เป็นห่วง...ลูกหลาน

 ปมปริศนาความไม่เสมอภาค และความอยุติธรรมทางการศึกษาในปี พ.ศ.2547 ยังคงเป็นเรื่องปิดกันให้แซ่ด ไม่พ้นความรู้สึกและความเชื่อที่บอกว่า ..แข่งอะไรแข่งได้ แข่งบุญแข่งวาสนานั้นไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนมีอันจะกินในสังคมไทย มักจะมีโอกาสมากกว่าคนเดินดินกินข้าวแกง

ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องห่างไกลความเป็นจริง เพราะครูบาอาจารย์ในมหาวิทยาลัยทุกวันนี้ ก็ตระหนักรู้ว่า เด็กที่มีโอกาสเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงลำดับต้นๆ ของประเทศนั้น ส่วนใหญ่แล้วคือคนที่มีฐานะพอประมาณ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีเงินจ่ายค่าติว ค่าเรียนพิเศษ เพื่อเตรียมตัวเข้าคณะที่อยากจะเรียน

ถือว่าแตกต่างจากสมัยมนุษย์ป้ามากมาย เพราะเราจะเรียนพิเศษเฉพาะวิชาที่เราคิดว่าเราไปไม่ไหว ที่เหลือเราก็จะเตรียมตัวเอง โดยซื้อหนังสือแบบฝึกหัดมาทดสอบอย่างจริงจัง แต่เด็กทุกวันนี้ จะเรียนทุกวิชาที่หวังผลที่จะเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ทำให้การเรียนในห้องเรียนหมดความหมาย เพราะทุกคนหวังที่จะไปเอาเคล็ดวิชาทำข้อสอบ แทนการเล่าเรียน

การหล่อหลอมนักเรียนเพื่อการสอบ กับการให้การศึกษาเพื่อเป็นอาวุธในการใช้ชีวิตในอนาคต ย่อมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ดังนั้น จึงไม่แปลกใจเลยที่เราจะเห็นเด็กในวันนี้คิดว่า ใช้วิธีไหนก็ได้ขอให้ผ่าน ขอให้ชนะ ขอให้เก่ง ขอให้รวย ก็พอ

ทัศนคติเด็กแบบนี้ น่าเป็นห่วงไหมล่ะ ...ยิ่งเราจะมีผู้นำแบบเดียวกัน ที่ขอชนะไว้ก่อน ถูกผิด เอาเปรียบชาวบ้าน..ทำไมต้องแคร์!!..มันน่าห่วงแทนลูกหลานจริงๆ นะ.

"ป้าเอง"