ตะโกน..จากสนามถึงในสภา

แต่ใครจะตาย-ไม่ตายก็ช่าง ผมอยากให้ผู้นำฝ่ายค้าน ตลอดจนขุนพลผู้อภิปรายทั้งหลายได้ลองอ่านข้อความนี้ไว้สักนิด เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขของเหล่าท่านนั่นแหละ!

ไม่ถึงกับเก่า แต่ก็หลายวันมาแล้ว คือหลังจากทีมตบลูกยางสาวไทยไม่อาจโกงความตายได้ พ่ายแพ้ให้กับตุรเคียไป 1-3 เซต ในรอบ 8 ทีมสุดท้ายศึกวอลเลย์บอลหญิง “เนชั่นส์ ลีก 2022”

เพจ “หมอเวร” ก็ได้โพสต์หลังจบเกม.. “เผื่อใครดูวอลเลย์บอลไทยเจอตุรเคียเมื่อวานแล้วสงสัยว่าคุณพรี่ อีบราร์ คาราคูร์ต หรือมือตบหัวชมพูของฝั่งตุรเคีย มักจะตะโกนให้กำลังใจนักกีฬาไทยอยู่บ่อยๆ

แล้วเป็นห่วงกลัวว่าพี่แกจะเสี่ยงเกิดอาการบาดเจ็บอะไรขึ้นได้บ้าง ขอบอกตรงนี้ว่าอย่างแรกเลย

1.เสี่ยงเสียงแหบ เสียงหาย - อาการเสียงแหบเสียงแห้งนี่แหละ อันนี้สังเกตได้ไม่ยาก เวลาไปกรี๊ดคอนเสิร์ต ไปเชียร์บอล หรือไปร้องเกะ มักจะมีอาการแบบนี้ให้เห็นกันทั้งนั้น

2.เสี่ยงเจ็บคอ/ระคายเคืองในคอ - อันนี้ก็อาการต่อเนื่องจากเสียงแหบ เพราะบางคนอาจมีอาการเจ็บคอ หรือระคายเคืองในคอร่วมด้วยหลังจากที่ตะโกนมาวันหรือสองวันให้หลัง

บางครั้งก็มีอาการไอหรือมีเสมหะเกิดขึ้นตามมาได้ด้วย

3.เสี่ยงกล่องเสียงอักเสบ - คือถ้าตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้งไปแล้วก็ยังตะโกนต่อไปอีกไม่หยุด ทำต่อเนื่องจนติดเป็นนิสัย อันนี้ก็เสี่ยงทำให้เป็นกล่องเสียงอักเสบได้ด้วย

4.เสี่ยงตีน - ระดับความเสี่ยงจะเพิ่มมากขึ้นถ้าไปตะโกนใส่หน้าคนอื่นเขาแบบไร้มารยาท กรณีนี้ถ้ากรรมการไม่เรียกไปตักเตือน ต้องรักษาได้ด้วยการหยุมหัวอย่างเดียว”

ครับ..เรื่องของกีฬาก็ว่ากันไปตามอารมณ์ และคงจะเสี่ยงเฉพาะขั้นที่ 1- 3 เท่านั้น ส่วนขั้น 4 เห็นจะไม่เกิดขึ้นแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนักวอลเลย์หญิงไทย..

เพราะแต่ละคนต่างล้วนมีน้ำใจ มีมรรยาท มีสปิริต และอารมณ์ดีเป็นที่ประจักษ์!

แต่..สำหรับการเมืองในสภา โดยเฉพาะ ส.ส.-นักการเมืองรุ่นใหม่-ยุคใหม่ด้วยแล้ว บอกตามตรงผมไม่ค่อยจะมั่นใจสักเท่าไร เพราะเห็นกันอยู่ประจำ..

บรรดาผู้ทรงเกียรติในสภามักจะเกิดอาการ “หัวร้อน” เร็วและแรง ไม่ว่าจะสุภาพสตรีหรือสุภาพบุรุษ จึงเลยอยากให้ได้อ่านเอาไว้ อย่างน้อยก็เพื่อจะได้เตือนใจ-เตือนสติ!

อย่าลืมว่าการอภิปรายไม่ไว้วางใจจำเป็นต้องใช้เสียง ซึ่งหากตะเบ็ง ตะโกน หรือตะคอกดังๆ แรงๆ อาจเสี่ยงเกิดอาการเจ็บอย่างหมอเวรว่าก็ได้

ซึ่งเสี่ยงเสียงแหบ-เสียงหาย เสี่ยงเจ็บคอ-ระคายเคืองในคอ เสี่ยงกล่องเสียงอักเสบก็พอทำเนา แต่ “เสี่ยงตีน” รวมอยู่ด้วยนี่สิ..ฮ้วงห่วง!

เจอตีนเบาก็โชคดีไป แต่เจอตีนหนักประเภท “พายัพ เปรมชัย” หรือ “อภิเดช ศิษย์หิรัญ” ผู้ที่ถูกยกเป็น “จอมเตะหนักที่สุดในโลก” อาจหลับกลางอากาศ หรือถึงตายเชียวนา จะบอกให้!

ผมน่ะ นั่ง-นอนดูการประชุมในสภาของท่านผู้ทรงเกียรติทีไร ก็ให้คิดถึงแต่เพลงของคุณก๊อท-จักรพันธ์ ครบุรีธีรโชติ.. “ต้องมีสักวัน..ต้องมีสักวัน” ตลอดมา

และถ้าวันนั้น..วันที่ “ตีน” ว่อนสภามาถึงเข้าจริงๆ ผมก็เห็นจะไม่โทษ ส.ส. ใครทั้งนั้น แต่จะนึกตำหนิ-โทษประชาชนในพื้นที่-จังหวัด..

เลือกคนซังกะบ๊วย มาเป็น “ผู้แทนฯ” ได้ไง..หือ?.

สันต์ สะตอแมน