เสน่ห์..คลองแบบไทยๆ

เทียบกันแบบเนื้อๆ เน้นๆ แล้วให้รู้สึก "เสียดาย" ว่า เสน่ห์ตามคลองของบ้านเรานั้น ก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าที่เวนิสนะ แต่การบริหารจัดการ จัดระเบียบ ปลุกคลองให้มีชีวิตชีวา หรือแต่งหน้าแต่งตาให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันงดงามตระการตานั้น เวนิสกินขาดไปหลายขุม

นั่นเพราะความแข็งแรงของชุมชน ของส่วนราชการที่กำกับดูแลสถานที่แห่งนั้น แต่คลองบ้านเรา สวยงามตามท้องเรื่อง คือเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น พี่ไทยอยากจะปลูกเรือนไทยก็ทำ อีกบ้านอยากทำเป็นตึกแถวก็ทำ ข้างบ้านอยากใช้สังกะสีขึ้นสนิมแทนรั้วบ้าน ก็เรื่องของชาวบ้าน ไม่ใช่เรื่องของเรา บางบ้าน..เรือนติดน้ำเอียงพังแทบจะถล่ม ก็ปล่อยมันตามยถากรรม

ที่กระแทกใจสุดๆ ก็ตรง "ขยะ" ในคลองนี่แหละ มันเตะตา ชวนให้ต้องตั้งคำถามว่า เหตุใดชุมชนสองฝั่งคลองบ้านเรา จึงไม่ช่วยกันดูแล อย่างน้อยที่สุด ระมัดระวังการทิ้งขยะหรือสิ่งสกปรกลงคลอง หรือแม้กระทั่งสร้างจิตสำนึกร่วมกันว่า ท่าน้ำบ้านใครมีขยะลอยมาก็โปรดช่วยกันเก็บคนละเล็กละน้อย

เข้าใจว่า มีการรณรงค์ "ห้าม" ทิ้งขยะสุ่มสี่สุ่มห้าสำหรับนักท่องเที่ยวทั้งหลาย แต่อยากถามว่า ระหว่างนักท่องเที่ยวที่เป็น "ขาจร" กับเจ้าของพื้นที่ที่เป็น "ขาประจำ" อย่างชุมชนริมคลองนั้น ใครควรจะมีความกระตือรือร้นในเรื่องการดูแลคลองมากกว่ากันหนอ

บ่นเยอะบ่นแยะในวันนี้ เพราะมีโอกาสเที่ยวคลองภาษีเจริญ คลองบางกอกน้อย บางกอกใหญ่ คลองบางหลวง แวะตลาดน้ำตลิ่งชัน ถึง 2 สัปดาห์ติดต่อกัน ..ขยะมันตำตา และกลิ่นมันออกจะแรง..นะคะ.

'ป้าเอง'