศ โดยจะต้องได้รับพระบรมราชโองการและประกาศในราชกิจจานุเบกษา

ปัจจุบันต่างชาติเข้ามาก่ออาชญากรรมในประเทศไทยเยอะพอควร

มีทั้งจีนเทา ฝรั่งเทา

หลังจากนี้จึงจะมีการเนรเทศอย่างเป็นระบบมากขึ้น ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการเนรเทศ พ.ศ. ๒๕๖๙

อย่าสับสนนะครับ การเนรเทศได้จะต้องมีคดีมีคำพิพากษาให้จำคุก และต้องพ้นโทษออกมาแล้วเสียก่อน

จึงจะเนรเทศได้

ไม่ใช่เดินดุ่มๆ ไปจับจีนเทา ฝรั่งเทา แล้วก็เนรเทศออกไปตามเสียงเชียร์ของชาวโซเชียล

คำสั่งเนรเทศสามารถกำหนดระยะเวลาขึ้นแบล็กลิสต์ห้ามเดินทางกลับเข้ามาในประเทศไทยเพิ่มเติมได้

มันมีข้อยกเว้นด้านสิทธิมนุษยชน อยู่นิดหนึ่งครับ

หากได้รับการร้องขอทางการทูตจากประเทศที่สามหรือองค์กรระหว่างประเทศ ภายใน ๗ วัน และตัวผู้ถูกเนรเทศยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษร สามารถส่งไปประเทศที่สามได้ หากพบว่าการส่งกลับประเทศต้นทางมีความเสี่ยงต่อการถูกทรมาน ถูกกระทำการที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรม ย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ หรือทำให้สูญหาย ที่เรียกว่าอุ้มหาย

โดยกระบวนการนี้ต้องเสร็จสิ้นใน ๓๐ วัน

ก็เป็นอันครบถ้วน คนทำงานด้านสิทธิมนุษยชนต้องเข้าใจตามนี้ด้วย

ไทยไม่ใช่ประเทศป่าเถื่อนครับ.