ฝากเตือน.. ‘ผู้มีพระคุณ’!

“ฟ้องได้มั้ยคะ ข้อหาหมิ่นประมาท ยายวิจารณ์การเมืองค่ะ แต่ป๋าเอาการมุ้งมาหมิ่นแบบนี้ ถูกต้องเหรอคะ?? ป๋าเทพ โพธิ์งาม”

ก่อนที่จะตามอีกข้อความว่า.. “ล่าสุดป๋าเทพลบคอมเม้นท์ แต่ความผิดสำเร็จแล้วนะคะป๋า ป๋าเทพ โพธิ์งาม”

และยังโพสต์ต่อว่า.. “สรุปเป็นเฟซป๋าเทพ ตัวจริงนะคะ...ยายให้อภัย และรับคำขอโทษค่ะ ป๋าเทพ โพธิ์งาม” พร้อมแคปข้อความที่ตลกอาวุโสเขียน..

“ถึงสกุลทิพย์ ป๋าขอโทษสำหรับข้อความที่ป๋าได้พิมพ์ลงไป ซึ่งทำเกิดความไม่สบายใจ ความประมาทในการพิมพ์

ป๋าก็รักชาติ ศาสน์ กษัตริย์เช่นกัน และป๋าไม่ได้มีเจตนาที่จะล่วงเกินหรือทำให้คุณเกิดความไม่สบายใจแต่อย่างใด ป๋าขออภัยอย่างสูง”

ซึ่งยายขิ่นก็ได้ตอบไปว่า.. “ไม่เป็นไรค่ะป๋า มุมมองการเมืองเราอาจต่างกัน ป๋าด่าที่ตัวหนู หรือวิจารณ์แนวคิดของหนูได้ค่ะ แต่อย่ากล่าวหาใส่ร้ายกัน เท่านั้นเองค่ะ ขอบคุณสำหรับคำขอโทษนะคะ”

เฮ้ออ..โล่งใจไป ไม่งั้นถูกฟ้องร้องขึ้นมาก็ต้องเดือดร้อน “ไอ้หม่ำ” (คุณเทพเรียก) ที่ต้องหอบเงินไปจ่ายค่าหมิ่นประมาทแบบหมดทางสู้!

เนี่ย..ในยุคที่โลกออนไลน์กลายเป็นพื้นที่สาธารณะ การแสดงความคิดเห็นทางการเมืองและสังคมเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทุกขณะจิตคิด

กรณีคุณเทพ โพธิ์งาม ไม่ได้จบที่ “คำขอโทษ” แต่สิ่งที่เกิดขึ้นได้ทิ้งร่องรอยและบทเรียนให้บรรดา “เกรียนคีย์บอร์ด” ได้ตระหนักและขบคิด

โดยเฉพาะเส้นแบ่งระหว่าง “เสรีภาพในการวิจารณ์” กับ “การละเมิดสิทธิผู้อื่น” แม้ทุกคนมีสิทธิเห็นต่างและวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดทางการเมืองของผู้อื่นได้อย่างเต็มที่..

แต่การวิจารณ์ที่สร้างสรรค์ควรตั้งอยู่บนพื้นฐานของเหตุผล ไม่ใช่การดึงเอาเรื่องส่วนตัว เรื่องเพศ หรือการกล่าวหาที่ปราศจากมูลความจริงมาใส่ร้าย-โจมตี!

ในฐานะพี่เทพ (ขออนุญาตใช้คำเรียกขานที่คุ้นชิน) เป็นศิลปินอาวุโสที่คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมายาวนาน

คำพูดและการกระทำของพี่เทพย่อมมีน้ำหนักและอยู่ในสายตาของสาธารณชนมากกว่าคนทั่วไป การปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบโดยไม่ยั้งคิดไตร่ตรอง เขียน-โพสต์คำหมิ่นเหม่..

ย่อมบั่นทอนความน่าเชื่อถือและความเป็นศิลปินตลกที่ได้ชื่อเป็น “บรมครู” ลงไปอย่างไม่ควรเกิด!

การยอมรับผิดและกล่าวคำขอโทษของพี่เทพ รวมถึงความใจกว้างในการให้อภัยของยายขิ่น มองว่าเป็นเรื่องที่น่าชื่นชม-ยินดี

แต่อย่างไรก็ตาม กรณีนี้ก็ควรเป็นเครื่องเตือนใจไม่เพียงแต่เฉพาะพี่เทพเท่านั้น ทว่าผู้ใช้สื่อสังคมออนไลน์ทุกคนนั่นแหละ ว่า..

การสื่อสารด้วยความเคารพซึ่งกันและกัน แม้ในยามที่ความคิดเห็นแตกต่างกันสุดขั้ว คือ “เกราะป้องกัน” ที่ดีที่สุดที่จะทำให้เราไม่ต้องมานั่งเสียใจกับการกระทำของตนเองในภายหลัง!

ฝากคุณหม่ำ จ๊กมก ว่างๆ ช่วยสะกิดเตือนลูกพี่บ้าง จะเขียน-จะโพสต์อะไรต้องมีสติ-คิดให้รอบคอบถึงผลดี-ผลเสีย (กับตัวเอง) อย่าให้อารมณ์พาไป

ไม่ใช่ไร ที่ให้เตือนก็เพราะเป็นห่วงตัวคุณหม่ำนั่นแหละ..

จะทิ้ง “ผู้มีพระคุณ” ได้อย่างไร!.

สันต์ สะตอแมน