เป็นห่วง...ลูกหลาน

วิสัยคนเป็นพ่อเป็นแม่ หรือเป็นผู้ปกครอง มีลูกมีหลานต้องอบรมเลี้ยงดู หรือมีความหวังผูกติดไว้กับคนรุ่นใหม่ ย่อมต้องรู้สึก "ห่วงใย" และออกไปทางกังวลว่า อนาคตลูกหลานไทยจะเป็นอย่างไรกันหนอ กับบรรยากาศการเมืองไทย ที่มีผู้นำคนใหม่ ...อายุน้อยมากๆ แถมยังเป็นผู้หญิงอีกต่างหาก 

ว่ากันตามเป็นจริงแล้ว เรื่องอายุ และเพศสภาพ อาจจะไม่ได้สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจสักเท่ากับ ประวัติความเป็นมา และเทือกเถาเหล่ากอของว่าที่นายกรัฐมนตรีคนที่ 31 ของประเทศไทย

คลุมเครือ ขมุกขมัว มองดูไม่โปร่งใสตั้งแต่นาทีแรกที่อาสาเข้ามาอยู่บนถนนการเมืองก็ว่าได้ เพราะย้อนหลังไปเมื่อปี 2547 มีเรื่องราวอื้อฉาว "ข้อสอบเอนทรานซ์รั่ว" และในปีนั้น นักเรียนที่อยู่ในช่วงเวลาสมัครสอบด้วยมีชื่อ "แพทองธาร ชินวัตร" 

 ปมปริศนาความไม่เสมอภาค และความอยุติธรรมทางการศึกษาในปี พ.ศ.2547 ยังคงเป็นเรื่องปิดกันให้แซ่ด ไม่พ้นความรู้สึกและความเชื่อที่บอกว่า ..แข่งอะไรแข่งได้ แข่งบุญแข่งวาสนานั้นไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนมีอันจะกินในสังคมไทย มักจะมีโอกาสมากกว่าคนเดินดินกินข้าวแกง

ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องห่างไกลความเป็นจริง เพราะครูบาอาจารย์ในมหาวิทยาลัยทุกวันนี้ ก็ตระหนักรู้ว่า เด็กที่มีโอกาสเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงลำดับต้นๆ ของประเทศนั้น ส่วนใหญ่แล้วคือคนที่มีฐานะพอประมาณ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีเงินจ่ายค่าติว ค่าเรียนพิเศษ เพื่อเตรียมตัวเข้าคณะที่อยากจะเรียน

ถือว่าแตกต่างจากสมัยมนุษย์ป้ามากมาย เพราะเราจะเรียนพิเศษเฉพาะวิชาที่เราคิดว่าเราไปไม่ไหว ที่เหลือเราก็จะเตรียมตัวเอง โดยซื้อหนังสือแบบฝึกหัดมาทดสอบอย่างจริงจัง แต่เด็กทุกวันนี้ จะเรียนทุกวิชาที่หวังผลที่จะเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ทำให้การเรียนในห้องเรียนหมดความหมาย เพราะทุกคนหวังที่จะไปเอาเคล็ดวิชาทำข้อสอบ แทนการเล่าเรียน

การหล่อหลอมนักเรียนเพื่อการสอบ กับการให้การศึกษาเพื่อเป็นอาวุธในการใช้ชีวิตในอนาคต ย่อมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ดังนั้น จึงไม่แปลกใจเลยที่เราจะเห็นเด็กในวันนี้คิดว่า ใช้วิธีไหนก็ได้ขอให้ผ่าน ขอให้ชนะ ขอให้เก่ง ขอให้รวย ก็พอ

ทัศนคติเด็กแบบนี้ น่าเป็นห่วงไหมล่ะ ...ยิ่งเราจะมีผู้นำแบบเดียวกัน ที่ขอชนะไว้ก่อน ถูกผิด เอาเปรียบชาวบ้าน..ทำไมต้องแคร์!!..มันน่าห่วงแทนลูกหลานจริงๆ นะ.

"ป้าเอง"

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

ข้อความสุดท้ายจากแม่

เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ

คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี

ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว

หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?

ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?

เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า

เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

กินเจ..ไม่มีทุกข์

เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”