'ศุกร์ 13' กลัวอะไรกันนักหนา

นั่งคิดอยู่เหมือนกันว่าจะหาเรื่องอะไรมาเปลี่ยนบรรยากาศดี

พอดีเมื่อวานเป็นวันเกิดผมครับ วันที่ 12 พฤศจิกายน

พอผ่านวันเกิดมาได้วันเดียว ก็เจอวันศุกร์ที่ 13 เข้าให้แล้ว!

เอ๊ะ…นี่มันยังไงกัน

เพิ่งแก่ขึ้นมาอีกปีเดียว วันรุ่งขึ้นก็เจอวันที่ฝรั่งเขาถือว่าโชคร้ายเสียแล้ว

ว่าแล้วผมก็ลองค้นข้อมูลดูว่า ทำไมฝรั่งถึงกลัววันศุกร์ที่ 13 กันนักหนา

อ่านไปอ่านมา ก็มีเรื่องน่าสนใจอยู่เหมือนกันครับ

ความเชื่อเรื่องศุกร์ 13 มีที่มาจากโลกตะวันตก บางคำอธิบายโยงไปถึงอาหารมื้อสุดท้ายของพระเยซูที่มีผู้ร่วมโต๊ะ 13 คน และการตรึงกางเขนในวันศุกร์

แต่จะให้ฟันธงว่าความเชื่อนี้เริ่มต้นจากเหตุการณ์ไหนกันแน่ ก็ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน

ที่แน่ๆ คือมีคนถือกันจริงจังไม่น้อย

บางคนไม่อยากเดินทาง ไม่อยากเริ่มงานใหม่ หรือทำอะไรสำคัญในวันศุกร์ที่ 13

บางโรงแรมในต่างประเทศถึงกับหลีกเลี่ยงหมายเลขห้อง 13 ข้ามจาก 12 ไป 14 เสียเลย

ผมอ่านแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

เพราะถึงจะเปลี่ยนเลขหน้าห้อง ห้องนั้นก็ยังอยู่ถัดจากห้อง 12 เหมือนเดิม

แต่เดี๋ยวนี้ความเชื่อเรื่องศุกร์ 13 ไม่ได้อยู่เฉพาะในหมู่ฝรั่งแล้วนะครับ

คนไทยเราบางส่วนก็ถือเหมือนกัน บางคนเชื่อว่าเป็นวันโชคร้าย บางคนพอรู้ว่าวันไหนตรงกับศุกร์ 13 ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมา

ส่วนคนที่ไม่ได้ถืออะไร ก็ใช้ชีวิตกันตามปกติ

จริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะคนไทยเรามีเรื่องโชคลางและฤกษ์ยามอยู่ในชีวิตประจำวันกันมานานแล้ว

อย่างเรื่องวันพุธไม่ตัดผม คนรุ่นเก่าๆ คงคุ้นเคยกันดี

ผมจำได้ว่าสมัยก่อนร้านตัดผมหลายร้านหยุดวันพุธ บางร้านทุกวันนี้ก็ยังถือธรรมเนียมนี้อยู่

ความเชื่อนี้มีที่มาอย่างไร ผมเองก็เคยสงสัยเหมือนกัน

เพราะเท่าที่จำได้ ผู้หลักผู้ใหญ่ก็บอกกันมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าวันพุธอย่าไปตัดผมนะ

เราก็จำกันมาอย่างนั้นแหละครับ

นอกจากเรื่องตัดผม ยังมีเรื่องห้ามตัดเล็บตอนกลางคืน ห้ามกวาดบ้านตอนกลางคืน บางบ้านก็ห้ามผิวปากตอนกลางคืน เพราะเชื่อว่าจะเรียกสิ่งไม่ดีเข้ามา

จะขึ้นบ้านใหม่ก็ต้องดูฤกษ์ จะออกรถก็ต้องดูวัน จะตั้งชื่อก็ต้องดูตัวอักษร

เรื่องเหล่านี้อยู่กับสังคมไทยมานานแล้วครับ

บางความเชื่อก็อาจมีเหตุผลในวิถีชีวิตของคนสมัยก่อนอยู่ด้วย

อย่างเรื่องห้ามตัดเล็บตอนกลางคืน มีคำอธิบายกันว่า สมัยที่ยังไม่มีไฟฟ้าใช้กันทั่วถึง การนั่งตัดเล็บใต้แสงตะเกียงอาจพลาดบาดนิ้วเอาได้

ส่วนเรื่องห้ามกวาดบ้านตอนกลางคืน ก็มีคนอธิบายว่า เมื่อก่อนบ้านเรือนมืด กวาดไปกวาดมาอาจเผลอกวาดของมีค่าทิ้งไปด้วย

จะเป็นที่มาจริงๆ หรือเปล่าผมก็ไม่ทราบ แต่ฟังแล้วก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมผู้ใหญ่ถึงคอยห้ามลูกหลาน

พูดถึงเรื่องความเชื่อ คนไทยเรามีคำพูดติดปากอยู่คำหนึ่งครับ

“ไม่เชื่ออย่าลบหลู่”

โดยเฉพาะเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผีสางเทวดา หรือเรื่องลี้ลับที่ยังหาคำอธิบายไม่ได้

ผมเองก็เชื่อว่าเรื่องผีเรื่องวิญญาณอาจมีจริงนะครับ เพียงแต่ยังไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์ให้เห็นกันได้ชัดเจน

แล้วถามว่าผมกลัวผีไหม

กลัวครับ!

