30 ปีไทยโพสต์…ดินสอคนละแท่ง

สวัสดี

ผมก็อ่านมาจากฉบับแรก…จนติดเหมือนของคุณเปลวแล้ว เหมือนเสพติดทางสื่อ

อะไรๆ มันก็มี +/- ทุกอย่างเนอะ ที่ผ่านมาก็บอกว่า จริงด้วย ตามนั้น ยังไม่เห็นแย้งนะ

กลายเป็นเสพติดเพิ่มอีกแล้ว 3 ในหนึ่งวัน เปลว/อ่านเอาเรื่อง/เปิดซองออนไลน์ จริง อื่นๆ ก็ตามมาบางที 55 ขึ้นว่าจั่วหัวอะไร

ไหนๆ สื่อทำหน้าที่ เราก็มีสิทธิ์ติชมใช่ไหม? เช่น ไม่ต้องบอกนะครับว่าสื่อทีวีช่องไหน?

ประจำๆ เปิดมาตอนเช้า เห็นแล้วแทนที่เช้ามีแต่อะไรเบิกบาน แต่มาเจอข่าวที่เห็นน่ะ มันชอบถาม โดยจ่อไมค์ใส่หน้าคนที่ถูกจับหรือคนอื่นที่มาพูด จนผมเปลี่ยนช่องหนี

ทุกที่ “มีอะไรอยากขอโทษไหม/มีอะไรจะพูดไหม/รู้ว่าผิดทำทำไม/คนเจ็บหรือตาย มันไปถามทำไม รู้สึกอย่างไร?”

แล้วพูดแบบแทนคนตอบหมด โดยที่คนตอบจริงยืนเป็นเสาไฟ

เออ..เราดูไอ้นี่เป็นนักข่าวภาคสนาม มัน “ตอบ” หรืออยากได้คำถามกันแน่วะเนี่ย มันพูดเอง 90 คนตอบตอบออกเสียง 10 อะไรประเภทนี้

ผมไม่รู้สมัยนี้มีบรรณาธิการตรวจสอบลูกน้องตัวเองไหม?

ผมว่าน่าจะได้ยินเหมือนผม แต่คิดจะเหมือนหรือเปล่า อันนี้ไม่ทราบได้ เล่าสู่กันฟังครับผม……

สวัสดีครับ

จากคนติดไทยโพสต์

อ่านถึงตรง “เปลว/อ่านเอาเรื่อง/เปิดซองออนไลน์” ผมก็ยิ้มสิครับ

สองรายแรกเขาอยู่กันมานานแล้ว ส่วนรายหลังเพิ่งเปิดมาได้ไม่นาน เจ้าของซองก็ดันเอาไปรวมอยู่ในชุดเสพติดเสียแล้ว

อาการลามเร็วเหมือนกันนะครับ

ส่วนที่เขียนมาติงเรื่องการทำข่าว เจ้าของซองถามไว้ด้วยว่า สื่อทำหน้าที่แล้ว คนดูก็มีสิทธิ์ติชมใช่ไหม

แน่นอนครับ

ไม่อย่างนั้นสื่อเที่ยวถามคนอื่นได้ทั้งวัน แต่พอคนอ่านหันมาถามสื่อบ้างกลับไม่ยอม ก็คงพิลึก

เรื่องนักข่าวชอบจ่อไมค์แล้วพูดเสียเองเกือบหมดนั้น ผมขอเก็บไว้คุยกันวันหลัง เดี๋ยววันนี้จะเลยไปไกล

