ตรรกะ..ป่วย

ตรรกะ..ป่วย กลายเป็นวลีที่มนุษย์พ่อแม่และมนุษย์ลุงและมนุษย์ป้าใช้อธิบายเด็กๆ ในวันนี้แบบเหมารวมกันไปหมด ทั้งๆ ที่จริงแล้ว เราควรจะแยกแยะกันว่า แต่ละบ้านแต่ละครอบครัวนั้นเขาย่อมมีวัฒนธรรมในการปกครองดูแล อบรมสั่งสอนที่แตกต่างกันไป และแต่ละคนก็มีปัจจัย ตัวแปรในการดำรงชีวิตที่ไม่เหมือนกัน

ฉะนั้น เราจะหวังว่าทุกคนจะต้องคิดและปฏิบัติเหมือนครอบครัวของเรานั้น ..Impossible ค่ะ

เมื่อมีพื้นฐานครอบครัว และอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่าง วิธีคิดและวิธีทำก็ย่อมจะไม่เหมือนกัน ดังนั้นวิธีคิดที่เรารู้สึกว่า "วิบัติ" เช่น การบอกว่า เขาเกิดจากความใคร่ของพ่อแม่ เขาไม่ได้เลือกที่จะเกิดกับพ่อแม่ เขาไม่จำเป็นต้องตอบแทนพ่อแม่ และ ฯลฯ อื่นๆ อีกมากมาย หากเรามองอย่างมีสติ ไม่เอาปัญหาความคิดต่างเกี่ยวกับการบ้านการเมืองมาอธิบายแล้ว คนมีตรรกะแบบที่ผู้ใหญ่อย่างเราเห็นว่าผิดเพี้ยนนั้น เขาอาจจะมีปูม ปม ในชีวิตที่ยากไร้ ลำบาก ปราศจากความสุขในชีวิตครอบครัวก็เป็นได้ไหม?!?

หากเราคิดว่าตรรกะป่วยๆ เกิดจากคนป่วยๆ คิด เราก็จะรู้สึกให้อภัย และแสดงความเมตตาแทนความโกรธ ไม่พึงพอใจ แล้วตอบโต้กลับแบบสะใจกันไปมาอย่างที่เห็นในโลกโซเชียลวันนี้ ..นะคะ เพราะเท่ากับว่า เรากำลังจะใช้ตรรกะที่เราคิดว่ามันป่วยนั้น มาเป็นบรรทัดฐานในการดำรงชีวิตเช่นเดียวกัน

อยากจะบอกว่า เรารู้ว่าขี้มันเหม็น เราก็ไม่ควรเอามือไปจิ้มขี้ แต่เราควรจะเดินหนี หรือไม่ก็ใช้ความเมตตาในการชำระล้างขี้ให้หมดไป ด้วยการคิดดี ปฏิบัติดีอย่างที่เราเคยเป็น เพราะพ่อแม่นั้นไม่มีคำว่าหมดอายุ..ไม่ว่าลูกจะเปลี่ยนไป โลกจะหมุนไปทางไหนก็ตามนั่นเอง.

'ป้าเอง'