ความยุ่งยากเมื่อต้องเลือกข้าง-เลือกฝ่าย!!!

คือแค่มหาอำนาจสูงสุดอย่างคุณพ่ออเมริกา ตัดสินใจส่งเรือบรรทุกเครื่องบิน USS Abraham Lincoln เข้ามาขูดสี ขัดสนิม ณ ท่าเรือแหลมฉบัง พัทยา เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา หลังจากได้ปฏิบัติภารกิจฆ่าเด็ก ฆ่าผู้หญิง ฆ่าคนแก่-คนชรา ในตะวันออกกลาง หรือในอิหร่านมาหมาดๆ เพียงเท่านี้...ก็ยากที่จะปลีกตัวเองให้พ้นไปจากความยุ่งกันได้ง่ายๆ แม้ว่าการยอม การอนุญาต ให้เรือรบอเมริกาเข้ามาจอดเทียบท่า เข้ามาพักๆ ผ่อนๆ หลังจากกรำศึกอยู่ในทะเลเกือบๆ 9 เดือน มันอาจพอมี เหตุผล-ข้ออ้าง ที่ทำให้ตัวเองไม่ถึงกับต้องยุ่งฉิบหาย-ยุ่งตายห่ามากมายเกินไปนัก แต่ถ้านึกถึงคุณค่า ราคา ของสิ่งที่เรียกว่า มโนธรรม-ศีลธรรม ควบคู่ไปด้วย บรรดาเหตุผลหรือข้ออ้างทั้งหลาย มันออกจะน่าเกลียด น่าทุเรศ มิใช่น้อย โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงภาพบรรดาเด็กๆ นับร้อยๆ ณ โรงเรียนมินาบในประเทศอิหร่าน ถูกจรวดโทมาฮอว์กจากเรือบรรทุกเครื่องบินอเมริกา ฆ่าหมู่ สังหารหมู่ ตายเกลี้ยงนับแต่วันแรกของการเปิดฉากสงครามระหว่างอเมริกา-อิสราเอลกับมหาอำนาจตะวันออกกลาง อย่างอิหร่าน...

นี่...อันนี้นี่แหละ ที่ทำให้ผู้ที่แม้ไม่อยากจะยุ่งกับเรื่องราวใดๆ ยากส์ส์ส์ที่จะหายยุ่งกันได้ง่ายๆ เพราะการยอมโอนอ่อน ผ่อนตาม ความปรารถนา-ต้องการของคุณพ่ออเมริกา ไม่เพียงแต่จะเป็นตัวสะท้อนให้เห็นถึงการไม่ให้คุณค่า ราคา กับ มโนธรรม-ศีลธรรม ตามแบบฉบับที่พุทธศาสนิกชนพึงมี ยังอาจเป็นอะไรที่ไม่ต่างไปจากการยกฝ่าตีนลูบหน้าอิหร่านเขาเลยก็เป็นได้ แต่ถ้าคิดจะซุกมือ-ซุกตีน ไม่ยอมตอบสนองข้อเรียกร้องเพียงแค่เล็กๆ-น้อยๆ ของคุณพ่ออเมริกา โอกาสที่จะยุ่งฉิบหาย-ยุ่งตายห่า ภายในอนาคตเบื้องหน้า ก็พอมองเห็นโดยชัดเจนอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธ การประคับประคองตัวเองไม่ให้ต้องยุ่ง ต้องวุ่นวาย มันเลยเป็นอะไรที่ต้องอาศัย ศิลปะ-ความสามารถ มิใช่น้อย จะไปดื้อๆ ทื่อๆ จนตัวเองอาจต้องกลายสภาพไปเป็น ติ่งอเมริกา หรือ ติ่งอิหร่าน อันนั้น...ย่อมมีแต่จะนำมาซึ่งความวุ่นวาย หรือความยุ่งฉิบหาย-ยุ่งตายห่า ยิ่งขึ้นไปเท่านั้น...