เพราะคำว่า “คนติดไทยโพสต์” ในซองนี้มาถูกจังหวะพอดี

วันที่ 21 ตุลาคม 2569 ไทยโพสต์จะก้าวสู่ปีที่ 30

จากวันแรกมาถึงวันนี้ ไทยโพสต์ก็เดินทางมาไกลเหมือนกันครับ

เกือบสามสิบปี คุณเปลว สีเงิน ก็พาพลพรรคไทยโพสต์เดินกันมาจนถึงวันนี้

สามสิบปีของหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ถ้าจะบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางเลยก็คงแปลก ตั้งแต่ยุคที่คนรอหนังสือพิมพ์มาส่งตอนเช้า มาจนถึงวันที่ข่าวเด้งเข้ามือถือก่อนจะลุกจากที่นอนเสียอีก

ไทยโพสต์เองก็ต้องเดินตามโลกที่เปลี่ยนไปเหมือนกัน

แต่ผมคงไม่มานั่งไล่ประวัติไทยโพสต์กันตรงนี้ เดี๋ยวจาก “เปิดซองออนไลน์” จะกลายเป็นหนังสือที่ระลึกไปเสียก่อน

เอาเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นนี่แหละ

วันก้าวสู่ปีที่ 30 คือวันที่ 21 ตุลาคม

แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ไทยโพสต์มีนัดสำคัญอีกวันหนึ่ง

5 ตุลาคม 2569

วันนั้นจะมีงานเสวนา

“เหลียวหลังแลหน้า วาดอนาคตประเทศไทย”

ที่แยกมาจัดวันที่ 5 ก็เพราะวันที่ 21 เป็นวันก้าวสู่ปีที่ 30 ของไทยโพสต์ วันนั้นแขกมากัน ก็ควรได้เจอ ได้ทักทาย ได้พูดคุยกันตามประสาคนคุ้นเคย

ถ้าเอาเสวนาไปไว้วันเดียวกันเสียอีก เดี๋ยวแขกกับเจ้าของงานแทนที่จะได้คุยกัน ก็ต้องพากันไปนั่งฟังว่าอนาคตประเทศไทยจะวาดกันอย่างไร

เรื่องใหญ่ขนาดนั้น แยกมาคุยกันวันที่ 5 ดีกว่าครับ

เริ่มจาก ดร.เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

จะมาปาฐกถาพิเศษ มองประเทศไทยจากวันนี้ไปข้างหน้า

ในฐานะผู้ที่อยู่ในรัฐบาลและรับผิดชอบด้านเศรษฐกิจโดยตรง สิ่งที่น่าฟังก็คือ ผู้ที่อยู่ตรงจุดซึ่งต้องคิดและทำนโยบาย เห็นปัญหาของประเทศวันนี้อย่างไร และอยากพาประเทศไปทางไหน

ต่อด้วยเวทีเสวนา

คุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ อดีตนายกรัฐมนตรี วันนี้เป็น สส.ฝ่ายค้าน และหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์

กับ คุณธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ ประธานคณะก้าวหน้า

แนวคิดและจุดยืนทางการเมืองที่ผ่านมาแตกต่างกันอยู่ไม่น้อยครับ

วันที่ 5 เลยมาฟังกันว่า พอเป็นเรื่อง “อนาคตประเทศไทย” ทั้งคู่จะมองเห็นอะไรเหมือนกันตรงไหน และต่างกันตรงไหนบ้าง

แล้วยังมี ศาสตราจารย์ธีรยุทธ บุญมี

คนรุ่นผมน่าจะจำภาพ “นักวิชาการเสื้อกั๊ก” กันได้ เวลาอาจารย์ธีรยุทธออกมาแถลงหรือวิเคราะห์การเมืองทีหนึ่ง วันรุ่งขึ้นชื่อขึ้นพาดหัวหนังสือพิมพ์กันแทบทุกฉบับ

ช่วงหลังหายหน้าหายตาจากข่าวการเมืองไปพอสมควร คราวนี้กลับมาพูดอีกที เรื่องที่ให้พูดก็ไม่เล็กครับ

“อนาคตประเทศไทย”

