ฝึกแพ้..ให้เป็น

แต่ดูเหมือนว่า นาทีนั้น สติของยูตะจมดิ่งไปกับอารมณ์เสียใจแบบอธิบายไม่ได้กระมัง ทั้งๆ ที่พื้นฐานของกีฬายูโดนั้น เริ่มจากการฝึกให้รู้จักล้ม ไม่ใช่ให้ยืนด้วยความแข็งแกร่ง..จริงๆ นะ

มนุษย์ป้าจดจำได้ดี เพราะเคยไปลองฝึกเล่นยูโดอยู่ครั้งหนึ่ง และเป็นครั้งเดียวกับครั้งสุดท้ายในชีวิตไปพร้อมๆ กันเลยทีเดียว ด้วยตั้งแต่นาทีแรก ที่สวมชุดเครื่องแบบยูโดจนหมดชั่วโมง ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากให้ล้มซ้ายล้มขวา ล้มทั้งตัว ล้มทั้งยืนนี่แหละ ใช้ไหล่รับน้ำหนักเวลาล้ม ใช้สะโพก ใช้ตัวด้านข้าง สารพัดวิธีการ เรียกว่าสะบักสะบอม จนต้องถามตัวเองว่า เล่นกีฬาแล้วต้องเจ็บตัวขนาดนี้ คงไม่ใช่จริตของเราเสียแล้ว

นั่นคือประสบการณ์ชีวิตช่วงเป็นนักศึกษา ต่อมาเวลาผ่านเลย ได้เจอผู้ปกครองที่พาลูกไปเรียนยูโด นางเล่าว่า ทุกครั้งที่พาลูกไปเรียนยูโดคือ เวลาที่เธอรู้สึกว่าไปเรียนวิชาว่าด้วยการเตรียมตัวแพ้อย่างถูกวิธี เพราะลูกชายต้องเรียนการล้มอยู่ครึ่งปี ซึ่งการฝึกล้ม คือมาตรการป้องกัน เพื่อลดระดับความสูญเสียที่อาจเกิดขึ้น หรือการบาดเจ็บ

กล่าวได้ว่า การแพ้ให้เป็นนั้นเป็นของคู่กับกีฬา ซึ่งครั้งนี้น่าเสียดายที่ "ยูตะ" วัย 24 ปี สอบตกเสียแล้ว

ก็ได้แต่หวังว่า ยูตะจะเรียกสติกลับคืนมา และเดินหน้าต่อไป เพราะชีวิตจริงนั้นอีกยาวไกล การเรียนรู้จักแพ้ถือเป็นศาสตร์และศิลป์ที่ไม่ควรมองข้ามค่ะ.

'ป้าเอง'