'สภาสถาปนิกอุทกศาสตร์แห่งชาติ'

เอา..หยิบเอาเรื่องน้ำ-เรื่องท่านี่แหละขึ้นมาทำ ให้เพียงเห็นเริ่มต้นด้วยการระดมยอดฝีมือและผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการน้ำมารวมตัวกัน..

แล้วตั้งชื่อให้ดูยิ่งใหญ่สะท้านสะเทือนแผ่นดินไปเลยว่า.. “สภาสถาปนิกอุทกศาสตร์แห่งชาติ”!

แค่นี้..ความนิยมของประชาชนที่มีต่อ “นายอนุทิน ชาญวีรกูล” ก็พุ่งพรวดโดยไม่ต้องให้โพลสำนักไหนต้องสำรวจ..เชื่อเหอะ!

เออ..แต่นั่นเหลือจะเชื่อว่าจะมีคนประเภทนี้ ก็ประเภทที่ ดร.บุ๋ม-ปนัดดา วงศ์ผู้ดี ที่กำลังลุยน้ำ-นำของกิน-ของใช้ไปแจกชาวบ้านผู้ประสบอุทกภัยอยู่ในเวลานี้ โพสต์ไง..

 “เข้าใจทุกท่านที่ขอความช่วยเหลือมา และโกรธแค้น ที่พวกเราไม่สามารถช่วยทุกคนได้หมด แต่อยากให้เข้าใจ

เราคือมูลนิธิเล็กๆ ที่ไม่ได้มีสปอนเซอร์เป็นนายทุน ไม่ได้เป็นหน่วยงานราชการ เราขับเคลื่อนด้วยงบประมาณอันน้อยนิดจากแรงบริจาคของพี่น้องประชาชน และบุ๋มแยกร่างไม่ได้

ที่ทำในตอนนี้ คือเกินกำลังมนุษย์ไปมากๆๆ แล้ว ทีมงานนอนวันนึง 2-3 ชั่วโมง รวมถึงบุ๋มด้วย 

บุ๋มไม่ขออะไรมาก ทักมาขอความช่วยเหลือ โปรดใช้คำพูดที่เคารพกัน บางคนจิกกัดเหมือนพวกเราเป็นทาส

บุ๋มสงสารน้องๆ ทีมงานที่ต้องมารองรับอารมณ์พวกคุณ ขอความเห็นใจ และโปรดใจดีต่อกันนะคะ”

ครับ.. “บางคนจิกกัดเหมือนพวกเราเป็นทาส” นี่เป็นความรู้สึกจากฟาก “จิตอาสา” ที่พยายามเข้าช่วยเหลือผู้ประสบภัยให้มากที่สุดเท่าที่กำลังจะทนได้-ทำไหว!

การทำงานแข่งกับเวลาภายใต้ทรัพยากรที่จำกัดและความเสี่ยงรอบด้าน แต่เมื่อเสียงสะท้อนจาก “ความโกรธ” ของฟากผู้ประสบภัยพุ่งเข้าใส่แบบจิกกัด

คุณบุ๋มก็หาใช่พระอิฐ-พระปูนไม่ และแม้จะทำให้ลดทอนกำลังใจตัวเองและสงสารน้องๆ ทีมงานอาสาสมัครที่สละแรงกายแรงใจมาโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน..

กระนั้น คุณบุ๋มก็ได้แค่เพียงระบายผ่านตัวหนังสือ ไม่ได้ตอบโต้หรือแสดงกิริยาโกรธเคืองให้อีกฝ่ายเห็นแต่อย่างใด!

กลับกัน คุณบุ๋มได้ขอความเห็นใจ และโปรดใจดีต่อกัน ซึ่งเป็นเสมือนเสียงสะท้อนจากคนหน้างานที่อยากขอความร่วมมือ ให้ทุกคนจับมือกันด้วยความเข้าใจ..

มากกว่าการสาดอารมณ์และด่าทอ เหมือนเช่นที่นายกฯ อนุทินโดนที่แฟลตคลองจั่น!

เพราะในยามเผชิญกับธรรมชาติที่โหดร้าย สิ่งเดียวที่จะพยุงพวกเราให้ผ่านพ้นไปได้ นั่นคือ “น้ำใจ” ของเพื่อนมนุษย์ด้วยกันนั่นแล!

อยากบอกว่า ในนาทีชีวิตหรือช่วงเวลาแห่งการฟื้นฟู ความโกรธแค้นที่มากเกินไปอาจกลายเป็นกำแพงที่ปิดกั้นการรับความช่วยเหลือ

การมีสติควบคุมอารมณ์ในยามวิกฤต ไม่ได้ทำเพื่อใครอื่น แต่ทำเพื่อตัวเราเองและครอบครัว เพื่อให้เรามีสมองที่แจ่มใสพอที่จะตัดสินใจแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างปลอดภัย!

ผมไม่ได้หมายจะตำหนิคนที่โกรธ เพราะความโกรธไม่ใช่สิ่งผิด และไม่ใช่สิ่งที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างสิ้นเชิง แต่วิธีจัดการต่างหากคือสิ่งสำคัญ

เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง พลังแห่งความโกรธสามารถแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนเชิงสร้างสรรค์ ทั้งในการเรียกร้องสิทธิ์ การตรวจสอบระบบบริหารจัดการ

และการร่วมมือกันวางแนวทางป้องกันไม่ให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินซ้ำรอยในอนาคต!

ท้ายนี้จึงขอย้ำ..คุณอนุทินประกาศตั้ง “สภาสถาปนิกอุทกศาสตร์แห่งชาติ” เถอะครับ..จะแต่งตั้งผู้เชี่ยวชาญน้ำอย่างคุณชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ เป็นประธานก็ได้..

ขอประทานโทษ..หยอกๆ!.

สันต์ สะตอแมน