รวมแล้วบนเวทีมีทั้งผู้ที่มาจากรัฐบาล นักการเมืองฝ่ายค้าน ผู้ที่มีแนวคิดและเส้นทางการเมืองต่างกัน รวมถึงนักวิชาการรุ่นใหญ่ที่ผ่านการมองการเมืองไทยมาหลายยุค

จะให้คิดเหมือนกันหมดก็คงไม่ใช่

และจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน

เพราะคำว่า “วาดอนาคตประเทศไทย” ถ้าให้ทุกคนถือดินสอแล้วต้องวาดออกมาเหมือนกันหมด งานนี้ก็คงไม่ต้องเชิญมาหลายมุมครับ

บางเรื่องอาจเห็นตรงกัน บางเรื่องอาจไปกันคนละทาง แต่ตรงนั้นแหละที่น่าฟัง ว่าเมื่อมองประเทศไทยผืนเดียวกัน แต่ละมุมเห็นอะไร และอยากเติมอะไรลงไป

เพราะถ้าจะมีคำหนึ่งที่อยู่กับไทยโพสต์มาตลอดการเดินทางมาถึงปีที่ 30 ก็คือ

“อิสรภาพแห่งความคิด”

ความคิดต่างกันไม่ใช่เรื่องที่ต้องรีบทำให้เหมือนกัน คนคิดต่างกันมานั่งคุยกันได้ ฟังกันได้ แล้วให้คนฟังกลับไปคิดต่อเอง

จะเชื่อใครแค่ไหน จะเห็นด้วยตรงไหน หรือมีภาพของตัวเองอีกแบบ ก็เป็นเรื่องของเรา

ผมว่านี่แหละเข้ากับคำนี้ที่สุด

ผู้รับหน้าที่ดำเนินรายการวันนั้นคือ คุณสำราญ รอดเพชร และคุณนิธินาฏ ราชนิยม

งานมีวันที่ 5 ตุลาคม 2569 เวลา 12.30-15.00 น. ที่สยาม อีเวนท์ เฮ้าส์ ซอยประชาชื่น 46 หาไม่ยากครับ เข้าซอยมาไม่ถึง 10 เมตรก็เจอแล้ว ข้างหน้ามีลานจอดรถ

ช่วงนี้ฝ่ายที่รับผิดชอบงานของไทยโพสต์ก็วิ่งกันขาขวิด ไหนจะเตรียมสถานที่ ไหนจะของต้อนรับแขก แล้วยังมีเรื่องยิบย่อยอีกเยอะแยะ ก็อยากให้งานออกมาดี ให้แขกที่มาได้ทั้งสาระจากเวทีและความประทับใจกลับไป

ใครอยากมาฟังกันถึงที่ เข้าร่วมงานได้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายครับ ไทยโพสต์จัดที่นั่งสำหรับผู้ลงทะเบียนไว้ 100 ที่ ลงทะเบียนได้ ที่นี่

เผื่อคนสนใจกันมากกว่าที่นั่งที่เตรียมไว้ ก็ยังตามฟังกันได้ครับ ไทยโพสต์จะไลฟ์ให้ชมทาง เว็บไซต์ไทยโพสต์ , Facebook ไทยโพสต์ และช่อง YouTube Thaipost

เรื่องบ้านเมืองข้างหน้าไม่มีคำตอบง่ายๆ โอกาสที่จะได้ฟังมุมมองจากผู้ที่มีทั้งประสบการณ์และผ่านเรื่องราวของบ้านเมืองมาไม่น้อยแบบนี้ จึงน่าเสียดายถ้าปล่อยผ่าน

ฟังเขาแล้ว เราก็ค่อยเอากลับมาวาดภาพประเทศไทยที่อยากเห็นกันต่อ

ดินสอคนละแท่งครับ

ยางลบก็ของใครของมัน 

—เสมอต้น
21 กันยายน 2569

📌 เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ 📩 [email protected] หรือ 💬 Inbox เพจ Facebook “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว เรื่องที่พบเจอ หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.