ไม่ต่างอะไรไปจากการเป็น ติ่งสนธิ หรือ ติ่งอนุทิน นั่นแหละทั่น!!! จะไปดื้อๆ ทื่อๆ หรือไปเอาเหตุผลแบบหยาบๆ ง่ายๆ มาใช้วัดตัดสิน ก็มีแต่จะทำให้ ยุ่ง-กับ-ยุ่ง อย่างมิอาจปฏิเสธและหลีกเลี่ยงได้ ขนาด มังกรทะยานฟ้า อย่างอาจารย์ สุวินัย ภรณวลัย ที่อุตส่าห์เร้นกายฝึกฝ่ามือ ฝึกเคล็ดวิชากำลังภายในมาโดยตลอด ยังหนีไม่พ้นต้องเจอ ไอ้หนุ่มผมยาว อย่างคุณน้อง สุรวิชช์ วีรวรรณ ตั้งคำถาม ตั้งข้อสังเกต เอาดื้อๆ ด้วยเหตุเพราะดันไปหยิบเอาเรื่องโครงส้ง โครงสร้าง อะไรต่อมิอะไร มาใช้วัดตัดสิน การตัดสินใจ ลงถนน ของอภิมหาพิธีกรรายการสนทนาปัญหาบ้านเมือง อย่าง อาเฮียสนธิ ลิ้ม แห่งสำนักข่าว ผู้จัดการ ที่คุณน้อง สุรวิชช์ ท่านสังกัดอยู่...

แม้แต่ ป๋าเปลว สีเงิน ของหมู่เฮาทั้งหลาย...ก็ดูจะยังต้องบันยะบันยัง ยังต้องอาศัย ศิลปะ-ความสามารถ จำนวนมิใช่น้อย ในการประคับประคองตัวเอง เพื่อไม่ให้ต้องกลายเป็น ติ่งสนธิ หรือ ติ่งอนุทิน เอาง่ายๆ เผลอๆ อาจยากเสียยิ่งกว่าการประคับประคองตัวเองไม่ให้ต้องกลายเป็น ติ่งอเมริกา หรือ ติ่งอิหร่าน ที่เพียงแค่อาศัย มโนธรรมขั้นพื้นฐาน ก็พอตัดสินใจได้แล้วว่าใครดี-ใครชั่ว เพราะผู้นำอเมริกาอย่าง ทรัมป์บ้า นั้น ได้แสดงให้โลกทั้งโลก เห็นถึง ความเลวสมบูรณ์แบบ จนกลายเป็นมาตรฐานที่ไม่ต้องเสียเวลาคิด เสียเวลาแยกแยะ อะไรมาก...

อย่างไรก็ตาม...สำหรับไทยแลนด์ แดนสยาม ของหมู่เฮาทั้งหลาย...ที่ยังพอมีคนดีๆ อยู่เป็นจำนวนมิใช่น้อย ยังมีผู้ที่พร้อมจะเสียสละ อุทิศแรงกาย-แรงใจ เพื่อให้บ้านเมืองเจริญเติบโต ก้าวหน้า ก้าวไกล มีศีลธรรม มีคุณธรรม เป็นเครื่องยึดเหนี่ยว ไม่ถึงกับต้องลื่นไถลลงสู่ กับดัก ใดๆ อย่างเป็นที่ประจักษ์แจ้ง ชัดเจน จนมิอาจไม่นำเอามาเป็นองค์ประกอบในการพินิจ พิจารณา ได้เลย อันนี้นี่เอง...ที่ทำให้ต้องคิดแล้ว คิดอีก ชนิดไม่เพียงแต่ต้องใช้ ศิลปะ-ความสามารถ แต่ยังต้องอาศัย วัน-เวลา เป็นเครื่องพิสูจน์ หรือเป็นข้อสรุป อีกด้วยต่างหาก.