โดยเฉพาะตอนอยู่บ้านต่างจังหวัด ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่คนรู้จักกันแทบทุกหลังคาเรือน

สองทุ่มสามทุ่มก็ปิดไฟเข้านอนกันหมดแล้ว

บ้านช่องเงียบ ถนนหนทางมืด บางคืนแทบไม่มีใครเดินผ่านหน้าบ้าน

ยิ่งดึกก็ยิ่งวังเวง

แต่ที่ผมกลัว ไม่ใช่เพราะความมืดอย่างเดียวหรอกครับ

มันมีอีกเหตุผลหนึ่ง

คือคนในหมู่บ้านรู้จักหน้าค่าตากันหมด ใครอยู่บ้านไหน ใครยังมีชีวิตอยู่ ใครเสียชีวิตไปแล้วก็รู้กัน

สมมติว่าค่ำๆ มืดๆ ผมเดินออกไปหน้าบ้าน แล้วบังเอิญเห็นคนที่รู้ว่าเสียชีวิตไปแล้วกำลังเดินสวนมา

อย่างนี้จะให้ผมยืนทักว่า “อ้าว…ไปไหนมา” 

ไม่เอาหรอกครับ

เผ่นก่อนแน่นอน!

แต่แปลกนะครับ พอมาอยู่กรุงเทพฯ ผมกลับไม่ค่อยกลัวผีเท่าไหร่

บางคืนตีหนึ่งตีสองยังไม่กลับห้องเลย

ถนนหนทางก็ยังมีรถวิ่ง มีไฟส่องสว่าง ร้านรวงบางแห่งก็ยังเปิดอยู่

ที่สำคัญคือเราไม่รู้จักใคร

คนเดินสวนกันเป็นร้อยเป็นพัน ใครเป็นใครก็ไม่รู้

ใครยังมีชีวิตอยู่ ใครตายไปแล้ว เราก็ไม่รู้เหมือนกัน

สมมติว่ามีคนที่เสียชีวิตเดินสวนมา ผมก็คงไม่รู้ว่าเป็นผี

เผลอๆ ยังเดินหลบทางให้เขาอีกต่างหาก

เรื่องผีนี่ทำให้ผมนึกถึงคำพูดที่ได้ยินกันอยู่บ่อยๆ ว่า

“คนบางคนน่ากลัวกว่าผี”

ฟังดูแล้วก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกันนะครับ

คนที่พูดอย่างหนึ่งแล้วทำอีกอย่างหนึ่ง คนที่ต่อหน้าพูดจาดี แต่ลับหลังกลับทำอีกอย่าง เราคงเคยพบเห็นกันมาบ้าง

บางคนคบกันมาตั้งนาน นึกว่ารู้จักนิสัยใจคอกันดี

วันดีคืนดีมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง ถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด

อย่างนี้บางทีก็น่ากลัวกว่าผีเสียอีก

คนที่พูดอย่างหนึ่งแล้วทำอีกอย่างหนึ่ง ทำให้ผมนึกไปถึงนักการเมืองขึ้นมาได้

โดยเฉพาะเวลาหาเสียงเลือกตั้ง

บางคนพูดเสียจนเราอยากปรบมือให้ สัญญาว่าจะทำโน่นทำนี่เพื่อชาวบ้าน

แต่พอได้ตำแหน่งแล้ว บางเรื่องที่เคยพูดไว้กลับต้องมานั่งทวงถามกันว่าไปถึงไหนแล้ว

ว่าไปแล้ว ผีกับนักการเมืองบางคนก็มีอะไรคล้ายกันอยู่นะครับ

ผีนั้นผมไม่เคยเห็นกับตาสักครั้ง

ส่วนคำสัญญาของนักการเมืองบางคน ตอนหาเสียงผมได้ยินเต็มสองหู

แต่พอเลือกตั้งเสร็จแล้ว กลับไม่เห็นเป็นจริงสักที ฮ่าๆ

เอาละครับ จากเรื่องศุกร์ 13 ชักจะวกกลับมาเรื่องการเมืองอีกจนได้

ทั้งที่ตอนเปิดคอลัมน์ก็บอกอยู่แล้วว่าอยากหาเรื่องอื่นมาคุยกันบ้าง

สงสัยจะหนีไม่พ้นจริงๆ

บางทีก็เบื่อๆ เรื่องการเมืองเหมือนกันนะครับ เรื่องศุกร์ 13 ส่วนใหญ่ก็คงรู้ๆ กันอยู่แล้ว

ถือเสียว่าวันนี้บ่นเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อยก็แล้วกัน

ส่วนใครที่ยังรู้สึกไม่สบายใจกับวันนี้ ก็มีวิธีปลอบใจง่ายๆ ครับ

อดทนอีกหน่อย

พรุ่งนี้ก็วันเสาร์ที่ 14 แล้ว.

— เสมอต้น
13 พฤศจิกายน 2569

📌เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ [email protected] หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.